กลับมาถึงตระกูลลู่ เช้าวันรุ่งขึ้นหลู่ซื่อเหว่ยก็ออกไปรายงานตัวแต่เช้า
หยูเจาจ้าวพักอยู่ในห้องของหลู่สือเซวียน ซึ่งเธอได้โทรศัพท์ไปถามหลู่สือเซวียนก่อนแล้ว
“พี่สะใภ้ใหญ่ หนึ่งปีฉันกลับบ้านได้ไม่กี่ครั้งเอง ห้องนั้นให้พี่กับพี่ใหญ่พักเถอะค่ะ”
หลู่สือเซวียนดีใจมาก
ตอนเด็ก ๆ ห้องนั้นเป็นห้องที่เธอกับพี่สาวคนโตพักด้วยกัน
หลังจากพี่สาวแต่งงานออกไป เธอก็พักอยู่คนเดียว
แต่พอมาเรียนโรงเรียนสาธารณสุขที่เมืองจวน เธอก็กลับไปพักที่บ้านน้อยลง อีกทั้งพ่อแม่ยังยุ่งมากกว่าเดิมด้วย
หากเธอกลับไปพัก ก็จะรบกวนเวลาส่วนตัวของพี่ชายรองกับพี่สะใภ้รองอีก
ตอนนี้พี่สะใภ้ใหญ่กำลังตั้งครรภ์ ทั้งยังให้เกียรติเธอขนาดนี้ หลู่สือเซวียนจะไม่ยินดีได้อย่างไร
“พี่สะใภ้ใหญ่ ถ้าฉันว่างเมื่อไรจะกลับไปเยี่ยมพี่นะคะ”
หลู่สือเซวียนกำลังฝึกงานอยู่แผนกสูติ-นรีเวช จึงรีบบอกเคล็ดลับดูแลสุขภาพระหว่างตั้งครรภ์ที่เธอรู้ให้หยูเจาจ้าวฟัง
ตลอดช่วงตั้งครรภ์ หยูเจาจ้าวใช้ชีวิตสบายจนแทบจะเกินไปแล้ว
แถมเด็กในท้องยังเลี้ยงง่าย เธอแทบไม่มีอาการแพ้ท้องเลย จนเคยกังวลอยู่พักหนึ่งว่าลูกในท้องจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า จึงไปโรงพยาบาลฝากครรภ์บ่อยเป็นพิเศษ
หลู่ซื่อเหว่ยเข้าโรงเรียนนายทหารเพื่อฝึกและเรียนแบบปิด ไม่แม้แต่จะได้กลับมาในวันหยุด
คนในตระกูลลู่สงสารเธอ จึงยิ่งดีกับเธอมากขึ้น
ซ่งซื่อถึงกับปฏิบัติต่อเธอราวกับตุ๊กตากระเบื้อง “พี่สะใภ้ใหญ่ ถังน้ำหนักมาก ให้ฉันยกเองค่ะ”
“พี่สะใภ้ใหญ่ ถือมีดอันตราย พี่สั่งมาได้เลย เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ”
“พี่สะใภ้ใหญ่ น้ำเดือดลวกมือนะคะ ให้ฉันทำเองค่ะ”