อาหารเช้าในวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของหยูเจาจ้าวผ่านไปอย่างอิ่มหนำ ท่ามกลางบรรยากาศที่เธอกับหลู่ซื่อเหว่ยแบ่งอาหารกันกินคนละคำในครัว
คนแรกที่กลับมาคือยายเจียง เธอซื้อลูกไก่ตัวเล็ก ๆ มาหลายตัวเพื่อนำมาเลี้ยง แล้วมองแม่ไก่อีกตัวพลางเอ่ยว่า “เจาจ้าว วันนี้ฆ่าแม่ไก่ตัวนี้เถอะ ฉันอยากดื่มซุปไก่สมุนไพรห้านิ้วมังกร”
“คุณยายเจียง ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้ แต่วันนี้อย่าเพิ่งฆ่าแม่ไก่ตัวนี้เลยนะ มันออกไข่วันละฟองเชียวนะ คุณทำใจฆ่าได้ แต่ฉันทำใจไม่ได้หรอก”
หยูเจาจ้าวพูดพลางกอดคุณยายร่างผอมตัวเล็กอย่างสนิทสนม “วันนี้เรามากินก๋วยเตี๋ยวอายุด้วยกันนะ”
ยายเจียงยิ้มออกมาทันที “พวกหนุ่มสาวกินกันเยอะ ๆ เถอะ ส่วนยายแก่ ๆ อย่างฉัน...”
ยายเจียงอยากบอกว่าเธอแก่ปูนนี้แล้ว ใช้ชีวิตมาคุ้มค่าแล้ว
แต่วันนี้เป็นวันเกิดของหยูเจาจ้าว พูดแบบนั้นคงไม่ค่อยดีนัก
เธอจึงเปลี่ยนเรื่อง “เจาจ้าว ลูกสาวฉันบอกว่าจะมารับฉันไปอยู่เมืองจวน เธอว่าฉันควรไปไหม”
“คุณอยากไปไหมคะ”
หยูเจาจ้าวถามกลับ
ยายเจียงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ว่า “ก็อยากไปนะ แต่ฉันไม่คุ้นกับเมืองจวน เคยไปอยู่ไม่กี่ครั้ง ตอนหลานชายทั้งสองคนเกิด ฉันไปช่วยดูแลลูกสาวตอนอยู่ไฟ
หลังจากนั้นก็ไปอีกสองครั้ง ลูกสาวยุ่งจนไม่มีเวลาดูแลฉัน ส่วนหลาน ๆ ก็ยุ่งกับการเรียน ฉันเลยไม่กล้ารบกวน
แม่สามีของลูกสาวเป็นคนหวงพื้นที่มาก คอยระแวงฉันอยู่ตลอด พออยู่บ้านนั้นแล้วก็อึดอัดไม่สบายใจ ฉันเลยกลับมา”
“คนเราอยู่ในที่ที่คุ้นเคยย่อมสบายใจกว่า คุณไปอยู่เมืองจวนก็คงคิดถึงเพื่อนบ้านแย่เลย ถึงคุณยายหลิวจะทะเลาะกับคุณบ่อย ๆ แต่มีเธออยู่เป็นเพื่อน พวกคุณก็ไม่เหงาขนาดนั้น”
“นั่นสินะ ตอนสาว ๆ เราสองคนเกลียดกันที่สุด ทะเลาะกันมาเกือบครึ่งชีวิต สุดท้ายถึงได้รู้ว่าเหลือกันอยู่แค่สองคน