"บอกให้ฉันเปิดประตู ฉันก็ต้องเปิดรึ?"
เฉินอั้นเบะปาก
หัวใจดวงน้อยของเขากลับเข้าที่อย่างสมบูรณ์แล้ว
แค่แรงโจมตีระดับนี้ ไม่มีทางพังประตูไม้ขั้นสอง ของเขาได้แน่นอน
แม้แต่ความทนทานก็ยังไม่ลด
อย่างมากก็แค่เสียงดังเกินไป ก่อให้เกิดการโจมตีจิตใจเขานิดหน่อย
ส่วนประตูไม้เลเวล 1 ของผู้พักอาศัยคนอื่นจะถูกพังหรือไม่ เขาก็ไม่รู้
เอนตัวลงบนเก้าอี้เอนหลังนุ่ม ๆ เฉินอั้นก็เปิดห้องแชทชุมชนขึ้นมาดู
นี่นับเป็นสิ่งบันเทิงเดียวในสภาพแวดล้อมตอนนี้
ช่วยขจัดความกลัว และยังเก็บข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้อีกด้วย
เจ้าของห้อง 000001: เฮ้ย! หน้าตาเสี่ยวเหยี่ยนนี่น่าขนลุกเกินไปแล้ว! รู้สึกว่าคืนนี้ต้องฝันร้ายแน่
เจ้าของห้อง 100000: ฝันร้าย? ในสถานการณ์ที่เสียงดังขนาดนี้ คุณยังหลับได้อีกเหรอ?
เจ้าของห้อง 022222: เอ๊ะ พวกคุณเห็นหน้าตาเสี่ยวเหยี่ยนได้ยังไง? นี่พวกคุณเปิดประตูแล้วเหรอ?
เจ้าของห้อง 000001: เฮ้ เพื่อน คุณยังไม่ได้อัปเกรดประตูไม้เลเวล 2 เหรอ? ประตูไม้เลเวล 2 มีช่องตาแมว มองเห็นข้างนอกได้
เจ้าของห้อง 022222: เฮ้ย ไม่บอกตั้งนาน!
เจ้าของห้อง 022222: แต่บอกไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะฉันหาไม้ไม่ครบ 8 หน่วย อัปเกรดไม่ได้… เฮ้อ ฉันซวยจริง ๆ ค้นมา 2 ห้อง ได้น้ำมาแค่ครึ่งขวด และยังเป็นน้ำเหลือดื่มของคนอื่นอีกด้วย! ยอมจริง ๆ!
เจ้าของห้อง 098863: ช่วยด้วย! ปะ-ประตูไม้ของฉันถูกชนจนความทนทานลดไปแล้ว! ใครมาช่วยฉันที?
เจ้าของห้อง 087878: ณ เวลานี้ใครกล้าออกไปช่วยคุณเล่า? หาทางอัปเกรดประตูไม้เองเถอะ ประตูไม้ขั้นสอง ก็ต้านแรงชนของเสี่ยวเหยี่ยนได้แล้ว ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ซ่อมประตูไม้ไปก่อน ถ้าซ่อมทันเวลา ก็น่าจะพอประคองไปจนมอนสเตอร์จากไปได้
เจ้าของห้อง 036365: ต่อให้ครึ่งชั่วโมงลดไป 1 หน่วยความทนทาน กว่าเสี่ยวเหยี่ยนจะจากไปก็ 7 ชั่วโมง เท่ากับต้องใช้ไม้ 14 หน่วยไปซ่อม จะไปหาไม้มากมายขนาดนั้นที่ไหนกัน…
เจ้าของห้อง 036936: มีใครลองจัดการเสี่ยวเหยี่ยนบ้างไหม? ไม่อย่างนั้นปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไป ถึงเป็นประตูไม้ขั้นสอง ก็ยังถูกชนจนความทนทานลดได้ใช่ไหม?
เจ้าของห้อง 036936: พี่น้องทั้งหลาย ฉันชื่อเจิ้งหย่วน ห้องฉันอยู่ตึก 36 ยูนิต 9 ชั้น 36 ถ้ามีผู้พักอาศัยชั้นเดียวกันอยากร่วมมือจัดการมอนสเตอร์ ทักแชทส่วนตัวมาหาฉัน! ต้องเป็นผู้พักอาศัยที่มีพรสวรรค์สายต่อสู้! ไม่อย่างนั้นตายก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!
เจ้าของห้อง 036937: เจิ้งหย่วน? เฮ้ย นายคือเจิ้งหย่วนห้อง 3 ภาควิชาพลศึกษา มหาวิทยาลัยเฉิงตูใช่ไหม?
เจ้าของห้อง 036936: ใช่ แล้วนายคือ?
เจ้าของห้อง 036937: ผมคือจ้าวจื้อหาวไง เจิ้งเกอ!
