หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ โจวหยางก็หยิบกระดาษปากกาออกมา อาศัยแสงไฟดวงเล็กๆ ขนาด 25 วัตต์ในห้อง ซึ่งสลัวๆ ลงมือทำงานต่อ
ส่วนหลี่โหย่วเวย หลังจากเก็บล้างจานชามแล้ว ก็เริ่มต้มน้ำ เตรียมอาบน้ำให้ตัวเองและเป่าเอ๋อร์
ตอนนี้เป็นช่วงที่ร้อนที่สุดของปี ถึงแม้จะไม่ได้ทำงาน ก็เหงื่อออกเป็นหลายชุด ถ้าไม่อาบน้ำจริงๆ ก็ไม่สามารถนอนหลับได้
เด็กน้อยเล่นสนุกมาทั้งวัน เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็เหนื่อยจนหลับไปแล้ว
หลังจากจัดแจงให้เด็กน้อยเรียบร้อย หลี่โหย่วเวยก็ปิดประตูบ้านและประตูสนาม แล้วก็เช็ดตัวในห้องโถง
ในยุคนั้น สภาพในหมู่บ้านมีจำกัด การอาบน้ำถือเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยอย่างแน่นอน
ผู้ชายยังพอว่า อยากอาบก็ไปแช่ในแม่น้ำหรืออ่างเก็บน้ำ แต่ผู้หญิงไม่สามารถทำได้ ต้องปิดประตูจัดการกันเอง
ได้ยินเสียงน้ำไหลจ๊อกแจ๊กข้างนอก คิดถึงรูปร่างอันงดงามของภรรยาตัวเอง หัวใจของโจวหยางก็เริ่มร้อนแรงขึ้น หัวใจเต้นเร็วขึ้น ลมหายใจก็ถี่ขึ้นอีกนิด
ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องพวกนี้ ปากกาในมือก็ดูเหมือนจะหนักพันจินขึ้นมาทันที!
รู้ว่าจิตใจเริ่มว้าวุ่น โจวหยางจึงเก็บต้นฉบับที่เขียนไปสองพันกว่าตัวอักษรทันที แล้วก็นั่งบนเก้าอี้ไม้ นิ่งไม่ขยับ
หลี่โหย่วเวยอาบน้ำสิบกว่านาทีก็เสร็จ เพราะว่าพื้นบ้านเป็นดิน ไม่สามารถทนน้ำขังได้นาน
"เอี๊ยด!"
ประตูห้องชั้นในถูกดึงเปิดออก ตามด้วยโจวหยางก็เห็นหลี่โหย่วเวยเดินเข้ามา
เห็นเธอสวมเสื้อกล้ามสีขาวตัวเล็ก กางเกงขาสั้นยาวแค่เข่าที่ไม่รู้ว่าดัดแปลงมาจากเสื้อผ้าอะไร สวมรองเท้าแตะ เดินไปพร้อมกับใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกชื้น