บทที่ 1 เกริ่นถึงเรื่องราวก่อนหน้า ส่วนภารกิจจะเริ่มในบทที่ 2 นางเอกไม่ได้มาแทนที่ใคร เธอก็คือตัวเธอเองนี่แหละ ตอนต้นของนิยายแต่ละเรื่องที่ฉันเขียนมักจะไม่ค่อยดีนัก สาว ๆ อดทนกันหน่อยนะ～
1. พระเอกของโลกย่อยทุกใบเป็นพวกยันเดเระ พวกเขาจะเสแสร้ง ใช้ความรักบีบบังคับ และทำเรื่องวิปริต (พระเอกในโลกย่อยบางแห่งจะพยายามแสร้งทำตัวเป็นคนปกติก่อน แต่พออดใจไม่ไหวก็เผยธาตุแท้ออกมา)
2. นางเอกภายนอกดูใสซื่อ น่ารักนุ่มนิ่ม เป็นเค้กหวาน ๆ แต่ความจริงแล้วรู้เท่าทันทุกอย่างและชอบแสดงละคร (ไม่ใช่แนวฝึกสุนัข ไม่ทรมานพระเอกหรือนางเอก เน้นความหวาน)
3. รักเดียว ไม่มีลูก นางเอกตัวน้อยของฉันไม่เคยต้องลำบาก
4. นิยายรักแนวทะลุมิติเร็วไม่มีเรื่องชายรักชาย นอกจากโลกแรกแล้ว โลกอื่นไม่มีคู่รอง ผู้เขียนจะเขียนหลายโลกและมีเนื้อหาหลากหลาย ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็คงเลี่ยงไม่ได้
5. เป็นแนวทะลุมิติเร็วที่ดำเนินเรื่องไว ไม่เขียนโลกใดโลกหนึ่งยืดยาว
ขอเสริมอีกข้อ: นางเอกยังไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความสัมพันธ์ใกล้ชิดในสองโลกแรก จึงมีความประหม่าโดยสัญชาตญาณ ต่อจากนั้นจะค่อย ๆ พัฒนาขึ้น
(ให้ร่างร่างเป็นเด็กสาวน่ารักที่รักสวยรักงาม ชอบแสดงละคร มีความรับผิดชอบ และชอบให้คนเอาใจ อย่าใช้มาตรฐานที่เรียกว่า “นางเอกสายแกร่ง” มาตัดสินเธอเลยนะ ขอบคุณ)
ป.ล. ผู้เขียนชอบทำอาหาร และรับรองว่าไม่เลี่ยนไม่น่าเอียนนะ (｡- .•)
(เคยโดนย้ายหน้าไปแล้ว… ถ้าสาว ๆ ที่มาอ่านทีหลังรู้สึกว่าบางจุดแปลก ๆ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว หนังสือปิดเรื่องไปแล้ว ไม่แก้ไขนะ)
สาว ๆ เจอโลกที่ไม่ชอบก็อย่าเพิ่งรีบให้คะแนนต่ำกับเขียนคำวิจารณ์แย่ ๆ เลยนะ เผื่อโลกถัดไปจะถูกใจก็ได้～
ผู้หญิงด้วยกัน อย่าทำให้ผู้หญิงลำบากใจเลย ขอร้องล่ะ～ (โค้งคำนับ!)
เนื้อเรื่อง————
เป็นช่วงกลางฤดูร้อนพอดี แดดกลางวันร้อนจนเหมือนคนจะละลาย พอตกกลางคืนก็ยังอบอ้าวราวกับอยู่ในลังถึง
เจียงร่างร่างมัดผมเป็นมวยอย่างคล่องแคล่ว สวมเสื้อแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นโปร่งสบาย ใส่รองเท้าแตะออกไปข้างนอก แต่ละก้าวที่เดินช่างเชื่องช้าอืดอาด
เธอเป็นคนขี้ร้อนมาก พอร้อนขึ้นมาก็หมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว
งานดูดพลังชีวิตของเธอไปจนหมด ตอนนี้เธอไม่คิดจะทำหน้าดี ๆ ให้ใครทั้งนั้น
ระหว่างเดินผ่านร้านปิ้งย่างริมถนน ควันปนกลิ่นเหล้าก็ลอยปะทะหน้า อีกทั้งยังมีชายฉกรรจ์เปลือยท่อนบนกลุ่มหนึ่งส่งเสียงเอะอะ ก่อนสายตาจะเหลือบมาทางเธออย่างไม่ตั้งใจ
เธอกัดฟันเงียบ ๆ จากที่ดูหมดแรงอยู่แล้วก็ฮึดขึ้นมาทันที เร่งฝีเท้าเดินผ่านย่านร้านอาหารริมทางไปอย่างรวดเร็ว
แต่ผลจากการเร่งเดินอยู่ 2 นาทีคือ เธอรู้สึกหายใจลำบากยิ่งกว่าเดิม
โลกจะแตกสักทีได้หรือยังเนี่ย?!!!
