เหลืออีกสิบนาทีก่อนพักเที่ยง เกาฮุ่ยก็เดินมาหาสวี่หลินเฟย
“ไปกินมื้อเที่ยงกัน ฉันจะพาเธอไปทำความคุ้นเคยกับโรงอาหาร”
สวี่หลินเฟยลุกขึ้น เดินตามเธอออกไป
“เป็นโรงอาหารของบริษัทเองเหรอคะ?”
“เปล่า เป็นของอาคารนี้ เปิดให้คนนอกเข้ามากินด้วย จะว่าอร่อยมากก็ไม่ถึงขนาดนั้น แต่ได้วัตถุดิบสดใหม่ สะอาดถูกสุขอนามัย”
โรงอาหารอยู่ชั้นสอง กินพื้นที่เกือบทั้งชั้น ห้องอาหารกว้างขวาง ตอนนี้มีคนเข้าแถวอยู่ไม่น้อยแล้ว
เกาฮุ่ยมองเวลา “วันนี้เราลงมาก่อนสิบนาที คนเลยยังไม่เยอะ ถ้ามาหลังเที่ยงตรง แถวจะยาวมาก”
“ปกติลงมากินข้าวก่อนเวลาสักสองสามนาทีได้ไหมคะ?” สวี่หลินเฟยถาม
“บริษัทบริหารจัดการค่อนข้างยืดหยุ่น ไม่ได้เข้มงวดเรื่องเวลามากนัก ถ้ามีเหตุจำเป็นจะลงมากินก่อนก็ได้ อย่างพนักงานฝ่ายขายที่ต้องออกไปข้างนอก เวลาค่อนข้างอิสระ”
“เข้าใจแล้วค่ะ ฝ่ายธุรการและบุคคลถือเป็นฝ่าย ‘บังคับใช้กฎ’ ของบริษัท ถ้าทำอะไรเป็นพิเศษคงไม่ดี เดี๋ยวคนอื่นจะเอาไปพูดได้”
ทั้งสองเพิ่งผ่านการกลั่นแกล้งจากจี้ชิงมาด้วยกัน เรียกได้ว่าเป็น “เพื่อนร่วมทุกข์” ความสัมพันธ์จึงใกล้ชิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ
“รู้ไหมว่าหลังเธอสัมภาษณ์เสร็จ ฉันกับผู้จัดการหลินประเมินเธอเหมือนกันว่าอย่างไร?”
สวี่หลินเฟยอยากรู้แน่นอน จึงไม่ปิดบังความคิด “อยากรู้ค่ะ แต่ที่อยากรู้ยิ่งกว่าคือข้อบกพร่องของตัวเอง”
เกาฮุ่ยยิ้มบาง ๆ “ข้อเสียที่เจอบ่อยในการสัมภาษณ์นักศึกษาจบใหม่คือเข้าใจคำถามคลาดเคลื่อน ตอบไม่ตรงประเด็น แต่เธอไม่เป็นแบบนั้น คะแนนสัมภาษณ์ของเธอเลยไม่ต่ำ ส่วนข้อเขียนก็ทำได้ดี คะแนนรวมอยู่อันดับสอง”
ตำแหน่งนี้รับเพียงคนเดียว เมื่อเธอได้อันดับสอง แล้วคนที่ได้อันดับหนึ่งทำไมถึงไม่ผ่าน?
เกาฮุ่ยพูดต่อ “บริษัทต้องการคนฉลาดจริง ๆ ไม่ใช่คนที่ฉลาดแกมโกง คิดว่าตัวเองฉลาด สุดท้ายก็มักหลอกตัวเอง ไม่ได้หลอกคนอื่นหรอก”
กรรมการสัมภาษณ์ของบริษัทมักเป็นเจ้าหน้าที่หรือหัวหน้าฝ่ายบุคคล รวมถึงหัวหน้าแผนก พวกเขาพบเห็นผู้คนมามากมาย การเล่นเล่ห์กลก็ไม่ต่างจากแก้ผ้าวิ่งกลางถนน
คนที่ได้คะแนนรวมอันดับหนึ่งคงไม่ได้แย่ แต่เหตุผลที่ถูกคัดออกย่อมเกี่ยวข้องกับหัวข้อที่พูดถึงวันนี้
พอนั่งลงตรงที่นั่งริมหน้าต่าง เกาฮุ่ยก็เหลือบมองอาหารในจานของเธอ
“เธอไม่ใช่คนซูหนานเหรอ? กินเผ็ดขนาดนี้ได้ด้วย?”