เจ้าของห้อง 036936: เชี่ย! เฮ่าจื่อ ไม่นึกเลยว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกัน!
เจ้าของห้อง 036938: เฮ่าจื่อ เจิ้งเกอ? เป็นพวกนายจริง ๆ เหรอ? ฉันคือหวังเจียฉี เร็ว เร็ว เร็ว แอดเพื่อนฉัน มาร่วมทีมกัน!
…
"พวกนักเรียนกลุ่มนี้กลับจับคู่มาอยู่ชั้นเดียวกัน แถมเลขห้องยังอยู่ใกล้กันมากอีก"
เฉินอั้นเห็นเนื้อหาข้อความแชทพวกนี้
ยิ่งทำให้ข้อสันนิษฐานหนึ่งแน่ใจมากขึ้น
คนรู้จัก หรือพูดอีกอย่างคือ ก่อนทะลุมิติมา คนที่อยู่ใกล้กันมีโอกาสสูงมากที่จะจับคู่มาอยู่ด้วยกัน
"ตอนที่ฉันทะลุมิติมายังโลกแห่งราตรีนิรันดร์นี้ กำลังเข้าเรียนอยู่พอดี… ดังนั้นผู้พักอาศัยในชั้นของฉันส่วนใหญ่น่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น"
"นี่ก็อธิบายได้ว่าทำไมก่อนหน้านี้ฉันถึงได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั้น"
ก่อนหน้านี้เสียงผู้ชายที่ร้องขอความช่วยเหลือ เป็นเพื่อนร่วมชั้นและเป็นรูมเมทหอพักของเขา
ชื่อหลี่เหวินปั๋ว
ถึงจะเป็นรูมเมทเดียวกัน แต่ความสัมพันธ์พวกเขาก็งั้น ๆ
ต้องบอกว่าเพื่อนร่วมชั้นทุกคนล้วนมีความสัมพันธ์กับเขางั้น ๆ
เรื่องนี้ก็ไม่โทษคนอื่น
แต่เป็นเพราะเฉินอั้นด้วยเหตุผลทางครอบครัว มีนิสัยสันโดษมาตั้งแต่เด็ก ไม่ชอบคบหาและสนิทสนมกับใคร
จิตใจระวังป้องกันคนอื่นของเขาหนักแน่นมาก เคยชินที่จะอยู่ห่างจากทุกคน
"ถ้าทั้งชั้นนี้มีแต่นักศึกษา อาจมีช่องทางให้ทำอะไรได้"
เฉินอั้นคิดไปพลาง หยิบขนมปังบนโต๊ะขึ้นมา ฉีกซองแล้วกิน
นักศึกษายังไงก็ซื่อบริสุทธิ์กว่ามาก
[คุณได้กินขนมปัง ความอิ่ม +1]
ระหว่างกิน เขาก็คอยจับตาดูแพลตฟอร์มซื้อขาย
เสียงหัวเราะแหลมเสียดแก้วหูข้างนอกยังดำเนินต่อไป
เจ้าเสี่ยวเหยี่ยนนั่นเว้นช่วงซักพักก็จะชนประตูที แล้วส่งเสียงหัวเราะชวนขนลุก
การโจมตีจิตใจนี่เต็มขั้น
แต่ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ความทนทานประตูไม้เลเวล 2 ของเขาก็ยังไม่ลดลง ไม่ต้องกังวลว่ามันจะเข้ามา
"ประคองไปถึงพรุ่งนี้ ดูของรางวัลแล้วค่อยตัดสินใจจะทำอะไรต่อ"
เฉินอั้นคิด
ทันใดนั้น
ตรงระเบียงทางเดินก็พลันดังเสียงร้องไห้โวยวายของผู้หญิงคนหนึ่ง
"ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย! ประตูห้องฉันใกล้ถูกมอนสเตอร์พังแล้ว ขอร้องทุกคนช่วยฉันด้วย ฉันยอมเป็นวัวเป็นม้าตอบแทน ขอร้องพวกท่านแล้ว…"
ไม่มีเสียงตอบรับ
มีเพียงเสียงหัวเราะของเสี่ยวเหยี่ยน และเสียงกระแทกประตูดังตึง ๆ ในทุกหลายสิบวินาที
เสียงร้องขอความช่วยเหลือของผู้หญิงคนนั้นยิ่งสิ้นหวังขึ้นเรื่อย ๆ
สุดท้ายพร้อมกับเสียงตึงสนั่น ประตูห้องก็ถูกกระแทกพัง
ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวังและเวทนา
แล้วเสียงก็ดับหายไปอย่างสิ้นเชิง
เฉินอั้นฟังได้ชัดมาก เพราะห้องของผู้หญิงคนนั้นอยู่ใกล้ห้องเขามาก ราวกับห่างกันแค่ 2-3 ห้อง
แต่ยังไม่ทันได้ถอนหายใจ เสียงหัวเราะก็เหมือนจะดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
แล้วทันใดนั้น ห้องข้าง ๆ ก็เริ่มมีเสียงกระแทกดังขึ้นสองครั้ง
"ผิดปกติ!"
