เวลาสิบเอ็ดโมงเช้า ในที่สุดก็ถึงคิวของโจวหยางที่ต้องออกโรงเป็นพยานในศาล!
เมื่อตำรวจศาลเรียกตัว โจวหยางก็เดินออกจากห้องพักครู มุ่งหน้าไปยังสนามขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล
สำหรับการประชุมพิจารณาคดีต่อหน้าสาธารณะ โจวหยางไม่รู้สึกแปลกใหม่
คนที่เคยผ่านยุคสมัยนั้นมา ย่อมคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้เป็นอย่างดี และไม่มีวันลืมได้
ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง วิธีการพิจารณาคดีต่อหน้าสาธารณะแบบนี้ นับเป็นการลงโทษที่สะเทือนใจมากทีเดียว
หนึ่งในวัตถุประสงค์สำคัญก็คือการอบรมสั่งสอนมวลชนในพื้นที่ให้ไม่กล้ากระทำผิด และข่มขวัญกลุ่มอาชญากรที่กำลังคิดก่อเหตุ
ดังนั้นเมื่อใดที่มีการพิจารณาคดีต่อหน้าสาธารณะ ก็จะมีผู้คนนับพันนับหมื่นเข้าร่วม และในหลายครั้ง นอกจากการฟ้องร้องอย่างเปิดเผยและการพิจารณาคดีต่อหน้าสาธารณะแล้ว ยังมีการประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณะอีกด้วย
ใช่แล้ว หลังจากตัดสินคดีแล้ว จะมีการนำตัวผู้ต้องหาไปยิงทิ้งต่อหน้าธารกำนัล!
ในชาติก่อน โจวหยางเคยเข้าร่วมการพิจารณาคดีต่อหน้าสาธารณะหลายครั้ง และเคยเห็นภาพผู้คนถูกนำตัวไปยิงทิ้งต่อหน้าต่อตามาแล้ว จึงจำได้อย่างแม่นยำ
แม้จะข้ามเวลามาแล้ว ความสยดสยองจากจิตวิญญาณก็ยังคงติดตรึงอยู่ในใจเขา
เมื่อมาถึงสนาม โจวหยางก็ตะลึงกับภาพที่เห็น
สนามกว้างใหญ่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายจนมองไม่เห็นขอบฟ้า แน่นขนัดทั้งด้านในและด้านนอก คาดการณ์อย่างอนุรักษ์นิยมก็ต้องมีหลายพันคน
ในเวลานี้ ฝูงชนจำนวนมากต่างมีใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเคืองจ้องมองไปที่เวทีกลางที่อยู่ตรงข้าม และยังมีอีกหลายคนที่แสดงสีหน้าโหดร้าย ตะโกนพร้อมกันว่า “ฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกมัน...”