ระหว่างที่คณะกรรมการชุมชนกับหลี่เฟิงเหนียนกำลังหารือเรื่องผู้สมัครตำแหน่งหัวหน้าหน่วยผลิตที่สี่ อีกห้องเรียนหนึ่ง โจวหยางกำลังนั่งคุยกับพี่ภรรยาทั้งสอง
"พี่ใหญ่ ได้ยินว่าพี่ตีหูจื่ออีกแล้วเหรอ?"
หลี่เจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วพูดว่า "ตีไปแล้ว น้องเขยไม่รู้เลยว่าไอ้เด็กเวรนั่นช่างน่าหมั่นไส้แค่ไหน ตอนบ่ายมันพาพวกเด็กๆ ในบ้านไปหาปลาในร่องน้ำ อันตรายมาก!"
โจวหยางรู้ดีว่าหลี่หู่ช่างกล้าหาญเพียงใด!
ในชาติก่อน เจ้าหนูน้อยคนนี้เพราะเด็กๆ ในบ้านหิวโหยหนัก จึงเสี่ยงไปหาปลาที่อ่างเก็บน้ำ สุดท้ายอายุแค่ 12 ปีก็จมน้ำตาย
ถึงแม้เด็กคนนั้นจะมีนิสัยดี แต่ความกล้าหาญแต่ไร้เล่ห์เหลี่ยมและบุ่มบ่ามนี้เห็นทีจะสืบทอดมาจากหลี่เจี้ยนกั๋ว ผู้เป็นพ่อที่ทั้งโง่ทั้งดำทั้งตัวใหญ่
"สมควรตี ให้มันจำบทเรียนนี้ไว้ จะได้อยู่ห่างจากที่อันตราย!" โจวหยางพูด
หลี่กั๋วชิ่งที่นั่งอยู่อีกด้านฟังไม่ไหวแล้ว ขมวดคิ้วพูดว่า "น้องเขย เมื่อก่อนนายไม่ใช่คนที่คัดค้านการตีเด็กที่สุดหรือไง!"
โจวหยางยิ้มแล้วพูดว่า "ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าสำหรับเด็กดื้อที่ไม่เชื่อฟัง การตีสักทีอาจจะได้ผลมากกว่า..."
พูดยังไม่ทันจบ ก็ได้ยินพ่อตายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียนเรียกเขาว่า "โจวหยาง มาก่อน!"
ได้ยินพ่อตาเรียก โจวหยางไม่ได้คิดอะไรมาก ลุกขึ้นเดินไปทันที
"พ่อ เรียกผมเหรอ!"
"อืม เข้ามาเถอะ คณะกรรมการชุมชนหลายท่านเป็นตัวแทนองค์กรอยากคุยกับนาย!"
ฟังจบ โจวหยางถึงกับงง คำพูดนี้ชาติก่อนเขาได้ยินมามากแล้ว
ทุกครั้งที่ผู้บังคับบัญชาจะเพิ่มภาระให้เขา ก็จะเรียกไปคุย และก่อนคุยทุกครั้งผู้นำก็จะพูดแบบนี้
ทันใดนั้น โจวหยางก็รู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาในใจ!