กุญแจจักรยานในมือของจาจินฮวาร่วงลงพื้น
สีหน้าของเธอซีดเผือดไปทันที
จากนั้นเลือดก็สูบฉีดขึ้นสมอง ทั้งตกใจทั้งโกรธเกรี้ยว
พอตั้งสติได้ หยูเจาจ้าวก็หายไปแล้ว
หยูเจาจ้าวไม่มีทางอยู่ต่ออยู่แล้ว พอจุดไฟให้ลุกโชนเสร็จก็รีบเผ่นหนีทันที
น่าเสียดายที่ชาติก่อนเธอไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นคนตระกูลหยูคงไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน
แต่ชาตินี้ยังมีโอกาส
หลี่เสี่ยวหยุนไม่ได้เดินไปไกล เธอรอหยูเจาจ้าวอยู่ตรงทางแยก คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทางนี้ตลอด พอเห็นว่าหยูเจาจ้าวไม่เป็นอะไรก็โล่งใจ
“คนนั้นเป็นใครน่ะ ดูน่ากลัวจัง”
เธอเคยพบคนเลวสารพัดแบบในหมู่บ้าน แต่ไม่เคยเจอใครที่ดูสวยสง่าภายนอก ทว่ามีบรรยากาศน่าขนลุกเหมือนจาจินฮวา
“คนสติไม่ดีคนหนึ่งน่ะ”
หลังจากเธอกลับจากบ้านป้าที่ชนบท จาจินฮวาก็มาที่ตระกูลหยู มองเธอราวกับมองของสกปรกชั้นต่ำ ทั้งยังพูดว่าเวินจือฮวาใจอ่อนเกินไป ถึงได้พาเธอกลับมา
ควรทิ้งเธอไว้ที่ชนบท แล้วหาทางวางแผนให้เธอแต่งงานกับคนที่นั่น จะได้ไม่มีวันกลับมาอีกตลอดชีวิต
เวินจือฮวายังแสร้งทำตัวเป็นแม่เลี้ยงใจดีอยู่บ้าง แต่จาจินฮวากลับสอนเวินจือฮวาตรง ๆ ว่าต้องเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายอย่างไร ถึงจะกำจัดลูกเลี้ยงที่ขวางหูขวางตาได้
ตอนนั้นหยูเจาจ้าวกลัวว่าจะถูกส่งกลับไปชนบท ไม่ว่าพวกเธอจะดูถูกหรือใช้เธอทำงานอย่างไร เธอก็ไม่กล้าขัดขืน
พอหยูเจาจ้าวเล่าเรื่องในอดีตให้หลี่เสี่ยวหยุนฟัง แววตาของหลี่เสี่ยวหยุนก็ฉายความเห็นอกเห็นใจ
เธอคิดว่าตัวเองก็มีชีวิตน่าเวทนาแล้ว พ่อแท้ ๆ ไม่ใส่ใจ แม่แท้ ๆ ก็ไม่รักแถมยังลำเอียง เอาแต่คิดให้เธอช่วยเหลือบ้านเดิม ช่วยพี่ชายกับหลาน แต่ไม่ยอมทุ่มเทอะไรให้เธอเพิ่มแม้แต่น้อย
ตอนที่เธอกับลูกสาวถูกบ้านตู้รังแก แม่ก็ไม่ช่วยปกป้องเธอ กลับบอกให้เธออดทน เดี๋ยวเรื่องก็ผ่านไป