“บ้านฉันอยู่ซูหนานก็จริง แต่พ่อแม่เป็นคนหูหนานทั้งคู่ อาหารที่บ้านกินกันทุกวันก็เผ็ดทั้งนั้น เป็นอาหารหูหนานแบบบ้าน ๆ ค่ะ”
“มิน่าล่ะ” เกาฮุ่ยกวาดตามองทั่วห้องอาหาร “หานอี้ก็ชอบกินเผ็ด รอบ ๆ อาคารมีร้านอาหารหูหนานอยู่สองร้าน เขาบอกว่าใช้ได้เลย”
“ผู้จัดการหานเป็นคนหูหนานเหรอคะ?” ดวงตาของสวี่หลินเฟยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ได้เจอคนบ้านเดียวกันก็ดีเหมือนกัน
“เปล่า เขาเรียนมหาวิทยาลัยที่หูหนาน เลยปรับตัวตามท้องถิ่นจนกินเผ็ดเป็น ตอนนี้ถ้าไม่มีเผ็ดก็แทบกินไม่ลง ร้านอาหารหูหนานสองร้านแถวอาคาร เขาต้องไปกินสัปดาห์ละหลายครั้ง”
สวี่หลินเฟยติดกาแฟหานอี้อยู่แก้วหนึ่ง จึงพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ผู้จัดการหานเป็นคนดีนะคะ”
เกาฮุ่ยเงยหน้าจ้องเธอสองวินาที ก่อนเอ่ยประโยคชวนให้คิด “คนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้หรอก”
สวี่หลินเฟยตักข้าวเข้าปาก พลางครุ่นคิดถึงคำพูดของเกาฮุ่ย
ที่เธอบอกว่าเป็นคนดี หมายถึงนิสัย แล้วเกาฮุ่ยกำลังบอกใบ้อะไรอีกหรือเปล่า?
——
การอบรมพนักงานใหม่จัดขึ้นที่ห้องประชุมหมายเลขสอง
นอกจากสวี่หลินเฟยกับเว่ยอวิ๋นจือแล้ว ยังมีพนักงานฝ่ายวิจัยและพัฒนาอีกสี่คน
ซุนเค่อจากฝ่ายวิจัยและพัฒนาเป็นนักศึกษาจบใหม่เช่นกัน ส่วนอีกสามคนเข้ามาทำงานจากภายนอก
อู๋หรานไม่ได้พูดอะไรเกินจำเป็น เธอฉายเอกสารอบรมขึ้นจอ
สไลด์พาวเวอร์พอยต์กว่าสี่สิบหน้า ตั้งแต่โครงสร้างบริษัท วัฒนธรรมองค์กร ไปจนถึงระเบียบและขั้นตอนต่าง ๆ...
การอบรมดำเนินไปสองชั่วโมง จู่ ๆ หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะประชุมตรงหน้าเธอก็สว่างขึ้น
สวี่หลินเฟยนั่งใกล้ จึงเห็นชื่อผู้โทรเข้าว่า “ประธานฉือ”
อู๋หรานรีบปิดหน้าจอ
“พักสิบนาทีค่ะ”
พูดจบ เธอก็หยิบโทรศัพท์เดินออกไป
พนักงานฝ่ายวิจัยและพัฒนาหลายคนลุกออกจากห้องประชุมตามกันไป คนหนึ่งหยิบกล่องบุหรี่ออกมาขณะเดิน
ในห้องประชุมเหลือเพียงเว่ยอวิ๋นจือกับสวี่หลินเฟย
เว่ยอวิ๋นจือชะโงกมามองสมุดจดของสวี่หลินเฟย
“เธอตั้งใจจดมากเลยนะ ละเอียดขนาดนี้”
สวี่หลินเฟยปิดสมุด ยิ้มบาง ๆ “ตำแหน่งของฉันคือผู้ช่วยธุรการ เรื่องพวกนี้ต่อไปก็เป็นงานประจำ ไม่ทำความเข้าใจไว้จะได้ยังไงล่ะคะ?”
