“แกนี่มันเนรคุณ ใจดำอำมหิต! ฉันเลี้ยงดูแก ใช้งานแก มีตรงไหนที่ทำไม่ดีกับแกบ้าง ถึงกล้าทำกับฉันแบบนี้!”
หญิงอ้วนคนหนึ่งตาแดงก่ำด้วยความโกรธ กระชากผมของหญิงสาวรุ่นเยาว์ ก่อนยกมือขึ้นทั้งฉีกทึ้งทั้งทุบตีเธอไม่ยั้ง
หญิงสาวเจ็บจนขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่ยอมให้รังแกอยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไป เธอดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง เสียงสะอื้นแต่ถ้อยคำหนักแน่นทุกคำ
“แกนั่นแหละที่เนรคุณ! ฉันมาอยู่คฤหาสน์ครอบครัวทหารตอนอายุสิบสาม คอยรับใช้แกมาตลอดแปดปี ตื่นแต่เช้ามืดนอนดึก เหนื่อยแทบตาย คอยรับใช้คนทั้งบ้านของแก ทั้งซักผ้า ทำกับข้าว กวาดบ้าน ปลูกผัก ขุดผักป่า เก็บเห็ด ดูแลเรื่องกินอยู่ ช่วยแกเลี้ยงลูกตั้งหลายคน
กางเกงในที่แกใส่แนบตัว ผ้าอ้อมของลูก ๆ มีอะไรบ้างที่ฉันไม่ซักให้มาตลอดปีแล้วปีเล่า”
อกของเธอกระเพื่อมอย่างรุนแรง ความคับแค้นที่อัดอั้นมาหลายปีพรั่งพรูออกมารวดเดียว
“เมื่อก่อนแกหลอกฉันว่าจะหาคู่ครองดี ๆ ให้ แถมยังปฏิเสธคนที่มาสู่ขอฉัน คอยถ่วงเรื่องแต่งงานของฉันมาโดยตลอด
แต่ตอนนี้กลับจะเอาฉันไปแต่งกับตาแก่ที่มีลูกติดหลายคน เพื่อประจบผู้บังคับบัญชา ให้ฉันไปเป็นแม่เลี้ยงเขา หลี่อวี่เหลียน แกนี่แหละที่ใจดำอำมหิตที่สุด!”
……
พอสิ้นเสียง บรรดาคนในคฤหาสน์ครอบครัวทหารที่ยืนมุงดูอยู่ข้าง ๆ ก็พากันฮือฮาขึ้นมาทันที
ก่อนหน้านี้ทุกคนได้ยินว่าน้องสามีเอาเสื้อผ้าชั้นในที่พี่สะใภ้ใส่แนบตัวไปแขวนไว้บนต้นไม้ จึงรู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้ทำเกินไป ใช้วิธีที่หยามเกียรติกันเหลือเกิน
แต่พอฟังคำกล่าวหาทั้งหมดจบ ความรู้สึกของทุกคนก็เปลี่ยนไป
สรุปว่าเป็นพี่สะใภ้ต่างหากที่ทำเรื่องไม่สมควรก่อน