"คุณชายตระกูลเยี่ยไหน? ใช่คุณชายตระกูลเยี่ยที่ถูกฆ่าล้างตระกูลเมื่อปีนั้นหรือเปล่า?"
"ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร? ที่เมืองหลงเฉิงมีกี่คนที่แซ่เยี่ย?"
ทุกคนพูดจากันไปคนละคำสองคำ มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นเป็นระยะ ยิ่งไปกว่านั้นบางคนยังใช้สายตาแปลก ๆ มองซุนหมู่ชิง
หลิวเหว่ยจ้องมองก้นกลมกลึงของซูเชี่ยนเชี่ยนและซุนหมู่ชิงอย่างลามก แล้วพูดต่อว่า: "คุณซุน คุณจะหาผู้ชายแบบไหนก็ได้ ทำไมต้องหามิเตอร์นี้ด้วย!"
"ของที่ออกนอกหน้าไม่ได้แบบนี้ จะคู่ควรกับสถานะของคุณได้อย่างไร?"
"ยังไงตระกูลซุนก็เป็นตระกูลใหญ่ในเมืองหลงเฉิง ตระกูลเยี่ยมันเป็นอะไร?"
หลิวเหว่ยไม่รู้เลยว่า ในวินาทีที่เขาพูดจบประโยคนี้ แรงลมปราณสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่
"เพี๊ยะ!" ฝ่ามือของเยี่ยเฟิงกระแทกใส่หน้าหลิวเหว่ย ฉับพลันก็ตบเขาจนมึนไปหมด
เยี่ยเฟิงมองหลิวเหว่ยบนพื้นอย่างเย็นชา: "แล้วแกเป็นอะไรกัน กล้าพูดกับข้าแบบนี้!"
ชั่วครู่เดียว ใบหน้าของหลิวเหว่ยก็บวมขึ้น เลือดไหลออกจากมุมปาก
ไม่มีใครคิดว่าเยี่ยเฟิงจะลงมือกะทันหัน ขนาดหลิวเหว่ยเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว
จะดูถูกใครก็ได้ แต่ดูถูกตระกูลเยี่ยของเขา ก็สมควรตาย
เยี่ยเฟิงยังอยากจะตีอีก แต่ถูกเสียงหนึ่งตวาดห้ามไว้: "หยุดเดี๋ยวนี้!"
ซุนหมู่ชิงรีบดึงแขนเยี่ยเฟิงไว้: "เฉินจื่อเฟิง เขาเป็นคนดูถูกเยี่ยเฟิงก่อน เยี่ยเฟิงตีไปก็ไม่นับว่าเกินไปใช่ไหม?"
"ไอ้ขยะ ไอ้นักโทษ แกมันบังอาจตีข้า!" หลิวเหว่ยเดือดดาลจนเสียสติ
เขาอาศัยบารมีของเฉินจื่อเฟิง หลายปีมานี้ไม่มีใครกล้าลงมือกับเขา