หลู่เจิ้งผิงกับเบียนหลานรู้ว่าหยูเจาจ้าวตั้งท้องลูกแฝดสาม ก็ทั้งดีใจและเป็นห่วง
ถึงขั้นคิดอยากให้ลูกสาวคนเล็กกลับไปทำงานที่สถานีอนามัยแม่และเด็กของเมือง
แต่พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ทั้งคู่ก็รีบล้มเลิกไป
พวกเขาอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ย่อมเทียบโรงพยาบาลใหญ่ในเมืองจวนไม่ได้
ลูกสาวคนเล็กมีอนาคตที่ดีกว่าหากทำงานอยู่โรงพยาบาลใหญ่ในเมืองจวน ในฐานะพ่อแม่ พวกเขาจะเป็นตัวถ่วงไม่ได้
“ซ่งซื่อ พี่สะใภ้ของเธอตั้งท้อง ช่วงนี้คงต้องเหนื่อยหน่อยนะ”
เบียนหลานเป็นถึงผู้นำ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับมาดูแลลูกสะใภ้ ยิ่งในช่วงนี้ หากขอคนมาช่วยก็อาจถูกจับผิดได้ง่าย
จึงได้แต่ฝากให้ลูกสะใภ้คนเล็กช่วยดูแล
“แม่เก็บเงินไว้ให้พวกเธอสองคนหนึ่งพันหยวน เก็บไว้ให้ดีนะ”
เบียนหลานหยิบสมุดฝากเงินออกมายื่นให้ซ่งซื่อ
ซ่งซื่อรีบโบกมือปฏิเสธ “แม่ ไม่...ไม่ต้องให้เงินหรอกค่ะ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน พี่สะใภ้ต้องการคนช่วย หนูดูแลพี่สะใภ้ก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”
“ไม่เป็นไร รับเงินไว้เถอะ”
เบียนหลานรู้จักนิสัยของลูกสะใภ้คนเล็กดี จึงไม่ได้ให้เงินมากนัก
“แม่ได้ยินเรื่องสุขภาพของเธอแล้ว ไม่ต้องกังวล พวกเธอยังหนุ่มสาว แค่บำรุงร่างกายให้ดี เดี๋ยวก็มีลูกได้”
เบียนหลานไม่ได้ให้เงินหยูเจาจ้าว แต่ให้ตั๋วนมผงไว้ไม่น้อย
หยูเจาจ้าวรับมาอย่างซาบซึ้ง แต่ในใจก็รู้สึกกระดากอยู่บ้าง
เพราะตอนที่เธอแต่งงาน แม่สามีให้เงินเธอสามพันหยวน แต่ตอนนี้กลับให้ซ่งซื่อเพียงหนึ่งพันหยวน
ทั้งที่รู้สึกว่าแม่สามีให้ความสำคัญกับหลู่สือกวง ลูกชายคนเล็กมากกว่า ความสนิทสนมและความเอ็นดูที่มีต่อหลู่สือกวงนั้น หลู่ซื่อเหว่ยไม่เคยได้รับ