เดือนกรกฎาคมของหนานเฉิง แดดร้อนแรงราวกับไฟ
สวี่หลินเฟยฝ่าแสงแดดแผดจ้ามายังบริษัทเทคโนโลยีอวี่เทียนเพื่อดำเนินเรื่องเข้าทำงาน โถงชั้นหนึ่งของอาคารเปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ
ความประทับใจแรกที่เธอมีต่อหนานเฉิงคือ อุณหภูมิภายในกับภายนอกต่างกันมาก ข้างในเย็นสบาย แต่ถ้าอยู่นานก็จะเริ่มหนาว
ลิฟต์ขึ้นมาจากชั้นใต้ดินสอง ข้างในมีคนอยู่สามคน เป็นชายสองหญิงหนึ่ง ทุกคนยังดูอายุน้อย
หญิงสาวสวมกระโปรงทำงานราคาแพง แต่งหน้าอย่างประณีต ดูสดใสโดดเด่น
ผู้ชายทั้งสองสวมเสื้อเชิ้ตทำงานกับกางเกงสแล็ก คนหนึ่งสีขาว อีกคนสีฟ้า ทั้งคู่หล่อเหลา คล่องแคล่ว และมีบุคลิกไม่ธรรมดา
เป็นภาพลักษณ์ของชนชั้นนำในแวดวงธุรกิจที่สวี่หลินเฟยใฝ่ฝันอยากเป็น
เมื่อเข้าลิฟต์ เธอเหลือบเห็นปุ่มชั้นสิบเป็นสีส้ม เป็นปุ่มเดียวที่สว่างอยู่บนแผงสีเงินเทา
ที่หมายเดียวกันเสียด้วย
เมื่อรู้ว่าพวกเขาอาจเป็นผู้บริหารระดับกลางถึงสูงของบริษัทเทคโนโลยีอวี่เทียน สวี่หลินเฟยก็อดเสียดายไม่ได้ เธอไม่ได้รีบ น่าจะรอลิฟต์อีกสองตัว
ชวนให้กระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย
ลิฟต์ในอาคารสำนักงานระดับหรูมีกำแพงทั้งสี่ด้านเงาวับราวกับกระจก ทุกอากัปกิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ จึงถูกมองเห็นได้หมด
สวี่หลินเฟยยืนอยู่ทางซ้ายใกล้ประตูลิฟต์ หลังตรง มองตรงไปข้างหน้า ทว่าสายตากลับบังเอิญสบกับชายที่ยืนด้านหลังผ่านเงาสะท้อนในกระจก
ดวงตาคู่นั้นเย็นชา ลึกล้ำไร้ระลอก แต่แฝงความสุขุมเฉียบคมแบบมืออาชีพ
รัศมีความเป็นผู้บริหารของเขาโดดเด่นกว่าคนอื่นอีกสองคนอย่างเห็นได้ชัด
สวี่หลินเฟยหลุบตาลง วันแรกของการเริ่มงาน เธอตั้งใจเลือกเสื้อผ้าเป็นพิเศษ
กระโปรงทรงเอสีน้ำเงินเข้มกับเสื้อเชิ้ตทำงานสีฟ้าอ่อน แต่งหน้าอ่อน ๆ ภาพรวมดูเป็นผู้ใหญ่
พอรู้ตัวขึ้นมา เสื้อเชิ้ตของเธอกลับมีสีใกล้เคียงกับชายที่ยืนด้านหลังอย่างยิ่ง
สีชนกันแล้ว
แต่งตัวสีเดียวกับผู้บริหาร โดยเฉพาะอีกฝ่ายเป็นผู้ชาย ดูเหมือนจงใจหาเรื่องเข้าใกล้เขาอย่างไรอย่างนั้น
ท่าทางต่อไปคงใส่เสื้อตัวนี้อีกไม่ได้แล้ว…
นี่เป็นเสื้อผ้าที่แพงที่สุดของเธอ และเป็นชุดเดียวที่ซื้อจากร้านแบรนด์ในห้าง ตอนนั้นกัดฟันซื้อมาเพื่อเตรียมสัมภาษณ์งานโดยเฉพาะ
น่าเสียดายที่มันเกิดผิดเวลา ได้ออกงานเป็นทางการแค่สองครั้งก็ต้องถูกเก็บเข้ากรุ
ระหว่างที่สวี่หลินเฟยคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย ลิฟต์ก็จอดที่ชั้นสิบแล้ว ทันทีที่ประตูเปิดออก เสียงสองเสียงก็ดังขึ้นพร้อมกัน
“เชิญครับ”
แน่นอนว่าไม่ได้พูดกับเธอ แต่พูดกับชายในเสื้อเชิ้ตสีฟ้า
สัญชาตญาณไม่ผิดจริง ๆ เขาต่างหากที่เป็นหัวหน้าระดับสูงกว่า
สวี่หลินเฟยยืนอยู่ใกล้ประตูลิฟต์ที่สุด เธอไม่ได้ออกไป แต่ขยับหลบไปด้านข้าง แผ่นหลังแทบแนบกับผนังเย็นเฉียบของลิฟต์ เปิดทางให้ แล้วเอื้อมมือไปกั้นประตูลิฟต์ไว้ก่อน
เธอทำตามอย่างว่าง่าย น้ำเสียงไม่ดังไม่เบา “เชิญค่ะ”
ในเมื่อเป็นผู้บริหารของบริษัท เธอก็ต้องรู้จักมารยาทและธรรมเนียม ปล่อยให้ผู้บริหารออกไปก่อน
ชายหนุ่มก้าวออกไป ก่อนพ้นประตูลิฟต์ สายตาของเขากวาดผ่านเธออย่างรวดเร็วและแผ่วเบา
“ขอบคุณครับ” เขากล่าว
“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบพลางหลุบตา ภาวนาให้เขามองข้ามเรื่องเสื้อสีชนกัน
ตอนชายเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินออกจากลิฟต์ ก็มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังลอดออกมาจากลมหายใจ
หญิงสาวในกระโปรงทำงานเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากลิฟต์ เธอเหลือบมองสวี่หลินเฟยเช่นกัน แววตาดูเหมือน…จะเย็นชาอยู่บ้าง
ทั้งสามคนเดินนำไปข้างหน้า สวี่หลินเฟยจงใจเดินช้าลงเพื่อเว้นระยะห่าง
ประตูกระจกเลื่อนเปิดออกไปสองข้าง ผู้ชายทั้งสองเดินเข้าไปด้านในพลางสนทนากันเสียงเบา
แต่หญิงสาวในกระโปรงทำงานหยุดอยู่ห่างจากประตูบริษัทสองเมตร ก่อนหันกลับมาพิจารณาสวี่หลินเฟย
ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตไร้ซึ่งสีหน้า
“พนักงานใหม่หรือ?”
“ใช่ค่ะ วันนี้มาดำเนินเรื่องเข้าทำงานค่ะ”
“อยู่แผนกไหน?”
“แผนกธุรการและบุคคลค่ะ”
หญิงสาวมองเธออีกครั้ง แววขบขันจาง ๆ ผุดขึ้นในดวงตาอย่างยากจะสังเกต
“เอากาแฟสามแก้วไปส่งที่ห้องประชุมหมายเลขห้า”
พูดจบก็เชิดหน้าเดินเข้าไปในบริษัท เสียงรองเท้าส้นสูงค่อย ๆ จางหายไปบนพรม
สวี่หลินเฟยยืนนิ่งงันอยู่กับที่สองสามวินาที ก่อนจะได้ยินเสียงซูถง พนักงานต้อนรับ
“สวัสดีค่ะ คุณจี้”
ขั้นตอนเข้าทำงานยังไม่เสร็จดี เธอกลับได้เริ่มสวมบทบาทในการทำงานก่อนเสียแล้ว แต่ก็แค่เอากาแฟไปส่ง ไม่น่าจะยาก
สวี่หลินเฟยมาบริษัทสองครั้งแล้ว ทั้งรอบสัมภาษณ์เบื้องต้นและรอบสัมภาษณ์ซ้ำ ซูถงจึงจำเธอได้
“เตรียมเอกสารเข้าทำงานไว้แล้วค่ะ ห้องรับรองหมายเลขหนึ่ง คุณกรอกเอกสารก่อน เดี๋ยวพี่เกาจะเข้าไปหา”
สวี่หลินเฟยยังไม่ขยับ “เอ่อ…คุณจี้ให้ฉันเอากาแฟสามแก้วไปส่งที่ห้องประชุมหมายเลขห้าค่ะ”
ซูถงเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย “คุณจี้สั่งอย่างนั้นหรือ?”
