สิ้นเสียงพูด รปภ.พวกนั้นก็อึ้งไปทันที!
ไอ้หนุ่มนี่พูดอะไรออกมา?
ให้พวกตนรุมพร้อมกัน?
ต้องรู้ก่อนว่าพวกตนมีกันเกือบยี่สิบคนนะ!
นี่เบื่อชีวิตหรือไง?
เมื่อกี้พวกตนยังกังวลว่าแค่ห้าคนไอ้หนุ่มนี่ก็รับไม่ไหวแล้ว!
ต่อมา พวกเขาก็รู้สึกเหมือนถูกดูถูก!
"หัวหน้า ในเมื่อมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้ ก็จัดการสั่งสอนมันสักหน่อยเถอะ"
"ใช่เลย วันนี้ต้องให้มันรู้เสียบ้างว่าแผนกรักษาความปลอดภัยของเราทำอะไรเป็น!"
......
ชั่วพริบตาเดียว คนในแผนกรักษาความปลอดภัยก็เดือดดาลกันยกใหญ่
หวังเฉียงเองก็มีสีหน้าโมโหฉายชัด เดิมทีเขาคิดแค่จะเอาพอเป็นพิธี ให้ผ่านหูผ่านตาผู้อำนวยการถังไปก็พอ
ยังไงพวกเขากับชายหนุ่มคนนี้ก็ไม่ได้มีเรื่องมีราวอะไรกัน
แต่ไม่คิดเลยว่า......
"ในเมื่อน้องชายมีแนวคิดนี้แล้ว เราก็สนองให้เขาสักหน่อย" หวังเฉียงออกคำสั่ง
ทันทีที่สิ้นเสียง รปภ.พวกนั้นก็รี่เข้าไปอย่างรอไม่ไหว!
พวกเขาย่อมไม่รู้ ที่จริงแล้วไม่ใช่แค่พวกตนที่คันมือมานาน หลายเดือนที่เซียวเทียนไม่ได้ออกแรงก็คันมือแทบบ้าตายเหมือนกัน
"มาได้!"
เห็นพวก รปภ.กรูกันเข้ามา เขาตะเบ็งเสียงก้อง แล้วพุ่งเข้าใส่ทันที!
หวังเฉียงเห็นภาพนั้น รูม่านตาก็หดลงทันที!
เผชิญหน้ากับแรงปะทะของเกือบยี่สิบคน ไอ้หนุ่มนี่ไม่ถอยหนีแถมยังบุกเข้าใส่?
ต้องรู้ว่าลูกน้องของตนพวกนี้ล้วนเป็นทหารปลดประจำการ ฝีมือไม่ได้มาเล่น ๆ !
หมอนี่มันมั่นหน้ามั่นตา หรือว่ามันน้ำเข้าไปแล้วกันแน่?
ไม่นาน คนแรกก็มาถึงตรงหน้าเซียวเทียน หมัดใหญ่เท่ากระทะดินเผาพุ่งเข้ามาอย่างนี้
เซียวเทียนยื่นมือข้างหนึ่งออกไปคว้าข้อมือมันไว้แน่น บิดเบา ๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงกระดูกหักดังขึ้น
เขาใช้คนนี้เป็นศูนย์กลาง ขยับเท้าหมุนเบา ๆ ก็เข้าไปอยู่ในวงล้อมของอีกสองคน แล้วใช้ศอกฟาดเข้าที่ด้านหลังคนหนึ่ง ให้มันลงไปนอนคว่ำทันที
เกือบจะในเวลาเดียวกัน เขาถีบเท้าออกไปหนึ่งที ตรงเข้าที่อกของคนที่อยู่ตรงหน้า
จากนั้น คนนั้นก็กระเด็นลอยออกไป ยังล้มทับอีกหลายคนที่วิ่งตามมา ล้มระเนระนาดกันไปหมด!
ไม่มีจังหวะหยุดพักเลย อีกฝ่ามือหนึ่งก็ฟาดออกไปใส่ รปภ.ที่พุ่งเข้ามาถัดไป~~~~
หวังเฉียงตะลึงจนสิ้นสติ!
นี่ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?
ดูเหมือนว่าขอแค่เขาลงมือ ก็ต้องมีคนล้มลงไปหนึ่งคนอย่างแน่นอน
พลังในการต่อสู้แบบนี้ สยดสยองเกินไปแล้ว!
โดยเฉพาะตอนที่เขาลงมือ ราวกับสายน้ำไหลลื่น แถมยังให้ความรู้สึกงดงามเพลินตา!
หนึ่งนาที?
หรืออาจจะไม่ถึง!
พวก รปภ.สิบกว่าคนนั้นก็นอนครางอื้ออยู่กับพื้นกันหมดแล้ว
"พวกเขา......"