“ก็จริงนะ” เว่ยอวิ๋นจือคล้อยตามอย่างง่ายดาย เธอใช้มือเท้าคาง “เธอพักอยู่ที่ไหน?”
“ตอนนี้พักอยู่บ้านญาติค่ะ” สวี่หลินเฟยลุกขึ้นยืนแล้วเหยียดตัวเล็กน้อย
เว่ยอวิ๋นจือก็ลุกขึ้นตาม “เธอกำลังหาบ้านเช่าใช่ไหม? พอดีที่ฉันอยู่เป็นห้องชุดสามห้องนอน เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งกำลังจะย้ายออกเพราะเปลี่ยนงาน สิ้นเดือนก็จะว่างแล้ว”
สวี่หลินเฟยกำลังหาบ้านเช่าอยู่พอดี จึงสนใจขึ้นมา “อยู่เขตไหนเหรอคะ?”
“เขตกุ้ยอัน” เว่ยอวิ๋นจือแนะนำอย่างกระตือรือร้น “นั่งรถไฟใต้ดินไปบริษัทแปดสถานี ไม่ต้องเปลี่ยนสาย ค่าเช่าถูกกว่าเขตหลินไห่เยอะ ใช้เวลาไปบริษัทประมาณครึ่งชั่วโมง คุ้มมากเลย”
สวี่หลินเฟยเริ่มใจอ่อน “ไปดูได้ไหมคะ?”
“ได้สิ เย็นนี้เลิกงานแล้วกลับไปกับฉันเลย” เว่ยอวิ๋นจือตอบรับด้วยความยินดี
——
บ้านอยู่ในชุมชนเก่าปานกลาง เป็นห้องชุดสามห้องนอนบนชั้นสาม มีผู้หญิงสามคนอยู่กันคนละห้อง
ห้องที่จะว่างเป็นห้องเดียวในสามห้องที่มีห้องน้ำในตัว ค่าเช่าจึงแพงกว่าห้องอื่นหลายร้อยหยวน
เกินงบที่สวี่หลินเฟยตั้งไว้
แต่การอยู่กับเว่ยอวิ๋นจือปลอดภัยกว่าอยู่กับคนแปลกหน้า อีกทั้งต่อไปในบริษัทก็จะมีเพื่อนที่สนิทขึ้นอีกคน
เกือบหนึ่งทุ่ม เว่ยอวิ๋นจือเดินมาส่งสวี่หลินเฟย
เพิ่งลงมาถึงชั้นล่าง โทรศัพท์ของเว่ยอวิ๋นจือก็ดังขึ้น เธอมองหน้าจอแล้วกดตัดสาย
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีก
สวี่หลินเฟยกลัวว่าเธอมีธุระด่วน จึงบอกว่า “รับสายเถอะค่ะ ไม่ต้องมาส่งฉันแล้ว”
“ไม่เป็นไร แฟนฉันเอง ไม่มีเรื่องด่วนหรอก แค่คุยกัน เราคุยกันทุกวันอยู่แล้ว”
เธอกดตัดสายสนทนาด้วยเสียง แล้วรีบพิมพ์ข้อความส่งออกไป จากนั้นโทรศัพท์ก็ไม่ดังขึ้นอีก
เว่ยอวิ๋นจือถอนหายใจ “แฟนฉันขัดใจทางบ้านไม่ได้ เลยกลับไปทำงานแถวบ้านเกิด ฉันโตที่ภาคใต้ตั้งแต่เด็ก ไม่ชินกับอากาศทางเหนือ ก็เลยไม่อยากไปอยู่ที่นั่น”
“แล้วต่อไปพวกคุณจะทำยังไงคะ?”
“ยังไม่ได้คิด ตอนนั้นรู้สึกว่าเหมาะกันก็เลยคบกัน ส่วนอนาคตจะเป็นยังไงก็ปล่อยให้เป็นไปตามทาง ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน”
สวี่หลินเฟยไม่คิดจะวิจารณ์เรื่องส่วนตัวของคนอื่น “ก็ดีนะคะ”
“หลินเฟย เธอมีแฟนหรือยัง?” เว่ยอวิ๋นจือถามขึ้นกะทันหัน
“ยังค่ะ”
“เลิกกันแล้วเหรอ?”