"หรือว่าพอมีห้องถูกพัง เสี่ยวเหยี่ยนก็จะตามไปช่วยเสี่ยวเหยี่ยนอีกตัวกระแทกประตูห้องอื่นต่องั้นรึ?!"
เฉินอั้นขมวดคิ้วในทันที
นี่มันน่ากลัวอยู่นะ!
ถ้าห้องส่วนใหญ่ทั้งชั้นถูกพัง แล้วเสี่ยวเหยี่ยนหลายสิบตัวกระแทกประตูห้องเขาพร้อมกัน ต่อให้เป็นประตูขั้นสอง ก็อาจต้านได้ไม่นานพอ
"เชี่ย! ความทนทานประตูฉันใกล้หมดเต็มทีแล้ว ไม้พอซ่อมได้แค่ครั้งเดียว! มีใครจะสู้ตายกับฉันบ้างไหม?!"
ทันใดนั้น ในระเบียงทางเดินก็ดังเสียงตะโกนขึ้นอีกครั้ง
ห้องเรียบง่ายพวกนี้เก็บเสียงแทบไม่ได้เลย
ดังนั้นเสียงตะโกนจึงได้ยินชัดเจนมาก
เฉินอั้นได้ยินว่าคนที่ตะโกน ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้ชายห้องติดกันที่กำลังถูกเสี่ยวเหยี่ยนสองตัวกระแทกประตูนั่นเอง
"อย่ามาทำเป็นตายด้าน! เจ้ามอนสเตอร์บ้านี่มันซ้อนเพิ่มได้ ถ้าฉันตาย ก็จะมีมอนสเตอร์สามตัวกระแทกประตูพวกนายพร้อมกัน ถึงตอนนั้นพวกนายก็ต้องตายเหมือนกัน!"
"พรสวรรค์ของฉันคือเปลวไฟ สามารถสร้างและควบคุมไฟได้ พละกำลังของฉันตอนนี้ปล่อยไฟได้พอสองนาที ใครมีใจกล้าพอก็เตรียมตัวให้พร้อม มาสู้ตายกับฉัน!"
คำตะโกนปลุกระดมของชายหนุ่มห้องข้าง ๆ สุดท้ายก็ได้ผล
มีผู้ชายอีกห้องหนึ่งส่งเสียงตอบตกลง: "เพื่อน ถ้านายไม่ได้โกหก งั้นฉันขอร่วมสู้กับนาย! ไม่งั้นก็คือรอตาย!"
"ฉันโกหกนายแล้วฉันได้ประโยชน์อะไร ตอนนี้ฉันแค่อยากอยู่รอด! หน้าประตูฉันมีเสี่ยวเหยี่ยนสองตัว ประตูไม้เลเวล 1 ของฉันไม่ถึงสิบห้านาทีความทนทานก็ลดไปแล้วหน่วยนึง ทนได้อีกไม่นานแล้ว!"
ชายหนุ่มห้องข้าง ๆ โพล่งขึ้นอย่างหัวเสีย
"พรสวรรค์ของฉันคือเพิ่มพลังอาวุธ ฉันรื้อโต๊ะไม้เป็นอาวุธแล้ว! เพื่อน นายจะโจมตีมอนสเตอร์เมื่อไหร่ อย่าลืมเรียกฉันด้วยนะ!"
ผู้ชายอีกคนตอบกลับ
"นับฉันด้วย พรสวรรค์ของฉันคือเสริมค่าสถานะตัวเอง แค่ไม่รู้ว่าจะฆ่าเจ้ามอนสเตอร์นี่ได้ไหม"
"เพิ่มฉันอีกคน จะลงมือโจมตี ฉันก็ขอสู้ตายเหมือนกัน!"
"แล้วก็ฉัน พรสวรรค์ของฉันก็เป็นสายโจมตี"
ขณะเดียวกัน
ก็มีอีกหลายคนตอบรับ
ในนั้นยังมีเสียงผู้หญิงที่ค่อนข้างห้าวอยู่เสียงหนึ่งด้วย
เฉินอั้นถึงอยากจะฉวยโอกาสจัดการเสี่ยวเหยี่ยนที่หน้าประตูตัวเองเหมือนกัน
แต่พรสวรรค์ของเขาไม่ใช่สายต่อสู้
ในมือก็ไม่มีอาวุธ
เปิดประตูไปเกรงว่าจะเป็นเนื้อส่งมาถึงบ้าน
ดังนั้น เขาจึงจับจ้องอยู่หลังช่องตาแมว สังเกตระเบียงทางเดินอย่างตั้งใจ
สังเกตดูก่อน ดูว่าความสามารถในการต่อสู้ของเสี่ยวเหยี่ยนเป็นอย่างไร