ทั้งสองกลับมาถึงเรือนน้อย ยายเจียงกับยายหลิวก็พากันเข้ามาล้อมทันที
“เป็นยังไงบ้าง เข้างานสำเร็จหรือยัง”
หยูเจาจ้าวพยักหน้า “ได้งานแล้ว อีกสามวันก็เริ่มงานอย่างเป็นทางการ”
“ยินดีด้วย ยินดีด้วย”
ยายเจียงกับยายหลิวต่างดีใจ ตอนนี้หยูเจาจ้าวก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของโรงงานเนื้อสัตว์แล้ว
เป็นคนกันเอง ความสัมพันธ์ย่อมสนิทสนมกันมากขึ้น
หยูเจาจ้าวยังแอบมอบซองแดงใส่เงินห้าสิบหยวนกับน้ำตาลทรายแดงหนึ่งห่อให้ยายหลิวเป็นการส่วนตัว
เงินจำนวนนี้เกือบเท่ากับเงินเดือนสองเดือน
ยายหลิวบอกว่าเยอะเกินไป ให้แค่สิบหยวนก็พอ แต่สุดท้ายหยูเจาจ้าวก็ยัดเยียดให้จนยายต้องรับไว้ ความดีใจในใจของยายไม่ต้องพูดถึงเลย
“เจาจ้าว”
หลินเยี่ยนกับตู้เหวินมาถึงแล้ว
หลู่ซื่อเหว่ยเล่าเรื่องตำแหน่งพนักงานชั่วคราวของโรงงานเนื้อสัตว์ให้ฟัง แล้วให้ตู้เหวินไปถามเฮ่อยื่อเลี่ยง
ตู้เหวินรีบออกไปทันที
หยูเจาจ้าวกับหลินเยี่ยนเข้าไปคุยกันในห้องเป็นการส่วนตัว
หลินเยี่ยนส่ายหน้า “พ่อไม่ยอมพูด ตู้เหวินไปถามพ่อ พ่อก็แค่ให้เงินห้าร้อยหยวนมาเป็นค่าปิดปาก
แต่ตอนนี้แม่กับน้องชายรู้เรื่องแล้ว กำลังโวยวายกันอยู่ที่บ้าน”
หลินเยี่ยนกังวลมาก “พ่อบอกว่า ถ้าอยากให้ครอบครัวสงบสุข ก็อย่าไปถามเรื่องนี้”
หยูเจาจ้าวขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่พูดก็ไม่พูด เธออย่ากังวลไปเลย สักวันก็ต้องรู้ความจริง”
ยุคนี้ยังไม่มีการตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ลูก หยูเจ้าตี้หน้าตาเหมือนเวินจือฮวา ต่อให้เดาสุ่มไปก็ไม่มีประโยชน์
“เจาจ้าว ฉันว่าพ่อคงทำผิดต่อแม่จริง ๆ เมื่อก่อนพ่อกับแม่รักกันดีมาตลอด แต่พอแม่ซักถาม พ่อกลับโกรธจนพาล ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไม่รู้จักพ่อเลย”
หลินเยี่ยนเป็นห่วงมาก เธอดูวันเกิดของหยูเจ้าตี้แล้ว อายุน้อยกว่าเธอ