“ค่ะ เมื่อกี้บังเอิญเจอกันในลิฟต์” สวี่หลินเฟยอธิบาย
ความสงสัยในดวงตาของซูถงยังไม่จางลง “แต่ระเบียบบริษัทกำหนดไว้ว่า คนที่ยังไม่ได้เป็นพนักงานประจำห้ามเข้าไปในพื้นที่สำนักงานด้านใน คุณยังไม่ได้ทำเรื่องเข้าทำงานเลยนะคะ”
สวี่หลินเฟยยืนนิ่งอยู่กับที่ “อ้าว แล้วจะทำยังไงดีคะ?”
ซูถงไม่ลังเล รีบล็อกหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างคล่องแคล่ว “คุณไปจัดการเอกสารเถอะ ฉันจะไปส่งกาแฟเอง”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” สวี่หลินเฟยได้สติกลับมา ใบหน้าเปี่ยมความซาบซึ้ง
ห้องรับรองมีสามห้อง อยู่ในบริเวณเดียวกับเคาน์เตอร์ต้อนรับ การสัมภาษณ์และการต้อนรับบุคคลทั่วไปที่มาติดต่อบริษัทล้วนจัดขึ้นที่นี่
สวี่หลินเฟยคุ้นเคยกับที่นี่ดี
เมื่อจัดการเอกสารทุกอย่างเสร็จ ก็ผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
“ยินดีต้อนรับเข้าทำงานนะ” เกาฮุ่ยยังคงเป็นมิตรและกระตือรือร้นเหมือนเดิม
“ขอบคุณค่ะพี่เกา ถ้าต่อไปมีอะไรที่ฉันทำได้ไม่ดี รบกวนช่วยชี้แนะด้วยนะคะ”
เกาฮุ่ยพาเธอเดินไปยังพื้นที่สำนักงาน
“แผนกธุรการกับบุคคลรวมอยู่ในแผนกเดียวกัน ผู้จัดการหลินเป็นหัวหน้า ส่วนผู้บริหารใหญ่ที่ดูแลพวกเราคือคุณฉือ”
สวี่หลินเฟยไม่เคยพบคุณฉือ ผู้ช่วยฝ่ายธุรการเป็นตำแหน่งพื้นฐาน ผู้บริหารระดับสูงย่อมไม่เข้าร่วมการสัมภาษณ์อยู่แล้ว
พื้นที่สำนักงานของบริษัทเป็นแบบกึ่งเปิด แต่ละแผนกแบ่งพื้นที่ของตัวเอง มีต้นไม้ประดับกับฉากกระจกสูงครึ่งตัวกั้นตรงกลาง จึงไม่รบกวนกัน
เมื่อเข้ามาในพื้นที่สำนักงานของแผนกธุรการและบุคคล เกาฮุ่ยก็หยุดอยู่ตรงตำแหน่งหนึ่งใกล้ด้านนอก
“ต่อไปเธอนั่งตรงนี้นะ”
เป็นโต๊ะทำงานมาตรฐาน รูปตัวแอล มีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก สมุด ปากกา และอุปกรณ์สำนักงานพื้นฐานครบครัน
นับสวี่หลินเฟยเข้าไปด้วย แผนกนี้มีทั้งหมดห้าคน ทั้งซูถง พนักงานต้อนรับ หลินอวี้ หัวหน้าแผนกธุรการและบุคคล และเกาฮุ่ย เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคล เธอเคยพบทุกคนแล้ว
มีเพียงอู๋หรานที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก
“อู๋หรานดูแลการประเมินผลงานกับการฝึกอบรมของทั้งบริษัท” เกาฮุ่ยแนะนำ “ช่วงบ่ายมีการอบรมพนักงานใหม่ อู๋หรานเป็นผู้บรรยาย เธอต้องเข้าร่วมด้วยนะ”
“ได้ค่ะ” สวี่หลินเฟยพยักหน้าแล้วยิ้มให้อู๋หราน
อู๋หรานมองสำรวจเธอ ก่อนพยักหน้าตอบ
ใบหน้าของเธอมีเค้าโครงเย็นชา เจ้าตัวก็ดูไม่ค่อยเป็นมิตร สวี่หลินเฟยรู้สึกว่าเธอน่าจะเข้าหายาก
แต่เธอไม่ได้ใส่ใจ เธอมาทำงาน ในแผนของเธอ ที่นี่เป็นเพียงสะพานขั้นหนึ่งเท่านั้น
“ผู้ช่วยฝ่ายธุรการต้องติดต่อกับทุกแผนก เดี๋ยวพี่พาเธอไปทำความคุ้นเคยกับพื้นที่สำนักงาน” เกาฮุ่ยเดินนำออกไป “งานประจำวันทำกันที่นี่ ส่วนโรงงานอยู่ชานเมือง ถ้ามีงานจำเป็นก็ต้องไปที่นั่นเป็นครั้งคราว”
สวี่หลินเฟยนึกถึงห้องประชุมหมายเลขห้าที่คุณจี้พูดถึงเมื่อครู่
“พี่เกาคะ ห้องประชุมหมายเลขห้าอยู่ตรงไหนคะ?”
