เมื่อเห็นโจวหยางถือไม้ซึ่งเปื้อนเลือดเดินเข้ามาหา ลิงผอมก็ตกใจแทบขวัญกระเจิง!
เขาดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้นแล้วเตรียมจะหนี!
แต่โจวหยางไม่ให้โอกาสเขา ไม้ในมือเหวี่ยงออกไปตรงๆ!
"แผละ!"
ขาของลิงผอมถูกไม้ฟาดเข้าเต็มๆ ท่าเดินวิ่งกลายเป็น "ก้นกระแทกพื้นแบบหงายท้อง" ทันที แล้วก็ล้มลงกับพื้นอย่างจัง
โจวหยางพุ่งเข้าไปกระโจนคร่อมตัวลิงผอมทันที หมัดใหญ่ทุบลงบนหัวของเขาอย่างหนักหน่วง เหมือนกับอู่ซงตีเสือ
หนึ่งหมัด... สองหมัด... สามหมัด...
ทุบไปสิบกว่าหมัด ลิงผอมก็ถูกชกจนหัวบวมเป่งเหมือนหัวหมู เลือดไหลโชกทั้งจมูก มุมปาก และหน้าผาก
เลือดยังกระเด็นติดตัวโจวหยางไปด้วย ท่ามกลางแสงจันทร์ดูน่ากลัวไม่น้อย...
เมื่อมองเห็นลิงผอมแน่นิ่งอยู่กับพื้น โจวหยางกลัวว่าจะตายคามือ จึงหยุดลงในที่สุด
"พูดมา พวกแกเป็นนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ที่หลบหนีมาจากที่ไหนกัน!" โจวหยางถามเสียงเข้ม
ลิงผอมที่หัวยังมึนงงได้ยินคำถามก็งงไปหมด พวกเขาแค่มาลักพาตัวคน จะไปเป็นนักโทษหลบหนีที่ไหนกัน
เห็นลิงผอมยังไม่ยอมสารภาพ โจวหยางก็ชกเข้าไปที่หัวของเขาอีกครั้ง
พร้อมกับพูดเสียงดุดัน "สารภาพมาซะดีๆ พวกแกเป็นนักโทษหนีคดีที่ชั่วร้ายทระนง ต่อให้ตีจนตายก็ไม่ต้องรับผิดชอบ!"
ลิงผอมถึงได้เข้าใจ ที่แท้เจ้าปัญญาชนหน้าตาขาวเหลืองคนนี้ก็เข้าใจว่าพวกเขาเป็นนักโทษหนีคดี
แล้วดูท่าทางที่มันลงไม้ลงมือไม่ยั้งมือแบบนี้ ดูท่าจะหมายเอาจริงๆ ถึงตาย