เสิ่นจิ้งก้าวเท้ารวดเร็วเดินมา ดึงลู่เฉ่าเซี่ยออกไปข้างหนึ่ง
เธอยืนตรงหน้าลู่จือสิง ยื่นมือไปจัดปกเสื้อที่ลู่เฉ่าเซี่ยทำให้ยับให้เขา
"จือสิง เมื่อกี้เหนื่อยแย่เลยใช่ไหม แม่เห็นซอมม่อนสองตัวของลูกยุ่งอยู่ตั้งชั่วโมงเต็ม ลูกนั่งอยู่บนเก้าอี้ก็ไม่ได้ขยับไปไหน แต่ต้องเปลืองพลังจิตไปเยอะแน่เลยใช่ไหม"
"ถ้าช่วงที่สามมันเหนื่อยเกินไป พวกเราก็หาที่หลบก่อนเถอะ ยังไงผลงานช่วงแรกกับช่วงสองก็ดีพอแล้ว ที่หนึ่งน่ะไม่ต้องแย่งก็ได้ แม่ไม่อยากเห็นลูกเหนื่อยเกินไป..."
"...แม่ครับ ผมยังไม่ได้เริ่มเลยนะ ช่วงที่สามยังไม่ทันเริ่ม แม่ก็บอกให้ผมหลบแล้ว"
เสิ่นจิ้งตบปกเสื้อเขาอีกที
"แม่ก็กลัวลูกลำบากนี่นา ลูกต้องจำไว้ คะแนนไม่สำคัญหรอก สำคัญตรงที่อย่าบาดเจ็บ"
"ซอมม่อนลูกถึงจะสู้เก่ง แต่ถ้าเกิดเจอปิดล้อมล่ะ ถ้าเกิดมีใครใช้ไม้ต่ำๆ ล่ะ ลูกต้องระวังหน่อยนะ..."
ลู่จือสิงยิ้มขมๆ
"รู้แล้ว รู้แล้ว"
ช่วงพัก สายคนในลานค่อยๆ กระจายตัว
ลู่จือสิงว่างไม่มีอะไรทำ เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเดินเล่นไปทั่วลาน
ศัตรูมักโคจรมาพบกัน
เดินชนกับกลุ่มของซูโยวหรานเข้าอย่างจัง
เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งกลับจากห้องน้ำ ผมยังรุงรังอยู่บ้าง
แต่ท่วงท่ากลับคืนมาสักเจ็ดแปดส่วนแล้ว เวลาเดินชายกระโปรงก็พลิ้วไปตามย่างก้าว
เพียงแต่สีแดงระเรื่อบนใบหน้าเธอยังไม่หายสนิท ตั้งแต่โหนกแก้มไปถึงปลายหูยังมีสีชมพูจางๆ ขึ้นอยู่
พอเธอเห็นลู่จือสิง จังหวะฝีเท้าก็ชะงักไป
สบตากัน อากาศเหมือนแข็งค้างไปครึ่งวินาที
ลู่จือสิงพูดขึ้นก่อน
"โย่ว คุณหนูซู ฤทธิ์ยาหมดหรือยัง"
หน้าซูโยวหรานแดงขึ้นอีกหน่อย ชัดกว่าตอนแรก