เฉินเจี้ยนอิ้งเห็นว่าโจวหยางหยิบสมุดแดงเล็กๆ สองเล่มออกมาแล้วคลี่คลายวิกฤตได้อย่างง่ายดาย ก็ไม่อาจยอมรับได้ จึงพูดเสียงดังขึ้นทันทีว่า "ผู้กองหลู โจวหยางจะเป็นเจ้าหน้าที่รัฐได้อย่างไร นี่มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระหรอกหรือ ถ้าเขาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐจริง คงกลับเมืองไปนานแล้ว จะต้องมาอยู่ในมุมเขาสันหลังนี้ทำไม?"
"อีกอย่าง ใครจะรู้ว่าบัตรประจำตัวพวกนั้นเป็นของจริงหรือของปลอม พวกสายลับศัตรูเจ้าเล่ห์มาก สิ่งเหล่านี้อาจเป็นของที่พวกเขาทำขึ้นมาเพื่อหลอกพวกคุณตำรวจก็ได้!"
ไม่ว่าจะอย่างไร เฉินเจี้ยนอิ้งก็ไม่เชื่อว่าโจวหยางจะเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ
ไม่ต้องพูดถึงภูมิหลังครอบครัวของเขา แค่เพียงการที่โจวหยางมาอยู่ที่กองพลปาเป่าเหลียงหลายปีนี้ ก็ดูไม่เหมือนแล้ว
หลายปีมานี้โจวหยางเป็นคนแบบไหน ทุกคนเห็นกันอยู่ เป็นพวกเกาะกินโดยแท้ ถ้าเขามีความสามารถจริง จะปล่อยให้ผู้หญิงของตัวเองลงไร่ทำงาน ปล่อยให้ลูกสาวกินข้าวผสมแกลบได้ลงคอหรือ?
อีกอย่าง สองเดือนก่อนโจวหยางยังทะเลาะกับลูกสาวตระกูลหลี่เรื่องกลับเมืองจนเกือบหย่า และถูกพี่ภรรยาหลายคนรุมกระทืบจนเกือบตาย
ถ้าเขามีเส้นสายจริง จะกลับเมืองไม่ได้อย่างนั้นหรือ?
หลูโยวหมิงก่อนมาที่นี่ได้เรียกแฟ้มประวัติของโจวหยางมาจากชุมชนถวนเจี๋ยแล้ว พอนึกถึงสิ่งต่างๆ ในแฟ้ม เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยขึ้นมา
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยได้ยินชื่อสำนักงานแปลแห่งชาตินี้มาก่อนเลยจริงๆ!
โจวหยางเห็นท่าทีแบบนี้ก็รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
เขาไม่ตื่นตระหนก มองหลูโยวหมิงแล้วพูดว่า "ในฐานะตำรวจ การมีความระมัดระวังแบบนี้เป็นเรื่องดี แต่แค่ความระแวดระวังอย่างเดียวยังไม่พอ ต้องมีความสามารถในการแยกแยะของจริงกับของปลอมด้วย!"