โจวหยางมาถึงหน่วยผลิตเมื่อพ่อตาหลี่เฟิงเหนียน กับหัวหน้าหน่วยสี่เฉินเจี้ยนอิ้งและหัวหน้าหน่วยห้าจางเกินวั่งกำลังแบ่งงานกันอยู่
เห็นโจวหยางเดินมาเฉินเจี้ยนอิ้งก็พูดทันทีว่า "ปัญญาชนหนุ่มโจว ลงทะเบียนงานวันนี้ให้หน่วยสี่หน่อย!"
ได้ยินคำพูดของเฉินเจี้ยนอิ้ง กำปั้นโจวหยางก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว
ถ้าไม่ใช่เพราะเวลานี้ไม่เหมาะสม เขาอยากจะพุ่งเข้าไปทุบหน้านักเลงตัวดีนั่นให้แหลกเป็นชิ้นๆ จริงๆ
ชาติที่แล้วหลี่โหย่วเวยฆ่าตัวตายพร้อมเป่าเอ๋อร์ สาเหตุโดยตรงก็เกี่ยวข้องกับไอ้คนหน้าเนื้อใจเสือคนนี้
ถ้าจะว่าไป การทิ้งของโจวหยางทำลายความหวังในการมีชีวิตของหลี่โหย่วเวย การบีบบังคับข่มเหงของเฉินเจี้ยนอิ้งและตระกูลเฉินทั้งหมดก็คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทับหลังอูฐ
แต่โจวหยางไม่ได้ลงมือ แค่พยักหน้าแล้วพูดว่า "ได้!"
ไม่ใช่เพราะไม่อยากเข้าไปต่อยไอ้หมอนี่ให้สุนัขเลีย แต่เขาคิดว่าการตีไม่สามารถแก้ปัญหาได้ แถมยังให้คนอื่นจับไม้จับมือได้อีก
อีกอย่าง ในสายตาเขา คนอย่างเฉินเจี้ยนอิ้งควรนอนคุกหรือไม่ก็โดนยิงทิ้ง การได้แค่ถูกตีสักยกมันช่างง่ายไปสำหรับมัน
เขาจึงใจเย็นหยิบสมุดเล่มหนาขึ้นมาเริ่มลงทะเบียนงานของแต่ละกลุ่มผลิต!
ถึงแม้วันนี้โจวหยางมาที่นี่ หลักๆ จะมาพูดกับพ่อตาเรื่องไม่ต้องไปทำงานอีกต่อไป
แต่ยังไม่ได้รับการอนุมัติจากหน่วย เขาก็ยังต้องทำงานพนักงานจดคะแนนต่อไป
ไม่เช่นนั้นก็เท่ากับลาออกกลางคัน เป็นปัญหาเรื่องทัศนคติ เป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก
ไม่นาน หลังจากลงทะเบียนงานของกลุ่มผลิตต่างๆ เสร็จ แกนนำหมู่บ้านหลายคนก็กลับไปที่สำนักงานใหญ่หน่วย
.......
หลังจากเข้าประตู หลี่เฟิงเหนียนใส่ใบยาสูบลงไปในกล้องยาสูบไปพลาง ถามไปพลางว่า "ทำไมไม่เห็นเสี่ยวเวยมาทำงานล่ะ?"