ในห้อง หลี่โหย่วเวยแม้จะกำลังอาบน้ำให้เป่าเอ๋อร์ แต่ใจกลับลอยไปอยู่ข้างนอกตลอด!
ถึงเธอจะเชื่อใจโจวหยาง แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง เธอก็ยังสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามโดยสัญชาตญาณ
"เอี๊ยด!"
ประตูห้องถูกผลักออก เห็นโจวหยางถือเศษอาหารเหลือเดินเข้ามา
"อย่าเพิ่งยุ่งเลย เดี๋ยวฉันเก็บเอง!" หลี่โหย่วเวยพูดพลางเช็ดตัวให้เป่าเอ๋อร์
"เรื่องที่ทำได้ ใครมีเวลาก็ทำเถอะ ไม่เห็นต้องฝากไว้ให้เธอคนเดียวเลย" โจวหยางพูดยิ้มๆ
"เธอ... เซินปัญญาชนไปแล้วหรือ?"
"อืม ไปแล้ว!"
หลี่โหย่วเวยอยากถามว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่พออ้าปากก็พูดอะไรไม่ออก
เธอไม่รู้ว่าการพูดแบบนี้จะทำให้สามีโกรธหรือเปล่า ถึงแม้เขาแทบจะไม่เคยโมโหใส่เธอเลยก็ตาม
สีหน้าอยากพูดแต่ไม่กล้าพูดของหลี่โหย่วเวย โจวหยางเห็นอยู่ในตา เขาไม่รอให้เธอเอ่ยปากถาม ก็พูดขึ้นก่อนว่า "เซินเฉินลู่กำลังจะจากไปแล้ว!"
"จากไป? ไปไหน เมืองหลวงหรือ?"
"อืม คนในครอบครัวเธอจัดการเรื่องลาออกเพราะป่วยให้เรียบร้อยแล้ว!"
พอได้ยินข่าวนี้ หลี่โหย่วเวยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ถึงเธอจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็ต้องบอกว่า การมีตัวตนของเซินเฉินลู่สร้างความกดดันให้เธออย่างมาก
ไม่ต้องพูดถึงว่าเซินเฉินลู่พื้นฐานดี หน้าตาสวย และมีความรู้กว้างขวาง แค่เพียงจุดที่เธอกับสามีของตนโตมาด้วยกันก็เพียงพอให้หลี่โหย่วเวยไม่กล้ามองข้ามเธอได้แล้ว
ตอนนี้เธอใกล้จะจากไปแล้ว จะบอกว่าหลี่โหย่วเวยไม่ดีใจก็คงโกหก!