“นั่นเป็นห้องประชุมที่แผนกวิจัยและพัฒนาใช้เป็นประจำ” เกาฮุ่ยยกมือชี้ไปข้างหน้า ห่างออกไปราวห้าหกเมตร
ประตูปิดอยู่ ด้านบนติดป้ายไว้ว่า ‘ห้องประชุมห้า’
“มีอะไรหรือ?” เกาฮุ่ยหันมาถาม
ความสงสัยเรื่องที่ถูกสั่งให้เอากาแฟไปส่งเมื่อเช้ายังไม่ได้รับคำตอบ สวี่หลินเฟยคิดว่าควรถามเกาฮุ่ยดีไหม
เธอลังเลอยู่สองสามวินาที ประตูห้องประชุมหมายเลขห้าก็เปิดออกจากด้านในอย่างกะทันหัน มีผู้ชายสามคนเดินออกมา
สองคนในนั้นคือคนที่เธอเจอในลิฟต์เมื่อเช้า อีกคนเป็นชายที่ดูมีอายุมากกว่าเล็กน้อย
ชายในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าเดินนำหน้า ดวงตาหลุบต่ำ พลางสนทนากับชายสูงวัยกว่าไปด้วย
“ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนผู้อำนวยการชิวช่วยดำเนินการให้เร็วที่สุดนะครับ”
“วางใจได้ครับ ผมจะจัดการทันที พยายามประเมินภายในให้เสร็จภายในสามวัน”
ตอนที่เหลือบเห็นกันในลิฟต์เมื่อเช้า สวี่หลินเฟยยังไม่มีเวลาพิจารณาเขาให้ดี
ตอนนี้เธอถึงได้เห็นว่าชายหนุ่มตัวสูง ไหล่ได้รูปตรง เสื้อเชิ้ตทำงานสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขายาวสีเข้ม รูปร่างโปร่งเพรียวแต่ดูสง่างาม
เขาน่าจะอายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี เค้าโครงคิ้วตาคมชัด เฉียบคม และแผ่กลิ่นอายเย็นชาอยู่หลายส่วน
ชายหนุ่มกำลังจะหันตัว ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น
สายตาของเขาสบเข้ากับแววตาที่สวี่หลินเฟยกำลังพิจารณาเขาอยู่ตรง ๆ ในชั่วพริบตา
สายตาคู่นั้นต่างจากตอนอยู่ในลิฟต์เมื่อครู่ ราวกับลำแสงที่ผ่านการปรับตั้งอย่างแม่นยำ เจาะทะลุสิ่งลวงตาและตรงเข้าไปถึงใจคน
หัวใจของสวี่หลินเฟยหดเกร็งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขา เธอไม่ได้หลบตา เพียงเผยรอยยิ้มสุภาพบางเบา
ก่อนจะเบือนสายตา ชายหนุ่มกลับพยักหน้าตอบเธอเล็กน้อย
ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวที่อยู่ข้าง ๆ มองตามสายตาของเขา แล้วก็เห็นสวี่หลินเฟยทันที คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย เขาขยิบตาให้เธอ รอยยิ้มแฝงความหมายบางอย่างแต้มอยู่ที่มุมปาก
เกาฮุ่ยลดเสียงลง “เห็นผู้ชายตรงกลางที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าหรือเปล่า? นั่นคือคุณมู่จากบริษัททีเอ”
อาจเพราะคิดว่าสวี่หลินเฟยเพิ่งเรียนจบและอาจไม่รู้ว่าบริษัททีเอเก่งกาจเพียงใด เธอจึงเสริมว่า “บริษัททีเอเป็นบริษัทเทคโนโลยีชั้นนำของประเทศ เป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ด้วย”
ในหัวของเธอพลันอื้ออึง ราวกับสายอะไรบางเส้นขาดผึง ความคิดยุ่งเหยิงไร้ระเบียบไปหมด