ฝางเสี่ยวพัง เสวงต้าพัง ลี่โหย่วตั้ง หยางมากั้น
หลู่ซื่อเหว่ยไปพบลูกน้องสี่คนจากสมัยเรียนของเขา — แก๊งสี่เสือ
ฝางเสี่ยวพังเป็นพนักงานฝ่ายธุรการในห้องสมุด
เสวงต้าพังเป็นคนขับรถของกองขนส่ง
ลี่โหย่วตั้งเป็นพนักงานฉายหนังกลางแปลง
ส่วนหยางมากั้นเป็นหัวหน้าทีมพิทักษ์ชุมชน
ทั้งสี่คนล้วนเป็นนักสืบข้อมูลโดยธรรมชาติ
พอหลู่ซื่อเหว่ยกลับมา เขาก็เรียกพวกเขามารวมตัวกัน
ฝางเสี่ยวพังรีบแจ้งข่าวดีเป็นคนแรก “พี่เถิง ผมกำลังจะย้ายไปเป็นพนักงานรถไฟที่สถานีรถไฟแล้ว ต่อไปพี่จะซื้อตั๋วก็มาหาผมได้เลย”
“ยินดีด้วยนะ ทำไมถึงคิดจะไปเป็นพนักงานรถไฟล่ะ”
หลู่ซื่อเหว่ยรู้ว่าครอบครัวของฝางเสี่ยวพังมีเส้นสายอยู่บ้าง จึงไม่แปลกใจที่เขาย้ายจากห้องสมุดไปทำงานที่วิ่งการรถไฟ
“ทุกคนต่างพยายามมุ่งไปสู่ความฝันและเป้าหมายกัน แต่ผมกลับใช้ชีวิตสบายเกินไป ทั้งที่ยังหนุ่มยังแน่น กลับรู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิตวัยเกษียณ
ผมอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง พอดีพี่เถิงกับพี่สะใภ้จับพวกพ่อค้าคนที่สถานีรถไฟ ผมเลยเกิดความคิดนี้ขึ้นมา”
“ต่อไปพวกคุณจะซื้อตั๋วก็มาหาผมได้เลย”
ฝางเสี่ยวพังตบอกตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยคำมั่นสัญญา
“เสี่ยวพัง บนรถไฟมีคนหลากหลายปะปนกันไปหมด เจอเรื่องอะไรก็ต้องหาคนช่วย อย่าฝืนทำอะไรคนเดียว”
หลู่ซื่อเหว่ยกำชับ
“พี่เถิง ผมจะฟังพี่”
ฝางเสี่ยวพังเชื่อฟังหลู่ซื่อเหว่ยซึ่งเป็นหัวหน้าของเขามาก
“มาคุยเรื่องสำคัญกันก่อน การกลับมาครั้งนี้ของพี่เถิงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย พรุ่งนี้บ่ายก็ต้องกลับเมืองจวนแล้ว”
ลี่โหย่วตั้งพูดด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมรายงานสิ่งที่เขาสืบมาได้
“พี่เถิง ผมไปฉายหนังที่กองพันแสงสว่าง แล้วบังเอิญได้ยินเรื่องหนึ่งเข้า”