ด้วยจนหนทาง
ซุนหมู่ชิงกัดฟันตัดสินใจ กัดฟันพูดว่า "อิ่นเทียนฉี นายชอบฉันไม่ใช่เหรอ ถ้านายปล่อยเยี่ยเฟิงไป ฉันจะคบกับนาย!"
ได้ยินดังนั้น ใจของเยี่ยเฟิงก็อบอุ่นขึ้น
เขาไม่คาดคิดเลยว่า ซุนหมู่ชิงจะยอมทำถึงขั้นนี้เพื่อตัวเอง!
"หมู่ชิง ไอ้พวกแมลงหวี่ไม่กี่ตัวนี่ ยังไม่พอให้ฉันวอร์มเครื่องเลย"
"วางใจ ฉันจัดการพวกมันได้!"
ได้ยินคำนี้ เด็กสาวทั้งสองก็ยังไร้รอยยิ้ม มีแต่ความขุ่นเคือง
"เยี่ยเฟิง นายเลิกพูดจาโอหังได้ไหม"
"เยี่ยเฟิง นายคนเดียวจะสู้กับเขาตั้งยี่สิบกว่าคน สมองเป็นเยื่อหุ้มสมองอักเสบรึไง!"
ซุนหมู่ชิงและซูเชี่ยนเชี่ยนทั้งโกรธทั้งร้อนใจ
สิ้นหนทาง ได้แต่มอบความหวังไว้กับอิ่นเทียนฉี
"อิ่นเทียนฉี นายไม่ต้องสนว่าเยี่ยเฟิงจะพูดจาบ้าบออะไร ในเมื่อฉันพูดออกไปแล้ว ฉันก็จะทำตามที่พูด!"
ซุนหมู่ชิงเน้นย้ำอีกครั้ง
คิดจะใช้ข้ออ้างรักใคร่หลีกหนีวิกฤตครั้งนี้ แต่ใครจะรู้!
อีกฝ่ายกลับไม่แยแสเลย เยาะเย้ยว่า "ซุนหมู่ชิง เธอคงจะมองตัวเองสูงเกินไปหน่อยมั้ง"
"พอฉันจัดการไอ้เศษสวะนี่แล้ว เธอว่า... เธอยังจะหนีพ้นอีกหรือ"
อะไรนะ!
ซุนหมู่ชิงเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
จนถึงตอนนี้ เธอถึงได้รู้ตัวถึงสถานการณ์ของตน...