วันส่งท้ายปีเก่า
บ้านหลังใหญ่ตระกูลลู่มีลมพัดเอื่อย แสงแดดอบอุ่น ได้ยินเสียงประทัดดังเปรี้ยงปร้างจากละแวกใกล้ ๆ เป็นระยะ กลิ่นอายปีใหม่ซ่อนอยู่ในสายลมทุกสาย
หยูเจาจ้าวเปิดหน้าต่างตั้งแต่เช้า ก่อนหันไปยิ้มให้หลู่ซื่อเหว่ยที่กำลังปูแผ่นกระดาษแดงและฝนหมึกอยู่ในลานบ้าน “วันนี้อากาศดีจังเลย เด็ก ๆ กลับมาใช้ปีใหม่ด้วยกัน ฟ้ายังพลอยมีความสุขไปด้วยเลยนะ”
เธอกับหลู่ซื่อเหว่ยต่างก็อยู่ในวัยเกษียณแล้ว
หลู่ซื่อเหว่ยลูบแผ่นกระดาษแดงในมือ สีหน้าเปี่ยมเมตตา “ทุกปีวันส่งท้ายปีก็เป็นแบบนี้ ขอแค่คนในครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า ปีใหม่ก็อบอุ่นแล้ว”
ปีนี้เขาเพิ่งเกษียณจากตำแหน่งผู้บัญชาการ พอได้ว่างจริง ๆ ก็ยังไม่ค่อยชินนัก
ยังไม่ถึงเก้าโมงเช้า ก็มีเสียงรถจอดดังขึ้นเป็นระยะจากนอกลานบ้าน
คนแรกที่มาถึงคือครอบครัวของลูกชายคนรอง หลู่จินอี้ มากันครบห้าคน
หลานชายคนโตตัวเล็กจ้อยราวกับลูกกระสุนปืน พอลงจากรถก็เด้งดึ๋งวิ่งเข้าลานบ้านพลางตะโกนเสียงดัง “คุณปู่คุณย่า! พวกเรากลับมาใช้ปีใหม่แล้วครับ!”
หยูเจาจ้าวรีบรับหลานชายไว้ “วิ่งช้า ๆ หน่อย หนาวไหม”
“ไม่หนาวเลยครับ”
สองสามีภรรยาหลู่จินอี้อุ้มลูกสาวฝาแฝดไว้คนละคน “พ่อแม่ครับ ปีนี้งานเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ผมจะได้ใช้ปีใหม่กับพ่อแม่อย่างสบายใจเสียที”
ฟางเจียชี ภรรยาของเขาอุ้มลูกสาวอีกคนไว้ ก่อนยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วทักทาย “สวัสดีค่ะพ่อ แม่”
สิ้นเสียงพูด รถเก๋งของครอบครัวลูกชายคนโต หลู่จินเฮิง ก็ขับเข้ามาในลานบ้าน
หลู่จินเฮิงวางท่าขรึมแบบที่เคยเป็นในค่ายทหารลง พอกลับบ้านก็ผ่อนคลายเป็นพิเศษ เขาเดินเข้าลานบ้านพลางทักทาย “พ่อ แม่ พวกเรากลับมาแล้วครับ”
เกาเหยียนซี ภรรยาของเขาเดินเข้ามาคล้องแขนหยูเจาจ้าวอย่างสนิทสนม “แม่คะ ปีนี้วันหยุดยาวพอดี พวกเราจะได้อยู่บ้านเป็นเพื่อนพ่อกับแม่หลายวันเลยค่ะ”