“เหวินจื่อ ถุงแอปเปิลกับนมผงนี่ เอากลับไปให้น้องสะใภ้กับหลานชายกินเถอะ”
“โห่วจื่อ พี่ไม่ได้บอกหรือว่าน้องสาวท้องอีกแล้ว เอาผลไม้กับนมผงพวกนี้ไปด้วยสิ ในฐานะพี่ชายก็แวะไปเยี่ยมบ่อย ๆ หน่อย น้องสาวจะได้ไม่มีใครที่บ้านสามีกล้าแกล้ง”
ตู้เหวินเป็นคนในเมือง มีลูกชายอายุหนึ่งขวบแล้ว
บ้านของเฮ่อยื่อเลี่ยงอยู่ชนบท แต่น้องสาวแต่งเข้ามาอยู่ในเมือง คลอดลูกสาวคนหนึ่ง และบ้านสามีก็ไม่พอใจ
คราวนี้เธอตั้งท้องลูกคนที่สอง บ้านสามีก็ยังลำเอียงเหมือนเดิม ไม่ช่วยเลี้ยงลูกก็แล้วไป ยังคิดจะแย่งงานของเธออีก
เฮ่อยื่อเลี่ยงเคยไปเยี่ยมครั้งหนึ่ง พอกลับมาก็บ่นเรื่องนี้กับหลู่ซื่อเหว่ย
“ไม่ ๆ ๆ พี่เถิง ทำแบบนี้ไม่ได้หรอก ของพวกนี้เอาไว้บำรุงร่างกายพี่ ผมรับไว้ไม่ได้”
ตู้เหวินกับเฮ่อยื่อเลี่ยงรีบห้ามทันที
“รับไปเถอะ พวกเรากินไม่หมดหรอก ผลไม้พวกนี้วางไว้นานก็เสีย ช่วงนี้พวกคุณดูแลผมกันอย่างเหน็ดเหนื่อย กว่าผมจะหายดีสนิทก็ยังต้องรบกวนพวกคุณอีก”
หยูเจาจ้าวจัดผลไม้ อาหารกระป๋อง และนมผงให้อย่างละชุด เพื่อให้เฮ่อยื่อเลี่ยงกับตู้เหวินเอากลับไป
หลู่สือกวงบอกว่าจะกลับบ้านไปเอาข้าว แล้วถือโอกาสไปส่งเฮ่อยื่อเลี่ยงกับตู้เหวินลงไปข้างล่างด้วย
หยูเจาจ้าวจึงยกถุงอีกใบที่ใส่ผลไม้ นมผง และอาหารกระป๋องให้เขาเอากลับไปด้วย
“พี่สะใภ้ ยังจะเกรงใจกับผมอีกเหรอครับ”
หลู่สือกวงไม่อยากรับ แต่เมื่อหลู่ซื่อเหว่ยเอ่ยปาก เขาก็ทำได้แค่รับไว้ แล้วออกไปพร้อมกับเฮ่อยื่อเลี่ยงและตู้เหวิน
หยูเจาจ้าวหันกลับมา ก็เห็นหลู่ซื่อเหว่ยกำลังยิ้มให้เธอ
“ภรรยา คุณนี่ดีจริง ๆ!”
หลู่ซื่อเหว่ยดีใจมาก
เดิมทีเขายังกังวลว่าหยูเจาจ้าวจะไม่ยอม แต่เธอกลับใจกว้างกว่าเขาเสียอีก
เธอรับมือเรื่องน้ำใจและความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนได้ดีทีเดียว