ทางหยูเจาจ้าวกับหลู่ซื่อเหว่ยจัดงานแต่งงานกันที่กองทัพ
ส่วนเวินจือฮวากับหยูเจ้าตี้ยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล
สุขภาพไม่ดี บวกกับความอัดอั้นในใจและเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย ทำให้ทั้งคู่ดูแลครรภ์ได้ไม่ดีนัก
พ่อโจวยุ่งกับงานจนไม่มีเวลาดูแลหยูเจ้าตี้ จึงซื้อนมผงสองกระป๋องให้ป้าเกอ ขอให้ช่วยดูแลหยูเจ้าตี้แทน
ขณะเดียวกันก็โทรหาโจวเซียงหยาง หวังให้ลูกชายกลับมา
เดิมทีหลังเรียนจบ โจวเซียงหยางก็ทำตามการจัดสรรงาน ไปช่วยพัฒนาเกาะร้าง
เขาเรียนสาขาต่อเรือ
สำหรับลูกในท้องของหยูเจ้าตี้ โจวเซียงหยางไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
เขาถึงขั้นไม่อยากให้เด็กคนนี้เกิดมา
แต่ก็ทำใจลงมือทำให้เด็กตายไม่ได้เช่นกัน
“พ่อครับ ผมยื่นเรื่องขอไปเกาะร้างแล้ว”
พ่อโจวชะงักไป ลูกชายเคยบอกเขาแล้วก็จริง แต่เขาคิดว่าพอหยูเจ้าตี้ตั้งครรภ์ ลูกชายคงยื่นเรื่องขอให้จัดสรรกลับมา
หยูเจ้าตี้เฝ้ารอโจวเซียงหยางกลับมาทุกวัน กระทั่งวันหนึ่งพ่อโจวห่อซุปไก่จากโรงอาหารมาให้ เธอจึงถามขึ้น
“เซียงหยางถูกจัดสรรให้ไปเกาะร้าง ออกเดินทางไปแล้ว”
หยูเจ้าตี้ได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด จนเขย่าตราลายเคลือบที่ใส่ซุปไก่ในมือฟาดลงกับพื้น
“ฉันเป็นภรรยาของเขา ฉันมีลูกของเขาอยู่ เขาไม่ยอมกลับมา หนีฉันไปเกาะร้างแบบนี้ ฉันไม่ยอม!”
“เด็กคนนี้มาได้ยังไง คุณก็รู้ดี”
พ่อโจวสีหน้าเย็นชา มองซุปไก่ที่หกกระจายเต็มพื้นกับกระบอกเคลือบที่ตกลงไปจนสีถลอก
นี่เป็นรางวัลที่เขาได้ตอนถูกคัดเลือกเป็นพนักงานดีเด่น เขาทะนุถนอมจนไม่เคยยอมใช้
หลังหยูเจ้าตี้ตั้งครรภ์และเข้าโรงพยาบาล เขาถึงเอาออกมาให้เธอใช้ ไม่คิดว่าจะถูกทำลายแบบนี้
“ไม่กินก็ช่างเถอะ”
พ่อโจวเก็บกระบอกเคลือบจากพื้นแล้วหันหลังเดินออกไปทันที ไม่อยากอยู่คุยกับหยูเจ้าตี้ในห้องผู้ป่วย