ทางตะวันตกของหุบเขาลั่วรื่อ แนวป้องกันของตระกูลซู
ซูโยวหรานมองหาไปทั่วทุกทิศ เหมือนกำลังตามหาอะไรบางอย่าง
เวลาใกล้เข้ามาแล้ว
ตามกฎของคลื่นสัตว์สิ่งมีชีวิตมาร หลังจากสัตว์มารบินระลอกสุดท้ายผ่านไป BOSS ก็น่าจะปรากฏตัวแล้ว
เธอเตรียมพร้อมเต็มที่ พลังจิตเต็มเปี่ยม หลอดมานาเต็มพิกัด แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลย
ไม่มีความเคลื่อนไหวของธาตุลม ไม่มีกลิ่นอายผิดปกติใด ๆ ระหว่างฟ้าดินเงียบสงัด
ดูท่าแล้ว ครั้งนี้จะไม่ใช่ BOSS ธาตุลม
สีหน้าของซูโยวหรานดูไม่ค่อยดีนัก
สิ่งที่เธอถนัดที่สุดคือการต่อสู้ด้วยธาตุลม ถ้า BOSS เป็นธาตุลม เธอจะใช้ความได้เปรียบจากความเข้ากันได้กับธาตุมาช่วงชิงความได้เปรียบก่อน
รองผู้บัญชาการวัยกลางคนพุ่งเข้ามาจากที่ไกล
ซูโยวหรานจำได้ว่าเขาคือนักเวทย์สายเลือดระดับ A ที่เก่งที่สุดใต้บังคับบัญชาของพ่อ อยู่กับตระกูลซูมากว่าสิบปี เป็นคนสนิทที่ไว้ใจได้เต็มที่
รองผู้บัญชาการคนนี้ปกติใจเย็นเสมอ ผ่านสมรภูมิมายี่สิบปีไม่เคยตื่นตระหนก แต่ตอนนี้หน้าผากเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ
"คุณหนู! รู้สึกได้แล้ว! เมื่อกี้กระผมรู้สึกถึงคลื่นธาตุเลือดที่รุนแรงมาก!"
รองผู้บัญชาการพูดพลางหอบ "นักเวทย์สายเลือดระดับ S ของตระกูลลู่ต้องรู้สึกได้ก่อนพวกเราแน่ พวกเราต้องรีบไป! สายเกินไปจะไม่ทัน!"
ใจของซูโยวหรานกระตุกวาบ
ช้าไปก้าวเดียว ค่าประสบการณ์มหาศาลของ BOSS ก็ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว
ที่จริงเธอไม่ได้แคร์ค่าประสบการณ์เล็กน้อยนั่น ด้วยพรสวรรค์และภูมิหลังของเธอ เลเวลไม่เคยเป็นปัญหา
แต่ถ้าประสบการณ์ถูกเอาตัวไปโดยไอ้หมอนั่นที่มาเที่ยวพักผ่อนอย่างลู่จือสิง มันจะทำให้เธอขยะแขยงจนนอนไม่หลับไปสองวันครึ่ง
เธอนึกภาพนั้นออกเลย:
ลู่จือสิงนอนอยู่บนเตียงใหญ่ ไขว่ห้าง ดื่มน้ำแตงโม