"บึ้ม!"
เมื่อจางกุ้ยหลงออกคำสั่ง ประตูน้ำหมายเลขหนึ่งของอ่างเก็บน้ำเป่าฟ่ง ซึ่งไม่ได้เปิดมานานถึงหกปี ก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ
ในวินาทีที่ประตูเปิดออก น้ำที่กักเก็บไว้ก็พุ่งทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง ไหลลงมาด้านล่างราวกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียนจำนวนมาก ชนเข้ากับทางระบายน้ำท้ายเขื่อน ทำให้เกิดละอองน้ำใสวับเป็นประกาย
ฉากนี้ช่างน่าตื่นตาตื่นใจมาก!
ถึงขนาดที่ทุกคนลืมไปว่านี่คือการทดสอบระบบระบายน้ำของอ่างเก็บน้ำ ต่างพากันจ้องมองความงดงามอันยิ่งใหญ่นี้อย่างเงียบๆ
หลังจากเปิดประตูห้านาที ปากทางระบายน้ำก็ยังคงไหลอย่างราบรื่น จางกุ้ยหลงจึงสั่งทันที: "ประตูหมายเลขหนึ่งทำงานราบรื่น ปิดได้แล้ว!"
หลังจากปิดประตูน้ำหมายเลขหนึ่งได้ไม่ถึงสองนาที ก็เริ่มทดสอบประตูหมายเลขสอง
ก็ถือว่ายังราบรื่น แต่น้ำไหลน้อยกว่าตอนแรกเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าหลี่ฉางชิงหรือเถียนเย่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติมาก เนื่องจากถ้าประตูน้ำไม่เปิดเป็นเวลานาน ก็ย่อมจะมีตะกอนมาสะสม
แต่ตราบใดที่ยังมีน้ำไหลออก อีกไม่นานตะกอนที่สะสมไว้ก็จะถูกชะล้างออกไป
ดังนั้น พวกเขาจึงคิดว่าประตูน้ำหมายเลขสองก็ไม่มีปัญหา
แต่เมื่อเริ่มทดสอบประตูน้ำหมายเลขสาม ก็พบว่าเมื่อเปิดประตูกลับมีน้ำไหลออกมาเพียงเล็กน้อย ยืนอยู่ด้านบนแทบมองไม่เห็น
สีหน้าของหลี่ฉางชิงและคนอื่นๆ เปลี่ยนไปทันที ด้วยประสบการณ์อันมากมายในสาขาที่เกี่ยวข้อง พวกเขามองเห็นได้ไม่ยากว่าประตูน้ำหมายเลขสามอุดตันอย่างสนิท
สำหรับอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่มีหน้าที่หลักในการเก็บกักน้ำเพื่อการชลประทานและการป้องกันน้ำท่วม นี่เป็นอุบัติเหตุร้ายแรงที่ยากจะจินตนาการได้