หลี่หย่าฉิงและจางเทาคล้องแขนกันกำลังจะเดินเข้าประตู
ทันใดนั้น ตาของหลี่หย่าฉิงก็เป็นประกายขึ้นมา เพราะเหลือบไปเห็นเยี่ยเฟิงที่กำลังจะเข้าประตูเช่นกัน
“โอ้ย? นี่มันนรกแตกจริงๆ เลยนะ! มาบังเอิญเจอนักโทษแรงงานอย่างแกที่นี่ได้ยังไง!”
“แกมาทำอะไรที่นี่?” หลี่หย่าฉิงจ้องเขม็งด้วยสายตาดุดัน
ครั้งก่อนที่คลับ นางคิดเพียงจะหาโอกาสเหยียดหยามเยี่ยเฟิงให้หน้าหงาย ไม่คิดว่าจะมีคุณหนูจ้าวโผล่มาขัดขวาง ช่วยชีวิตเยี่ยเฟิงไว้
หลี่หย่าฉิงคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจว่าไอ้นักโทษแรงงานนี่ไปเกี่ยวดองอะไรกับพี่ชายคุณหนูจ้าวแห่งกลุ่มเทียนจวินได้
คิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าเป็นแค่เยี่ยเฟิงเฮงซวยโชคดี เรื่องดีๆ แบบนี้สุดท้ายก็เปลี่ยนสถานะไส้เดือนสังคมของเขาไม่ได้หรอก
“เยี่ยเฟิง อย่าคิดว่าเกาะขาคุณหนูจ้าวแห่งกลุ่มเทียนจวินได้แล้วจะเหิมเกริมในเมืองหลงเฉิง!”
“ครั้งก่อนน่ะแกโชคดี ไม่โดนคุณชายอิ๋นกับประธานเฉินเล่นงาน คราวหน้าจะจับแกใส่ครกตำให้เละเลย!”
จนถึงตอนนี้ หลี่หย่าฉิงยังหลงคิดว่าพวกนั้นจะยังหาเรื่องเยี่ยเฟิงต่อ ไม่รู้เลยว่าตอนนี้อิ่นเทียนฉีกลายเป็นไอ้คนไร้ค่าไปแล้ว
คิ้วของเยี่ยเฟิงขมวดเล็กน้อย แต่ก็ขี้เกียจจะเอาเรื่องกับมดสองตัว เดินตรงเข้าไปในร้านหลุยส์วิตตองทันที
เห็นท่าทีทำเป็นไม่เห็นหัวใครแบบนี้ หลี่หย่าฉิงก็โกรธจนแค้นฝังลึก
“เยี่ยเฟิง สมองกลวงหรือเปล่า? นี่ร้านหลุยส์วิตตองนะ จะซื้อของถูกๆ ให้เลี้ยวขวาหน้าปากซอยนู่น!”
“นี่ฉันมีเศษตังค์อยู่หน่อยนึง เอาไปใช้ซะ! ถือว่าฉันให้แกด้วยใจเมตตาก็แล้วกัน!”
หลี่หย่าฉิงล้วงธนบัตรยับยู่ปึกหนาจากกระเป๋าถือจะยื่นให้เยี่ยเฟิง
ทำแบบนี้ก็เพื่อเหยียดหยามเยี่ยเฟิง พลางโบกมือเรียกพนักงานในร้าน