แต่ถึงจะรู้สึกรังเกียจแค่ไหน จาจินฮวาก็ต้องปฏิเสธเรื่องระหว่างหวังเต๋อซานกับเวินจือฮวาอยู่ดี
ในใจหยูเจี้ยนเช่อก็รังเกียจไม่ต่างกัน ทั้งยังเกลียดจนแทบคลั่ง
เขารู้สึกว่าตัวเองเมื่อก่อนช่างโง่เง่าเหลือเกิน หลายปีมานี้ถูกสวมเขาจนเขียวครึ้ม กลายเป็นเต่าหัวเขียวไปแล้ว ยังดีอกดีใจที่ได้แต่งภรรยาดี ๆ ซึ่งทำให้คนทั้งโรงงานเครื่องจักรกลและย่านเฉาสนามใหญ่อิจฉา
แต่ตอนนี้เขาก็ยังต้องข่มความรังเกียจแล้วปฏิเสธเรื่องพวกนี้อยู่ดี
คณะสืบสวนยังค้นบ้านหลายหลังจนทั่ว เพราะพวกเขารู้สึกผิดและทำเรื่องชั่วไว้จริง ๆ หยูเย่าจู่กลับมาแล้วพบว่าเงินหนึ่งพันหยวนหายไป ก็ยังไม่กล้าโวยวาย
ในที่สุดผลการสอบสวนก็ออกมา
จาจินฮวาถูกลงโทษให้ไปเข้ารับการอบรมเชิงความคิดที่สำนักงานเขตเป็นเวลาสามเดือน เขียนหนังสือสำนึกผิด และกวาดถนนหนึ่งเดือน
ส่วนบทลงโทษของเวินจือฮวายังคงเหมือนเดิม แต่เพิ่มให้เขียนหนังสือสำนึกผิดอีกข้อหนึ่ง
หยูเจี้ยนเช่อกับหวังเต๋อซานถูกลงโทษห้ามเลื่อนตำแหน่งภายในสามปี และห้ามได้รับการประเมินให้เป็นบุคคลดีเด่นหรือแรงงานต้นแบบ
หยูเจาจ้าวไม่เคยคิดว่าการแจ้งเบาะแสครั้งนี้จะทำอะไรหวังเต๋อซานได้มากมาย แต่แค่ทำให้พวกเขาถูกลงโทษเล็กน้อย เธอก็ดีใจมากแล้ว
หยูเจ้าตี้กับหยูเย่าจู่กลับไม่โดนอะไร
แต่หยูเย่าจู่กลับยอมรับชะตากรรม ลงชนบทไป
เขาคิดว่าเมื่อเทียบกับการอยู่ในเมือง การลงชนบทปลอดภัยสำหรับเขามากกว่า
ทุกครั้งที่จาจินฮวามองเขา สายตาก็เหมือนอยากจับเขากินทั้งเป็น
ถ้าชาติกำเนิดของเขาถูกเปิดโปง เขาก็หมดอนาคตในเมืองนี้อย่างสิ้นเชิง
ดังนั้นการลงชนบทจึงกลับเป็นทางหนีและทางออกที่ดีที่สุดสำหรับหยูเย่าจู่