เจียงร่างร่างคิดว่าสภาพของตัวเองตอนนี้คือ มีชีวิตก็อยู่ได้ไม่ดี จะตายก็ยังไม่ถึงกับคุ้ม ไม่อยากไปทำงานแต่ก็ยังต้องไป
ก็เป็นแค่ตัวประกอบไร้ประโยชน์คนหนึ่งในโลกนี้เท่านั้น
ในที่สุดเธอก็ลากสังขารกลับมาถึงห้องเช่าหรูหราขนาด 50 ตารางเมตร ถีบรองเท้าออก วางแป้งผัดเย็นกับนมเปรี้ยวสตรอว์เบอร์รีในมือไว้บนโต๊ะกลาง แล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ
15 นาทีต่อมา เธออาบน้ำเสร็จ ใช้ผ้าโพกผมคลุมศีรษะ สวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าฝ้ายเนื้อบางเบาเดินออกมา
เธอนั่งข้างโต๊ะกลาง กินมื้อเย็นที่เป็นแป้งผัดเย็นกับนมเปรี้ยวไปพลาง เปิดนิยายเล่มที่ทำให้วางไม่ลงไปพลาง
“หืม?”
อ่านไปอ่านมา เจียงร่างร่างก็ส่งเสียงสงสัย หมดแล้วเหรอ?
เธอเศร้าใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะคิดได้อย่างรวดเร็ว
ไม่เป็นไร ๆ แค่รอตอนใหม่เอง นิยายเรื่องนี้คุ้มค่าแก่การรอ
แต่พอดูให้ชัด วันที่อัปเดตครั้งล่าสุดกลับเป็น—เมื่อ 8 เดือนก่อน!
เจียงร่างร่าง: “……?!!!”
เธอออกจากหน้าแล้วเข้าใหม่ถึง 3 รอบ พอแน่ใจว่าผู้เขียนหยุดอัปเดตไป 8 เดือนจริง ๆ ก็เอนหงายลงบนโซฟาราวกับวิญญาณถูกสูบออกจากร่าง
“อาหารหล่อเลี้ยงจิตใจของฉันเอ๋ย……” เธอคร่ำครวญด้วยความโมโห ยกขาขึ้นเตะอากาศสองทีเพื่อระบายอารมณ์
นี่เป็นนิยายเล่มโปรดของเธอ! นางเอกไม่ต้องทำอะไรเลยสักอย่าง พระเอกไม่เพียงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนางเอก ยังป้อนข้าวให้นางเอกถึงปากอีกต่างหาก!
ทำไมถึงหยุดเขียนไปแบบนี้กันนะ!! ฉันเกลียดที่สุดเลย!!
“ไม่เหลือทางรอดให้คนขี้เกียจอย่างฉันเลยหรือไง～ แม้แต่เรื่องให้จินตนาการแทนตัวเองก็ไม่มีแล้ว……”
【สวัสดีค่ะ คุณเจียงร่างร่าง】
ขณะที่เธอกำลังปล่อยพลังด้านลบออกมา เสียงสังเคราะห์เรียบไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
เธอเด้งตัวนั่งขึ้น ก่อนจะกุมศีรษะที่หน้ามืดตาลายเพราะลุกพรวดเร็วเกินไป แล้วหันมองซ้ายขวาอย่างตื่นตระหนก
“ใครน่ะ?”
【สวัสดีค่ะ ฉันคือระบบ 888 แผนกนิยายรักแนวยันเดเระของสำนักงานกาลเวลา
ตรวจพบว่าคุณมีค่าความชื่นชอบ “พระเอกยันเดเระ” สูงมาก จึงมาขอเชิญคุณเข้าทำงานที่สำนักงานกาลเวลาค่ะ】
หลังจากเจียงร่างร่างนิ่งอึ้งไป 2 วินาที หัวใจก็เริ่มเต้นรัวขึ้นมา
นี่มันต่างอะไรกับคนที่อยากเข้าวงการบันเทิงแล้วเดินอยู่บนถนน ก่อนจะถูกแมวมองค้นพบล่ะ?
