บทที่ 5 ท่านว่าแหวนวงนี้แลกบ้านหลังนี้ได้หรือไม่

บทที่ 5 ท่านว่าแหวนวงนี้แลกบ้านหลังนี้ได้หรือไม่

โจวหว่านหว่านขี้เกียจเสียเวลาพูดจากับคนพวกนี้อีก จึงจูงมือโจวฝูเชิงเดินจากมา

นางกลับถึงบ้าน จากนั้นทั้งหกคนในครอบครัวก็มุ่งหน้าไปยังอำเภอ

จากที่นี่ไปอำเภอ หากเดินเท้าต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม ถ้ามีเกวียนเทียมวัวย่อมเร็วกว่า ปกติแล้วนั่งเกวียนเทียมวัวหนึ่งครั้งคนละหนึ่งอีแปะ

โจวหว่านหว่านเอ่ยขึ้นตรง ๆ ว่า "เราจะไปอำเภอ ให้หกอีแปะใช่หรือไม่"

"ถุย! กล้าดียังไงมานั่งเกวียนเทียมวัวของข้า เกวียนเทียมวัวของข้าเป็นของที่คนอย่างเจ้าจะนั่งได้หรือ ไอ้ใบ้หน้าขี้ริ้ว ไสหัวไปไกล ๆ เลย" โจวเหล่าซื่อตะโกนลั่น

โจวฝูเชิงโกรธจัดตวาดกลับว่า "โจวเหล่าซื่อ จำเป็นถึงขนาดนั้นกับเด็กคนหนึ่งเลยหรือ ไม่ให้นั่งก็ไม่นั่งสิ ใครมันจะอยากนั่งนักหนา"

ภรรยาของโจวฝูอันที่อยู่ข้าง ๆ รีบร้อนเข้ามาพลางพูดว่า "เกวียนเทียมวัวยังไม่ไปใช่ไหม ดีแล้ว ดีแล้ว"

โจวเหล่าซื่อยิ้มตาหยีตอบ "ยัง ทีเดี๋ยวรอเจ้าอยู่"

ภรรยาของโจวฝูอันมองโจวหว่านหว่านและโจวชิงเยี่ยนพลางว่า "ไอ้ครอบครัวซวยนี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ไล่พวกมันไปเร็วเข้า"

"เฮ้ย! พูดกับพวกเจ้าอยู่ รีบไสหัวไปให้ไกล ๆ เลย พวกยาจกนำโชคร้าย บังอาจมาทำร้ายหมู่บ้านตระกูลโจวของเรา ล้วนแต่ซวยฉิบหายยิ่งนัก"

ฝั่งหมู่บ้านเถียนเย่ที่อยู่ตรงข้ามทนดูไม่ไหว "ไอ้หยา! พวกเจ้าหมู่บ้านตระกูลโจวนี่รังแกกันเกินไปแล้ว เขาก็แค่จะนั่งเกวียนเทียมวัว พวกเจ้าจะเอาเรื่องไม่เลิกราไปทำไม"

"หมู่บ้านตระกูลโจวนี่มันอัปลักษณ์กันทั้งนั้น เห็นแต่จะรังแกคนซื่อ"

พวกเราแย่งน้ำในแม่น้ำนั่นกันตั้งหลายครั้งแล้ว ทีไรพวกมันก็ตัดน้ำตอนเหนือเข้านาอยู่ฝ่ายเดียว"

คนหมู่บ้านตระกูลโจวตะโกนลั่น

"ก็ใครใช้ให้พวกเจ้าอยู่ท้ายน้ำเล่า เก่งนักก็ไปอยู่ต้นน้ำสิ"

พวกเจ้าชอบครอบครัวดาวหายนะนัก ก็พาพวกมันไปเลยสิ มัวแต่ปากดีอยู่ได้"

คนขับเกวียนเทียมวัวของหมู่บ้านเถียนเย่ชื่อหลินโส่วอี้ เขาลุกขึ้นนั่งตรง ๆ แล้วว่า "พวกเจ้าขึ้นมาเถอะ วันนี้เกวียนเทียมวัวของข้าไม่คิดเงินพวกเจ้า"

ภรรยาของโจวฝูอันแค่นเสียงเย็น "ถุย! พวกเจ้ารอดูเถอะ ไม่ช้าก็ต้องซวย พวกนี้มันคือดาวหายนะ ไปกันเถอะ ยังไงพวกมันก็ต้องซวยหนักแน่"

หลินโส่วอี้หัวเราะเย็น "พวกเจ้ามันพวกอะไรกัน ดาวหายนะอะไร นึกจะพูดจาเหลวไหลไปวัน ๆ"

