เฟิงฮุ่ยหมินไม่กล้าคิดเลยว่าฉูเฟิงถามเวลาออกเดินทางที่แน่นอนของวั่นหวนอวี่ไปทำไม
แต่เรื่องที่เจ้านายทำ เธอไม่เคยถามมาก
“ได้ครับ พอผมได้รับข่าวจะรีบบอกคุณทันที”
เฟิงฮุ่ยหมินกล่าว
วั่นหวนอวี่รีบร้อนออกเดินทาง คืนนั้นตอนห้าทุ่ม เรือสำราญก็ออกทะเลกลางดึก
จะไม่รีบก็ไม่ได้
ในเกมเปลี่ยนแปลงไปทุกวัน หลังจากเขาตายแล้วต้องรอ 24 ชั่วโมงถึงจะเข้าเกมได้อีกครั้ง
ตอนนี้เขาต้องยื่นเรื่องขอเข้าเซิร์ฟเวอร์ท้องถิ่น ซึ่งต้องอยู่ต่างประเทศถึงจะทำได้
บนเรือสำราญสุดหรูสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ คนที่อยู่บนนั้นล้วนเป็นคนจากสตูดิโอหวนอวี่ที่ยังติดตามเขา รวมถึงพนักงานอย่างหวนอวี่ควงอู่ด้วย
ก่อนหน้านี้พวกเขาก็แค่คนชั้นล่างของสังคม พวกเศษสวะที่เข้าออกสถานีตำรวจเป็นว่าเล่น แถมยังติดคุกกินข้าวแดงอยู่บ่อย ๆ
แต่ตอนนี้กลับได้ติดตามวั่นหวนอวี่ ใช้ชีวิตแบบคนรวย
“คุณชายวั่น อย่าเพิ่งท้อแท้ไปเลย ขอแค่ภูเขายังอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนเผา
พอไปถึงต่างประเทศ บางพื้นที่เล็ก ๆ ไม่มีกำลังป้องกันอะไรเลย ทางการก็ไม่เข้ามายุ่งมากนัก
ในเกมพวกเราก็คือราชาในพื้นที่ ถึงขั้นสวรรค์ส่งใครมาก็ยังจมน้ำลายพวกเราได้!”
หวนอวี่ควงอู่กำลังวาดฝันอย่างสวยหรู
สีหน้าของวั่นหวนอวี่ก็ผ่อนคลายลง
เขารู้กลยุทธ์อยู่มากมาย ขอแค่มีเซิร์ฟเวอร์สักแห่งให้เขาพัฒนาตัวเองได้ดี เขาก็รู้ว่าพรสวรรค์ของตัวเองจะกลับคืนสู่จุดสูงสุดได้ไม่ช้าก็เร็ว
คิดได้ดังนั้น เขาก็พยักหน้าแล้วตบไหล่หวนอวี่ควงอู่