หวังเฉียงถามพึมพำ คนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่เขารับเข้ามาด้วยตัวเอง ย่อมต้องมีส่วนรับผิดชอบ
"放心ครับ เป็นแค่แผลถลอกนิดหน่อย พักสักไม่กี่วันก็หาย"
เซียวเทียนเตะคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ไปทีหนึ่ง "เอาล่ะ เลิกแกล้งตายได้แล้ว ฉันรู้ดีว่ามือฉันหนักเบาแค่ไหน"
ได้ยินคำนี้ของเซียวเทียน พวก รปภ.ต่างก็รู้สึกอายจนนอนอยู่กับพื้นไม่ได้อีก ต้องค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นอย่างกระมิดกระเมี้ยน
จริง ๆ แล้วก็อย่างที่เซียวเทียนว่า พวกเขาล้วนแกล้งทำทั้งนั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะเสียหน้า
ตั้งสิบกว่าคนถูกรุ่นน้องคนเดียวเล่นงานจนราบคาบ มันขายขี้หน้านัก!
หวังเฉียงเองก็ทั้งหัวเราะและทั้งโกรธ ประสานมือคำนับเซียวเทียนกล่าวว่า "จากนี้ไปพวกเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว!"
"ต่อไปนี้พวกแกทุกคนต้องเรียกว่าพี่เซียว!" เขายังหันไปกำชับคนอื่น ๆ อีก
"พี่เซียว!"
ทันใดนั้น เสียงที่เป็นระเบียบพร้อมเพรียงก็ดังขึ้น
จากการต่อสู้เมื่อครู่ พวกเขาเหล่านี้ประจักษ์ใจต่อชายหนุ่มคนนี้แล้ว!
ต่อให้เป็นพวกที่เรียกกันว่า"ราชาทหาร" ก็คงได้แค่นี้กระมัง
พวกเขาย่อมไม่รู้ว่า ต่อให้เป็น"ราชาทหาร" ต่อหน้าเซียวเทียน มันก็เป็นแค่มดปลวก
"อย่าเลย พวกพี่ก็อายุมากกว่าผมทั้งนั้น เรียกแบบนี้มันทำให้ผมแก่เร็วสิ"
เซียวเทียนโบกมือไปมาปฏิเสธ
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนหัวเราะลั่น
"จริงสิ พี่น้องเซียว ไปหาเรื่องผู้อำนวยการถังได้ยังไงน่ะ?"
ตอนนี้ หวังเฉียงถามด้วยเสียงเบา
"ใครจะรู้ล่ะ ผู้หญิงแต่ละเดือนก็ต้องมีไม่กี่วันที่ไม่ค่อยปกติกันทุกคนแหละ!"
เซียวเทียนเบ้ปากพูด
"เฮ้ย น้อง พี่ว่านะ..."
หวังเฉียงได้แต่พูดไม่ออก ตบบ่าเขาเบา ๆ ดูเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาว่าไปหาเรื่องผู้อำนวยการถังได้ยังไง
อีกด้านหนึ่ง เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน ถังอวิ๋นก็ยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจอยู่ดี หมอนั่นจะถูกซ้อมจนพังหรือเปล่านะ?
เธอรู้อยู่ว่าคนในแผนกรักษาความปลอดภัยส่วนใหญ่เป็นทหารปลดประจำการ แต่ละคนก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง
จริงด้วย ถ้าไม่มีฝีมือเลยก็คงเข้าแผนกรักษาความปลอดภัยของเจียลั่วกรุ๊ปไม่ได้
ต่อให้เซียวเทียนหมอนั่นน่ารังเกียจ แต่ถ้าถูกซ้อมพังไปจริง ๆ เธอก็ใจไม่แข็งพออยู่ดี!
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นคนที่ท่านประธานหลิวฝากฝังไว้เป็นพิเศษ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นก็อธิบายลำบาก
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจไปดูสถานการณ์สักหน่อย
ความจริงแล้ว เธอไม่ยอมรับหรอกว่าตนเองเป็นห่วงเป็นใยหมอนั่น
แค่ไปดูสภาพน่าอเนจอนาถของมันเท่านั้น
ใช่ แค่นั้นแหละ!
