ในทุ่งข้าวโพดนอกหมู่บ้าน ดวงตาเล็กๆ ของเหาโหวสามจับจ้องมองความเคลื่อนไหวในหมู่บ้านอย่างไม่วางตา พอเห็นรถตำรวจเปิดไฟกระพริบมุ่งหน้าไปหลังเขา หัวใจของเขาก็เย็นวาบลงไปถึงตาตุ่ม
เดิมทีเขาคิดว่าคนในหมู่บ้านคงไม่กล้าแจ้งความ และคิดว่านายอ้วนเฉินจะช่วยแก้ต่างให้เขา
แต่ตอนนี้ดูท่า คิดไปเองแล้วล่ะ
ต่างจากชาวบ้านทั่วไปที่ไม่รู้กฎหมาย เหาโหวสามเคยอยู่ในหน่วยแรงงานขัดเกลามากว่าปี เขาพอจะรู้ว่าก่ออาชญากรรมแบบไหนต้องติดคุกกี่ปี เพราะในหน่วยแรงงานขัดเกลาไม่มีอะไรขาดแคลนไปกว่าคนที่เอาตัวเองไปทดลองกับกฎหมาย
ตามที่เหาโหวสามประเมินไว้ คราวนี้ถ้าถูกจับได้ อย่างน้อยก็ 10 ปี หรือไม่ก็อาจจะได้กินลูกกระสุนเลยทีเดียว
ดังนั้น ไม่ว่ายังไงก็ต้องไม่ถูกจับให้ได้
กองพลปาเป่าเหลียงอยู่ไม่ได้แล้ว ต้องหนี
แต่ก่อนหนี ต้องไปตระกูลเฉินก่อน เป้าหมายก็ง่ายๆ คือ เอาเงิน!
เหตุผลที่เขาไปหาเซินเฉินลู่และจ้างคนทำร้ายโจวหยางก็เพราะได้รับคำสั่งและถูกยุยงจากเฉินกัง
ตอนนี้เรื่องปิดไม่มิดแล้ว ความรับผิดชอบจะให้นั่งคนเดียวแบกไม่ได้
อีกอย่าง พอหนีออกจากกองพลปาเป่าเหลียงไปแล้ว คงไม่มีโอกาสกลับมาอีก
ออกนอกบ้านไปเงินทองจำเป็น ยามยากจนต้องมีเงินติดตัว
เฉินกัง ไอ้ต้นเหตุตัวดีทำให้เขาเดือดร้อนขนาดนี้ จะให้มันนอนเล่นอยู่บ้านสุขสบาย แล้วตัวเองต้องทิ้งบ้านทิ้งช่องไปทนทุกข์นอกบ้านได้ยังไง
เหาโหวสามคิดไว้แล้ว ตระกูลเฉินต้องเอาเงินออกมา 500 หยวนให้ได้ ไม่เช่นนั้นเขาจะโพล่งเรื่องทั้งหมดออกมา เขาไม่เชื่อว่าเฉินกังจะกล้าไม่ให้เงิน