ระบบพูดว่า “พระเอกยันเดเระ” อะไรนะ? เธอทำได้อยู่แล้ว! นี่มันตรงสายกับเธอเป๊ะเลยไม่ใช่หรือไง?
เธอกลืนน้ำลาย พยายามข่มใจให้สงบ แล้วถามอย่างหยั่งเชิงว่า
“……หมายความว่ายังไง? ถ้าฉันตกลง งานของฉันคืออะไรเหรอ?”
【พูดง่าย ๆ ก็คือ คุณจะไปเป็นนางเอกในโลกย่อยที่เริ่มก่อรูปขึ้นแต่ละใบ ใช้ชีวิตอยู่กับพระเอกยันเดเระ ดำเนินเรื่องราวให้จบ และทำให้โลกใบใหม่มั่นคง เมื่อทำสำเร็จ ภารกิจก็ถือว่าผ่านค่ะ】
เจียงร่างร่างแทบจะเข้าใจในทันทีว่าโอกาสของเธอมาถึงแล้ว
เธอสงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็ว “สวัสดิการของสำนักงานกาลเวลาพวกคุณเป็นยังไงบ้าง?”
【มีอาหารและที่พัก มีพื้นที่ส่วนตัว เมื่อทำภารกิจครบตามเกณฑ์แล้วสามารถยื่นขอเกษียณได้ หลังเกษียณจะเลือกไปใช้ชีวิตบั้นปลายในโลกใหญ่ที่มั่นคงแห่งใดก็ได้
หากใช้ชีวิตบั้นปลายจนเบื่อแล้ว ก็ยื่นขอกลับมาทำงานต่อได้ แต่พนักงานใหม่ที่ทำภารกิจในโลกย่อย 3 โลกติดต่อกันไม่สำเร็จ จะถูกสำนักงานไล่ออกค่ะ】
อากาศเงียบงันไป 3 วินาที
แต่ดวงตาของเจียงร่างร่างกลับค่อย ๆ เป็นประกาย เธอราวกับมองเห็นภูเขาทองคำ และยังมองเห็นอนาคตอันสดใสของตัวเองด้วย
“โลกใหญ่สำหรับเกษียณมีที่ไหนให้เลือกบ้าง?”
เจียงร่างร่างเป็นผู้หญิงที่แสนจริงจังกับผลประโยชน์และขี้เกียจเช่นนี้เอง ทั้งที่ยังไม่ได้เข้าทำงานอย่างเป็นทางการ ก็เริ่มสอบถามเรื่องสวัสดิการหลังเกษียณล่วงหน้าแล้ว
【โลกบำเพ็ญเซียนอันกว้างใหญ่ โลกที่มีเทพเจ้า โลกวิญญาณ เผ่าโลหิต เผ่าปีศาจ และโลกอื่น ๆ ที่มีสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาขั้นสูงอาศัยอยู่ค่ะ
ลักษณะของโลกใหญ่คือมีสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาเหนือระดับ และต้องดำเนินไปอย่างมั่นคงมาแล้วหลายหมื่นล้านปีหรือกระทั่งนับพันล้านปี จึงจะเรียกว่าโลกใหญ่ได้ค่ะ】
“888 รบกวนช่วยจัดการเรื่องเข้าทำงานให้ฉันเลยนะ ตอนนี้แหละ”
ถ้าไม่ตอบตกลงก็โง่แล้ว จะอยู่เป็นวัวเป็นม้าต่อไปหรือไง? งานบ้า ๆ นั่นเธอไม่อยากทำอีกแม้แต่วันเดียว!
ต่อให้เธอทำภารกิจในโลกย่อย 3 โลกติดต่อกันไม่สำเร็จ เธอก็ยอม แม้ต้องวิญญาณสลายไปก็ยอม เธอว่าคุ้มแล้ว!
【ลบร่องรอยการมีตัวตนของคุณในโลกนี้เรียบร้อยแล้ว เริ่มการส่งตัว……】
พอ 888 ลงมือ ร่องรอยทุกอย่างที่บ่งบอกว่าเจียงร่างร่างเคยมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ก็หายไปจนหมดสิ้น
ส่วนเจียงร่างร่างนั้นกำลังตั้งตารอเริ่มภารกิจอยู่แล้ว
(ผู้เขียนจะพูดคุยกับทุกคนใน “คุยกับผู้เขียน” ท้ายเรื่อง รับรองว่าอ่านนิยายเรื่องนี้แล้วจะมีความสุข)