มาถึงชั้นหนึ่ง เธอแอบยืนอยู่หลังเสากลมต้นหนึ่งด้านนอกแผนกรักษาความปลอดภัย แล้วแอบมองเข้าไป
เห็นในแผนกรักษาความปลอดภัย ไอ้เซียวเทียนเอาเท้าทั้งสองข้างพาดไว้บนโต๊ะ ปากก็พูดอะไรไม่หยุดกับพวกผู้ชายเฮงซวยในแผนก มีเสียงหัวเราะดังออกมาเป็นระยะ
ชาน้ำหมด ก็มีคนหยิบแก้วไปเติมให้ทันที ยังมีคนคอยส่งบุหรี่ให้ไม่ขาด
ใบหน้าสวยของถังอวิ๋นดำมืดทันที
ไอ้หมอนี่ตรงไหนมีสภาพน่าอเนจอนาถอย่างที่คิด ดูสิมันสุขสบายจนเกินไปแล้ว!
หึ!
พวกมันบังอาจรับปากแต่ไม่ทำตาม!
คิดได้ดังนั้น เธอระงับอารมณ์ไม่อยู่ต่อแล้ว ก้าวเท้าเดินเข้าไป
"ผู้อำนวยการถัง?" ทันทีที่เห็นถังอวิ๋น หวังเฉียงก็อึ้ง "คุณมาทำไมอีกแล้วครับ?"
"ทำไมล่ะ? เขตของพวกนาย ฉันเข้าไม่ได้รึไง?"
ถังอวิ๋นพูดเสียงแข็ง
"พูดอะไรน่ะครับ การที่ผู้อำนวยการถังมาแผนกของพวกเรา นับว่าเป็นเกียรติแก่แผนกรักษาความปลอดภัยครับ!"
หวังเฉียงรีบประจบทันที
เขาเห็นดวงตาของถังอวิ๋นจับจ้องไปที่เซียวเทียน ดูเหมือนจะโกรธไม่ใช่น้อย ก็เข้าใจสว่างขึ้นทันที
เขาได้แต่ยิ้มขื่นในใจ คิดในใจว่า ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ทำตามที่คุณกำชับนะครับ แต่มันเป็นเพราะไอ้หมอนี่มันเก่งเกินกว่าจะรับมือไหวนี่ครับ!
ผ่านไปสักพัก การใช้เวลาช่วงสั้น ๆ ด้วยกัน พวกเขาได้ถือว่าเซียวเทียนเป็นพวกเดียวกันแล้ว
ระหว่างผู้ชายด้วยกัน บางครั้งไม่จำเป็นต้องรู้จักกันนาน ขอแค่ถูกคอก็พอ
"ดูพวกนายสิ ควันโขมง นี่ใช่หน้าตาปกติของพวกนายรึเปล่า?" ถังอวิ๋นพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "ฉันว่าพวกนายสมควรได้รับการจัดการเสียใหม่ได้แล้ว"
ได้ยินคำนี้ คนในแผนกรักษาความปลอดภัยตกใจกันหมด
เพราะสมญา"แม่ชีมัจจุราช"นี่ไม่ใช่ได้มาเล่น ๆ
แต่แผนกของพวกเขาก็เป็นแผนกที่ค่อนข้างว่าง ปกตินอกจากจัดคนไปเดินตรวจตามอาคาร ก็ไม่มีอะไรทำแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีไม่กี่คนที่ต้องจัดการงานอื่นด้วย แต่ที่เหลือส่วนใหญ่ก็แค่กินชา อ่านหนังสือพิมพ์ เล่นคอมพิวเตอร์ ไม่ได้มีธุระอะไร
อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงคราวต้องมีเรื่อง พวกเขาก็ไม่เคยยอมหดหัวเหมือนกัน!
"เอาล่ะนะ อย่ามาหาเรื่องขุดหลุม มีอะไรตรง ๆ มาเลย"
เซียวเทียนลุกขึ้นยืนพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม
แต่คำพูดนี้ของเขาทำให้คนในแผนกรักษาความปลอดภัยขนกายกรูกันเลยทีเดียว
ไอ้หมอนี่กล้าเกินไปแล้วนะ ถึงกับพูดกับ"แม่ชีมัจจุราช"แบบนี้
"แก!!!"
ถังอวิ๋นได้ยินคำนี้ ก็โกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
วันนี้เธอใส่เสื้อคอวีเนื้อชีฟอง ยิ่งทำให้ภาพนั้นตระการตายิ่งนัก!
สายตาของเซียวเทียนแทบจะถอนออกมาไม่ได้แล้ว
แน่นอนว่าคนอื่น ๆ ไม่มีอำนาจใจกล้าถึงเพียงนั้น ต่างหันสายตาไปทางอื่น พยายามหลีกเลี่ยงการเหลือบมองไปยังแหล่งสิ่งล่อใจนั้น
"แกมองอะไรน่ะ?"
ถังอวิ๋นรู้สึกได้ถึงสายตารุ่มร้อนนั้น ก็รีบเอามือปิดหน้าอกไว้
"ดูบอล" เซียวเทียนโพล่งออกไป