ขณะที่หลี่โหย่วเวยเก็บถ้วยชาม โจวหยางเดินเข้าไปในห้องหยิบข้าวโพดครึ่งถุงกับน้ำมันหนึ่งถ้วย แล้วก็ยกไหใส่น้ำตาลไปที่ห้องครัว
"นี่จะทำอะไร?" หลี่โหย่วเวยถามด้วยความสงสัย
"ทำของกินเล่นให้เธอ จะได้กินตอนดูหนัง!" โจวหยางตอบ
ถึงแม้ครั้งนี้จะเป็นแค่หนังกลางแปลงธรรมดา ๆ แต่มันคือหนังเรื่องแรกของโจวหยางกับหลี่โหย่วเวยทั้งในชาตินี้และชาติก่อน ดังนั้นโจวหยางจึงให้ความสำคัญมาก
คนรุ่นหลังเวลาดูหนังกินข้าวโพดคั่วกับชานมเป็นเรื่องปกติ ชานมเขาทำไม่เป็น แต่ข้าวโพดคั่วน่าจะลองทำได้
"ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้นะ เมื่อกี้กินอิ่มแล้ว จะให้กินลงได้ยังไง!"
โจวหยางรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่อยากให้เขาลำบาก เขายิ้มแล้วพูดกับเด็กน้อยข้าง ๆ ว่า "เป่าเอ๋อร์ พ่อทำให้หนูข้าวโพดคั่วกินดีไหม!"
เด็กน้อยเคยกินข้าวโพดคั่วที่บ้านใหญ่ครั้งหนึ่ง ยังจำรสชาติหอม ๆ อร่อย ๆ นั้นได้ ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที!
"พ่อทำข้าวโพดคั่วเป็นด้วยเหรอ เก่งจังเลย!"
เมื่อเห็นสายตาภูมิใจของลูกสาว โจวหยางก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมาในใจ
"หนูกับแม่พักผ่อนก่อนนะ ดูพ่อทำให้ดู!"
"อื้ม!"
ข้าวโพดคั่วแบบครอบครัวไม่ซับซ้อนอะไร โจวหยางเคยทำมาก่อน แต่ครั้งนี้ปริมาณอาจจะเยอะหน่อย เลยกลัวว่าจะควบคุมไฟไม่ดี
ยังไงก็ต้องคิดถึงเด็ก ๆ ในตระกูลหลี่เยอะ ๆ จะให้หลี่โหย่วเวยกับเป่าเอ๋อร์ถือข้าวโพดคั่วกินกันคนเดียว แล้วให้เด็กน้อยคนอื่น ๆ มองน้ำลายไหลไม่ได้