โจวฝูเชิงรีบกล่าวขอบคุณ "หลินโส่วอี้ ขอบใจมาก"

หลินโส่วอี้มองเขาพลางว่า

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก พวกท่านอาจลืมไปแล้ว แต่ข้าตอนเด็ก ๆ ครอบครัวยากจน

ครั้งหนึ่งจนไม่มีข้าวจะกิน ท่านให้ข้ายี่สิบอีแปะ และยังให้เสี่ยวหลงเปาสองสามลูก"

โจวฝูเชิงขมวดคิ้วคิดแล้วว่า

"ที่แท้ก็คือเจ้านี่เอง อัยหยา! ไอ้เด็กนี่โตขึ้นมากเพียงนี้แล้วหรือ"

"เจ้านี่เก่งไม่เบา ซื้อเกวียนเทียมวัวได้ด้วย"

หลินโส่วอี้ยิ้ม

"พ่อของข้าต่างหาก ภายหลังค้าขายได้เงินบ้าง กลับมาเป็นผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้าน"

"พวกท่านถูกหมู่บ้านตระกูลโจวรังแกอยู่ อยู่ไม่สบายใจก็ย้ายมาอยู่หมู่บ้านเถียนเย่ของเราเลยสิ พ่อของข้ายังพร่ำถึงท่านอยู่เลย"

โจวฝูเชิงถอนหายใจ "ข้าเองก็คิดอยากซื้อที่ดินสักผืน แล้วจัดการทะเบียนราษฎร์ แต่นี่ไม่มีคนรู้จักเลย ทำอะไรไม่ได้"

หลินโส่วอี้ยิ้มตาหยี

"ท่านทำไม่ได้ แต่ข้าทำได้"

"อาแปะรองของข้าเป็นเสมียนที่ว่าการอำเภอ อีกประเดี๋ยวข้าจะพาไปจัดการให้เรียบร้อย"

โจวหว่านหว่านก็ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องดีเช่นนี้ โจวฝูเชิงจับมือเขา "โส่วอี้ เช่นนั้นก็ขอบใจมาก ข้ายังคิดจะซื้อที่ดินสักแปลง สร้างบ้านสักหลัง"

หลินโส่วอี้พยักหน้า มองเขา

"ความจริงแล้ว หมู่บ้านของเรามีบ้านหลังหนึ่ง บ้านก็นับว่าไม่เลว ครอบครัวนั้นย้ายไปอยู่ในอำเภอแล้ว ฝากข้าให้ช่วยขายบ้านให้"

"แต่ตอนนี้ใครจะยอมซื้อบ้าน แค่จะให้อิ่มท้องก็ยังยาก"

โจวฝูเชิงมองโจวหว่านหว่าน "หว่านหว่าน เช่นนั้น..."

โจวหว่านหว่านมองเขาพลางยิ้มบาง ๆ "ท่านพ่อ รอจัดการทะเบียนราษฎร์เสร็จแล้ว พวกเราไปดูกับลุงโส่วอี้ก็แล้วกัน"

หลินโส่วอี้คิดครู่หนึ่งแล้วว่า

"แต่บ้านหลังนี้ราคาไม่ถูกเลยนะ ต้องใช้สองตำลึง พวกท่านมีหรือไม่"

"แต่ว่าบ้านหลังนี้ก็นับว่าดีทีเดียว เป็นบ้านอิฐเขียวกระเบื้องเขียว เดิมเป็นบ้านของอาจารย์สอนหนังสือในหมู่บ้านของเรา"

"แล้วยังมีห้องหนังสือด้วย มีตำราไม่กี่เล่มอยู่ในนั้น เดี๋ยวจะพาพวกท่านไปดู"

"ได้ เช่นนั้นสักครู่พวกเราค่อยไปดู"

หลินโส่วอี้จัดการธุระแข็งขันจริง ๆ พาพวกเขาไปยังที่ว่าการอำเภอโดยตรง ไม่นานทะเบียนราษฎร์ก็ย้ายมาอยู่หมู่บ้านเถียนเย่เรียบร้อย

หลินโส่วอี้ยิ้ม "น้าฝูเชิง ยินดีต้อนรับเข้าสู่หมู่บ้านเถียนเย่ของเรา ไปเถอะ ข้าจะพาพวกท่านไปดูบ้านในหมู่บ้านเดี๋ยวนี้"

หมู่บ้านเถียนเย่นี้อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านตระกูลโจว แค่ชั่วธูปเดียวก็ถึง พอมาถึงหน้าเรือนแห่งหนึ่ง หลินโส่วอี้หยุดเกวียนเทียมวัว "ถึงแล้ว อาจารย์ชอบความสงบ เรือนนี้จึงตั้งอยู่ค่อนข้างเปลี่ยว"

