"ให้ตายเถอะ นี่มันการใช้เงินแบบไม่กระพริบตาชัดๆ! รอบเดียวเนี่ย หลายร้อยเหรียญทองเลยนะ! ใครจะไม่รู้สึกเสียดายกันเล่า?"
ถังว่านอิ๋งดูเฉินอั้นทำอะไรพวกนั้นจบลง
สุดท้ายก็อดที่จะอุทานออกมาไม่ได้
"เหรียญทองหากันยากจะตาย ทำไมเจ้าของห้องถึงใช้ได้สบายมือขนาดนี้ ไม่เห็นมีทีท่าว่าเงินจะไม่พอใช้เลยสักครั้ง"
ตอนที่หล่อนพูดแบบนี้ ฮั่วลิ่งเอ๋อก็รู้สึกเห็นใจเป็นอย่างมาก
หล่อนหายใจเข้าลึกๆ แล้วตบไหล่ถังว่านอิ๋ง
"คุณถัง ตอนนี้ฉันเข้าใจความรู้สึกตกใจของคุณมาก เพราะตอนที่พวกเราเพิ่งเข้ามา ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน"
ถังว่านอิ๋งถูกฮั่วลิ่งเอ๋อพยุงกลับมา
ระหว่างทางพวกหล่อนพูดคุยกันไม่น้อย เลยถือว่าเริ่มสนิทกันบ้างแล้ว
ถังว่านอิ๋งมองฮั่วลิ่งเอ๋อ แล้วถามขึ้นว่า "เจ้าของห้องทำได้ยังไงกันแน่ เขาไม่ใช่ลูกคนโปรดของโลกใบนี้ไปแล้วหรือไง?"
นอกจากจะคิดว่าเฉินอั้นเป็นลูกคนโปรดของโลกแห่งราตรีนิรันดร์แล้ว
หล่อนก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีเหตุผลอื่นที่เป็นไปได้
ตอนที่หล่อนใช้ชีวิตอยู่กับเฉินหลาน จะซื้ออะไรก็ต้องคิดให้รอบคอบก่อนทุกครั้ง
แต่เฉินอั้นตั้งแต่สร้างห้องใหม่ ไปจนถึงจัดวางของต่างๆ ใช้เหรียญทองไปตั้งหลายร้อย
เขาไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้ ตอนที่เฉินอั้นให้เหรียญทองผู้พักอาศัยไปอัปเกรดพรสวรรค์ เขาก็ไม่กระพริบตาเหมือนกัน
เรื่องการใช้เงินอัปเกรดพรสวรรค์นั้น หล่อนพอจะเข้าใจได้
นั่นก็เพื่อให้คนของตัวเองแข็งแกร่งขึ้น จะได้มีชีวิตรอดได้ดีขึ้น
เงินส่วนนี้เป็นเงินที่ต้องจ่ายจริงๆ
แต่ของเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นล่ะ?
กระเช้าแขวน เก้าอี้นวด ดูเหมือนจะไม่ใช่ของจำเป็นสักเท่าไหร่