หวังจื่อเหยียนพาคนกลุ่มหนึ่งเดินไปทางเดิน
ในทางเดิน ผู้คนที่ได้รับการช่วยเหลือยังคงมองตามแผ่นหลังของพวกเธออยู่เนิ่นนาน
ต่อมา มีคนหนึ่งกำหมัดแน่นแล้วให้กำลังใจตัวเองว่า "พวกเธออายุไม่มาก แต่มีความรับผิดชอบมาก! ฉันเองก็ต้องเข้มแข็งขึ้นมาให้ได้ ลูกเมียยังรอฉันอยู่ที่บ้าน!"
"รอให้เรื่องนี้จบลง ตอนเย็นฉันจะไปเข้าร่วมกลุ่มกับหัวหน้าเฉินของอาคาร 27!"
"พวกเขาดีจริง ๆ บางคนมีพลังก็คิดแต่ว่าจะปล้นขโมย แต่พวกเขากลับคิดช่วยเหลือคนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยซ้ำ!"
"ได้รอดชีวิตอีกครั้ง ดีจริง ๆ!"
หวังจื่อเหยียนเพียงพาคนไปช่วยเหลือทั่วไป โดยไม่รู้เลยว่าทั้งทีมของพวกเธอถูกคนพวกนั้นแจก 'การ์ดคนดี' ให้
แต่ถึงแม้จะถูกแจกการ์ดคนดีต่อหน้า
เธอก็ไม่คิดว่านั่นเป็นการพูดประชดประชัน
เพราะนั่นคือความเคารพนับถือที่มีต่อพวกเขา
ไม่เพียงเท่านั้น ฟางปั๋วเหวินก็กำลังพาคนกวาดล้างผีร้องไห้ในตึกข้าง ๆ ของเขาอยู่เช่นกัน
"ใครที่ฟื้นฟูพละกำลังได้ ช่วยฟื้นฟูให้คนที่ค่าพละกำลังไม่พอแต่ยังต้องสู้ต่อหน่อย! ถ้าไม่ไหวก็พักก่อน! คนอื่นที่ยังขยับตัวไหว ต้องเข้มแข็งไว้!"
"นักสู้ทั้งหลาย คนที่ต้องปกป้องยังมีอีกมาก ต้องอดทนไว้!"
"รับทราบ!"
"รับทราบ!"
หลังจากฟางปั๋วเหวินพูดจบ นักสู้คนอื่น ๆ ก็ถูกอารมณ์ของเขาส่งผล ต่างส่งเสียงตอบรับ
แม้บางคนพละกำลังจะหมดแล้ว แต่พวกเขาก็จะไม่ยอมแพ้ในการต่อสู้!
ตราบใดที่ยังไม่ตาย พวกเขาจะยืนหยัดต่อสู้จนถึงที่สุด!
"สู้ต่อไป!"
ฟางปั๋วเหวินตวาดเสียงต่ำ นักสู้คนอื่น ๆ ในทีมก็ต่างยืดหลังตรง!