ยายทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด ในใจรู้สึกแต่ว่าตัวเองถูกหยูเจาจ้าวหลอก จึงคอแข็งโต้เสียงดัง
“ฉันไม่ผิด เห็นชัด ๆ ว่าแกจงใจตอบส่ง ๆ ชักจูงให้ฉันเข้าใจผิด”
หยูเจาจ้าวโต้กลับเสียงเย็น “ใจคนยากหยั่งถึง เดินทางอยู่นอกบ้านก็ต้องระวังตัวไว้สักชั้นเป็นธรรมดา กลับเป็นคุณยายต่างหาก หนูนั่งอยู่ดี ๆ ในที่นั่งนี้ คุณยายข้ามทหารหลายคนมาชวนหนูคุย ทุกประโยคล้วนแต่ล้วงถามฐานะและจุดหมายปลายทางของพวกเรา หนูสงสัยว่าคุณยายมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ หนูไม่พูดความจริงกับคุณยายก็เป็นเรื่องปกติ”
เป็นความเข้าใจผิดเรื่องหนึ่ง ตำรวจรถไฟคิดว่าจะตักเตือนด้วยวาจา ให้ยายขอโทษต่อหน้าทุกคนในตู้โดยสาร
แต่ทันใดนั้น หยูเจาจ้าวกลับลุกขึ้นยืนกะทันหัน เสียงใสกังวาน กลบเสียงอื้ออึงในตู้โดยสาร
“สหายตำรวจรถไฟ สหายพนักงานรถไฟ หนูขอแจ้งความ ครอบครัวนี้มีพิรุธมาก”
คำพูดนั้นจบลง ผู้โดยสารก็ฮือฮาขึ้นมา เสียงซุบซิบดังระงมไม่ขาดสาย
“จริงด้วย ฉันรู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากลตั้งนานแล้ว ตู้เราเสียงดังขนาดนี้ เด็กยังไม่ตื่นอีกเหรอ”
“เด็กที่ไหนจะหลับสนิทขนาดนี้ คนหนึ่งเป็นแบบนี้ สองคนก็เป็นแบบนี้”
“คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ หรอกนะ”
ยายฝั่งตรงข้ามหน้าเหมือนโดนเหยียบหาง ตบที่เท้าแขนเก้าอี้แล้วกระโดดขึ้น ร้องเสียงแหลมว่า
“นังหนูนี่ พวกเราครอบครัวนี้อยู่กันเรียบร้อยสุจริต แกพูดพล่อยได้ยังไง อ้าปากก็กัดคนมั่วซั่ว”
ตาเฒ่าข้าง ๆ ใจหล่นวูบ เหงื่อเย็นผุดเต็มหลัง แววดุร้ายในตาวาบขึ้นแล้วก็เก็บซ่อนทันที เอ่ยเสียงทุ้มว่า
“คุณผู้หญิง พูดต้องมีหลักฐาน ไม่มีหลักฐานแล้วแจ้งความมั่ว ๆ ต้องรับผิดชอบนะ”
ชายวัยกลางคนก็รีบช่วยเสริม หน้าเครียดดูไม่ดี แต่น้ำเสียงแฝงความหวั่นอยู่ “ใช่ ทุกคนก็แค่เดินทาง ทำไมถึงมาป้ายสีพวกเราไปเปล่า ๆ ผม…แม่ผมก็แค่คุยกับคุณไม่กี่คำ จำเป็นต้องจับไม่ปล่อยแบบนี้เลยเหรอ”