“เปล่าค่ะ ไม่เคยคบใครเลย”
แววตาของเว่ยอวิ๋นจือเผยความประหลาดใจ ด้วยคุณสมบัติของสวี่หลินเฟย ไม่น่าไม่มีคนมาจีบ
“เธอนี่มีเหตุผลกว่าฉันอีกนะ”
“ไม่ใช่ว่ามีเหตุผลหรอกค่ะ แค่ไม่เจอคนที่เหมาะกันเท่านั้น”
ตั้งแต่ได้อ่านเรื่องเหนือคมประกาย เธอก็มองใครก็รู้สึกว่าไม่เหมาะไปเสียหมด
แม้แต่นักแสดงชายที่เคยชอบมาหลายปี เธอก็หมดความสนใจไปแล้ว
“เดี๋ยวกลับไปฉันจะส่งข้อความหาพ่อบ้าน ให้เขาจองห้องไว้ให้”
“ขอบคุณค่ะ ช่วยประหยัดเวลาหาบ้านให้ฉันได้เยอะเลย พอย้ายเข้าไปแล้วฉันเลี้ยงข้าวนะคะ”
“ไม่ต้องหรอก นี่ไม่ถือว่าช่วยอะไร แค่บังเอิญเพื่อนร่วมห้องคนนั้นกำลังจะย้ายออกเท่านั้นเอง” เว่ยอวิ๋นจือยิ้ม “อีกอย่าง ฉันก็มีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง อยากอยู่กับเธอเหมือนกัน”
“ช่วยประหยัดเวลาหาบ้านให้ฉันได้ตั้งเยอะ ถือว่าช่วยมากเลยค่ะ”
“งั้นก็ได้ รอเธอย้ายเข้ามาแล้วค่อยว่ากัน”
ทั้งสองร่ำลากันตรงหน้าทางเข้าชุมชน
“คุณเซ็นสัญญาเช่านานแค่ไหนคะ?” สวี่หลินเฟยถาม
“สองปี” เว่ยอวิ๋นจือตอบ “กว่าจะหาบ้านที่ถูกใจได้ ก็ไม่อยากย้ายไปไหนแล้ว”
สองปีนานไปหน่อย สวี่หลินเฟยไม่แน่ใจว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงในภายหลังหรือไม่
“ฉันอยากเซ็นสัญญาแค่ปีก่อนค่ะ”
เห็นเว่ยอวิ๋นจือมีสีหน้าประหลาดใจ เธอจึงอธิบายว่า “ค่าเช่าค่อนข้างแพง ฉันอยากรอดูอีกทีหลังครบปีค่ะ”
เหตุผลฟังขึ้นมาก เว่ยอวิ๋นจือยิ้ม “ได้สิ”
——
หานอี้ยุงมาก หลังจากวันเริ่มงาน สวี่หลินเฟยก็ไม่ได้เจอเขาในบริษัทอีกเลยตลอดทั้งสัปดาห์
“ผู้จัดการหานไปทำงานต่างเมืองหรือเปล่าคะ?” ตอนเที่ยงเธอกับเว่ยอวิ๋นจือกำลังกินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร เธอจึงกระซิบถาม
เว่ยอวิ๋นจือส่ายหน้า “ไม่รู้เหมือนกัน เขายุ่งมาก ไม่ค่อยอยู่บริษัท คนอื่น ๆ ในฝ่ายขายก็เหมือนกัน ออกไปข้างนอกทั้งวันเพื่อพบลูกค้า”
“แล้วปกติเขาจะเข้าบริษัทตอนไหนคะ?” สวี่หลินเฟยถามต่อ
“วันจันทร์ต้องอยู่แน่นอน ตอนเช้ามีประชุมประจำสัปดาห์ของฝ่ายขาย ทุกคนขาดไม่ได้ ต่อให้ไปทำงานต่างเมืองก็ต้องเข้าร่วมประชุมทางออนไลน์” เว่ยอวิ๋นจือตักข้าวเข้าปาก “เธอมีธุระกับเขาเหรอ?”
เรื่องที่เกิดขึ้นในวันเริ่มงานมีคนรู้ไม่มาก สวี่หลินเฟยไม่อยากพูดถึงอีก แต่บุญคุณที่ติดค้างไว้ก็ต้องตอบแทน
“ไม่มีอะไรค่ะ แค่ถามเฉย ๆ”