ขณะที่โจวหยางกำลังครุ่นคิด หลี่โหย่วเวยก็วิ่งเข้ามาจากข้างนอก
วันนี้เธอไปเก็บกวาดคูน้ำที่ไหล่เขาทางใต้ ซึ่งอยู่ไกลจากหมู่บ้านมาก เธอจึงรู้ข่าวช้า
พอได้ยินว่าบ้านถูกไฟไหม้ เธอรีบวิ่งกลับมาอย่างร้อนรน
พอเข้ามาในบ้าน หลี่โหย่วเวยไม่ได้ดูสภาพบ้าน แต่กลับมองหาโจวหยางท่ามกลางผู้คนก่อน
พอเห็นโจวหยาง เธอรีบวิ่งเข้ามาดูอย่างละเอียด พอเห็นว่าสามีของเธอยืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัยดี เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
โจวหยางเห็นเธอหอบเหนื่อย ก็ตบหลังเธอเบา ๆ ให้หายใจสะดวก แล้วพูดว่า "อย่าเพิ่งตกใจ แค่ฟืนถูกเผาไปเท่านั้น ไม่มีอะไรเสียหายอื่นอีก"
หลี่โหย่วเวยพยักหน้าแล้วพูดว่า "เธอปลอดภัยก็พอแล้ว ฟืนหมดก็หมด เดี๋ยวค่อยหาใหม่ก็ได้"
"อื้ม!"
จากนั้นโจวหยางพูดอีกว่า "แม่บ้าน เธอไปชงน้ำหวานให้ทุกคนในบ้านหน่อย เมื่อกี้ทุกคนช่วยกันมาก ถ้าไม่มีพวกเขา บ้านเราไม่รอดแน่"
พอได้ยินคำพูดของโจวหยาง หลี่โหย่วเวยก็เปิดประตูเข้าไป อุ้มหม้อน้ำตาลสองใบออกมา
แล้วยกน้ำสองอ่างใหญ่ๆ ออกมา ชงน้ำหวานสองอ่างได้อย่างรวดเร็ว
โจวหยางหันไปพูดกับทุกคนในลานบ้านว่า "ขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันเมื่อกี้ ที่บ้านมีอะไรมากมายก็ไม่มี แค่น้ำหวานให้ดื่มคลายร้อน"
ทุกคนเห็นว่าวันนี้ครอบครัวเขาซวยพอแล้วก็พากันบอกว่าไม่เป็นไร บางคนก็บอกให้เก็บน้ำตาลไว้ให้เด็กกิน