ส่งหัวหน้าหน่วยทหารกลับไปแล้ว หลู่ซื่อเหว่ยก็ยืนยิ้มให้ใบคำขอจดทะเบียนสมรสอย่างเหม่อลอย
“พี่ เบา ๆ หน่อยสิ มุมปากจะฉีกอยู่แล้ว”
หลู่สือกวงเห็นพี่ชายขยับมุมปากทีหนึ่งก็เจ็บทีหนึ่ง ทำซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด ก็ได้แต่พูดไม่ออก
หยูเจาจ้าวรีบเข้ามาประคองใบหน้าเขาด้วยสองมือ “ห้ามยิ้มแล้วนะ”
เธอยังไม่รู้ว่าใบหน้าเขาเป็นอย่างไร แต่ดูท่าทางแล้ว ใบหน้าก็น่าจะมีแผลด้วย
หลู่ซื่อเหว่ยมองหยูเจาจ้าวด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า เอ่ยอย่างร้อนใจว่า “เมีย พรุ่งนี้เช้าเราไปจดทะเบียนสมรสกัน”
หยูเจาจ้าวมีสถานการณ์ในตระกูลหยูไม่สู้ดีนัก และแตกหักกับตระกูลหยูไปแล้ว
หลู่ซื่อเหว่ยกลัวว่าคืนยาวจะมีเรื่องไม่คาดฝัน หากฝั่งตระกูลหยูคิดแผนชั่วอะไรขึ้นมา ก็ยากจะป้องกัน
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ไม่ทันแล้ว เขาก็อยากไปจดทะเบียนสมรสเสียเดี๋ยวนี้
หยูเจาจ้าวเองก็อยากให้เร็วที่สุดเช่นกัน แต่ยังถามว่า “ทางบ้านคุณต้องบอกสักหน่อยไหม”
หยูเจาจ้าวคิดว่าอย่างไรทางตระกูลลู่ก็ควรได้รับแจ้งสักคำ
ส่วนตระกูลหยู ช่างเถอะ
หยูเจี้ยนเช่อไม่มีสิทธิ์มาควบคุมเธออีกต่อไปแล้ว
“อากวง เดี๋ยวกลับไปบอกพ่อกับแม่ด้วยนะ ส่วนพี่สาวใหญ่กับน้องสาวก็รบกวนโทรไปบอกพวกเธอที ไม่ต้องให้กลับมา อาทิตย์หน้าพี่ก็ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านได้แล้ว”
หยูเจาจ้าวรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลู่ซื่อเหว่ยกับครอบครัวดูจะห่างเหินกันอยู่บ้าง
แต่ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องกลับดูดีมาก
อย่างไรก็ตาม ตัวเธอเองก็ไม่เคยสัมผัสความสัมพันธ์ฉันพี่น้องที่ปกติสุขมาก่อนเหมือนกัน
หลู่สือกวงรับปากทันที เขามองผ้าพันแผลบนใบหน้าพี่ชาย แล้วคิดว่าไปจดทะเบียนในสภาพนี้ ไม่รู้เจ้าหน้าที่สำนักงานเขตจะจำได้หรือเปล่า
หยูเจาจ้าวยังต้องกลับไปตระกูลหยู