หลังหลู่ซื่อเหว่ยกลับไปเรียนแล้ว ชีวิตของหยูเจาจ้าวก็ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี
เรื่องที่เกิดขึ้นทางฝั่งตระกูลหวัง พ่อแม่สามีกับหลู่สือกวงก็นำกลับมาเล่าให้เธอฟัง
หลังจากหวังเต๋อซานกับหลิวหงถาวถูกสั่งพักงานเพื่อสอบสวน
จาจินฮวาก็รู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา
เธอทั้งโกรธทั้งเกลียดหวังเต๋อซาน ทั้งที่ได้เป็นรองผู้อำนวยการโรงงานแล้ว เหตุใดถึงไม่รู้จักรักษาชื่อเสียงตัวเองไว้ ต่อให้ไม่คิดจะเลื่อนตำแหน่ง ก็ต้องรักษาตำแหน่งรองผู้อำนวยการโรงงานไว้ให้มั่นคงสิ
แต่ปีศาจตัณหากลับเอาแต่คิดถึงเรื่องผู้หญิง
ทำลายตัวเองก็ช่างเถอะ ยังลากเธอให้เดือดร้อนไปด้วย
จาจินฮวาอยากจะไปฉีกหน้าหลิวหงถาวให้ขาด แต่ตอนนี้หลิวหงถาวถูกสอบสวนอยู่ เธอจึงเข้าไปหาไม่ได้
แต่มีคนอยู่คนหนึ่งที่จาจินฮวาเข้าถึงได้
คนนั้นก็คือเวินจือฮวา
เพียะ!
ทันทีที่จาจินฮวารู้เรื่องของหวังเต๋อซาน เธอก็รีบพุ่งไปที่ตระกูลหยู แล้วตบหน้าเวินจือฮวาอย่างแรง
“นังผู้หญิงชั้นต่ำ!”
เวินจือฮวาถึงกับงงงัน
“คุณเป็นบ้าอะไร?”
“หวังเต๋อซานเกิดเรื่องแล้ว คุณคงดีใจมากสินะ”
จาจินฮวาแค้นใจจนแทบทนไม่ไหว
เวินจือฮวางุนงง แต่ก็ยังฟังเข้าใจ “คุณพูดอะไรนะ หวังเต๋อซานเกิดเรื่องแล้วเหรอ?”
“ใช่ เขากอดจูบกับเลขาสาวหน้าตาคล้ายคุณอยู่ในห้องทำงาน แล้วถูกคนเห็นเข้า”
จาจินฮวาหนักใจ ในหัวรีบคิดหาทางเอาตัวรอด
ฮ่า ๆ...
เวินจือฮวาหัวเราะขึ้นมา “สมน้ำหน้า ตอนนั้นเขาก็เคยลวนลามฉันเหมือนกัน”
เพียะ!
จาจินฮวาตบเวินจือฮวาอีกฉาด
“ถ้าคุณไม่ไปยั่วยวนเขา เขาจะมายุ่งกับคุณหรือไง คุณเคยปฏิเสธเขาไหมล่ะ ไม่เคยใช่ไหม แถมยังชอบด้วยใช่ไหม?”
เวินจือฮวาราวกับไม่รู้สึกเจ็บที่ใบหน้า หัวเราะออกมาอย่างเสียสติเล็กน้อย
“ฉันผิดก็จริง แต่คนที่ผิดที่สุดคือหวังเต๋อซาน แล้วก็คุณ จาจินฮวา ถ้าคุณไม่คอยอวดทุกวันว่าผัวคุณดีกับคุณแค่ไหน มีอำนาจ มีเงิน มีชาติตระกูลและเบื้องหลังดีแค่ไหน...”