เรือนนี้ดูไม่ใหญ่ แต่เก็บกวาดสะอาดสะอ้าน

กำแพงเรือนก่อด้วยอิฐเขียว ด้านบนปูกระเบื้องเขียว ดูสง่ากว่าบ้านดินเหนียวทั่วไปในหมู่บ้านมาก

ดันประตูไม้ที่เปิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด บ้านนี้มีเรือนสามหลัง หลังตรงกลางเป็นห้องโถงใหญ่ ซ้ายขวาเป็นห้องอีกข้างละหลัง ห้องที่พิงไปทางตะวันออกมีโต๊ะเขียนหนังสือและชั้นหนังสือ เป็นห้องหนังสือของอาจารย์

ในลานบ้านไม่ว่างเปล่า ตรงมุมกำแพง ใต้ขอบหน้าต่าง ปลูกดอกไม้ใบหญ้าไว้ มีกุหลาบพวง มีดอกเทียน รวมถึงกระถางกล้วยไม้เขียวชอุ่มอยู่หลายกระถาง เบ่งบานสดใส

ลมพัดกลีบดอกหอมฟุ้ง มองแวบเดียวก็รู้ว่าอาจารย์เป็นคนชอบปรุงแต่งสิ่งเหล่านี้และรู้รสรู้ชาติ

ไม่เหมือนชาวบ้านชาวเรือนทั่วไปในหมู่บ้าน ที่ใช้ลานบ้านกองฟืน ตากธัญพืช

โจวหว่านหว่านตาเป็นประกาย "ท่านพ่อ ไม่สู้พวกเราซื้อมันเลยดีไหม ข้าว่าที่นี่ดีจริง ๆ"

โจวฝูเชิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "แต่พวกเราไม่มีเงินมากขนาดนั้น"

โจวหว่านหว่านหยิบแหวนทองคำวงนั้นออกมาตรง ๆ "ลุงโส่วอี้ ท่านว่าแหวนวงนี้แลกบ้านหลังนี้ได้หรือไม่"

หลินโส่วอี้มองแหวนวงนี้

"นี่เป็นทองใช่ไหม เช่นนั้นก็ใกล้เคียงแล้ว ยังงั้นข้าจะพาพวกท่านไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยในอำเภอ"

"แบบนี้พวกท่านคืนนี้กลับมาก็มีที่อยู่แล้ว"

เหตุการณ์ที่เกิดในหมู่บ้านตระกูลโจว ทางหมู่บ้านเถียนเย่ของพวกเขาย่อมรู้ดี ยุคนี้เรื่องนินทาในหมู่บ้านแพร่ไปรวดเร็วนัก

โจวฝูเชิงตามหลินโส่วอี้กลับไปยังอำเภออีกครั้ง แหวนทองคำวงนี้แลกได้สามตำลึง หลังจากแลกแล้วยังเหลือเงินอีกหนึ่งตำลึง

โจวหว่านหว่านมองหลินโส่วอี้

"ลุงโส่วอี้ พวกเรายังจับไก่ป่าได้ตัวหนึ่ง เป็ดป่าอีกสองสามตัว อยากขายก่อน"

"แล้วซื้อพวกหม้อไหถ้วยชามกับเสื้อผ้าเพิ่ม"

หลินโส่วอี้ก็เป็นคนอัธยาศัยดี ยิ้มตาหยี

"ข้าจะพาพวกท่านไปโรงเตี๊ยม เอาของป่าพวกนี้ขายเสีย ปกติพวกเราก็ขึ้นเขาล่าสัตว์"

"ล่าได้ก็ส่งมาโรงเตี๊ยมนี้ ราคาให้ดีทีเดียว"

เป็นจริงดั่งว่า เสมียนบัญชีให้มา 180 อีแปะพร้อมบอก "คราวหน้าว่างก็เอามาส่งอีกนะ เป็นของสดทั้งนั้น ดี ดี"

ตอนนี้โจวหว่านหว่านมีเงินเหลือหนึ่งตำลึงกว่า หลินโส่วอี้ก็พาพวกเขาเข้าร้านผ้า

โจวหว่านหว่านเดินไปหน้าเคาน์เตอร์ร้านผ้าถามว่า

"เถ้าแก่ ข้าอยากตัดเสื้อผ้าให้คนในครอบครัวหกคน แล้วทำผ้าห่มอีกหกผืน"

"ท่านช่วยคำนวณหน่อยว่าต้องใช้ผ้าเท่าไหร่ สำลีเท่าไหร่ รวมเป็นเงินทั้งหมดเท่าไหร่"