"อาการป่วยหนักขึ้น?"
เฉินอั้นถามย้อนกลับ
เขาจำได้ว่าเมื่อวานในกรุ๊ปแชทมีคนขอหายาหลายคน
"ตอนนี้ในกรุ๊ปแชทคุยกันครึกครื้นมากเลย"
เจียงไหลพูด
เธอพูดจบ คนอื่นๆ ก็เปิดช่องแชทดูบทสนทนากัน
"ผมโคตรจะทนไม่ไหวเลย เมื่อวานแค่จาม วันนี้กลับเป็นไข้สูงตรงๆ! ผมสามารถย่างไข่ให้สุกได้แล้ว!"
"วันนี้มีมอนสเตอร์ตัวใหม่ออกมา ฉันจะไปมีแรงสู้ได้ยังไง!"
"ที่แย่กว่านั้นคือ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้มอนสเตอร์หน้าตาเป็นยังไง! ถ้าโจมตีของมันแรงเท่าวันแรกของเสี่ยวเหยี่ยนก็ดีสิ"
"ฉันว่าแกคิดไปเองเถอะ โลกแบบนี้จะใจดีกับแกได้ยังไง? เรื่องแบบนี้แล้ว ยังคิดถึงมอนสเตอร์ในหมู่บ้านมือใหม่เลยเหรอ?"
"พี่ๆ คะ หนูร้อนมากเลย~ ขอยาหน่อยนะ หนูยอมให้พี่หนึ่งครั้งได้~"
"ผมยอมแลกยาด้วยก้อนเหล็ก!"
"ใครมียาบ้าง! ผมขอร้องล่ะ!"
ในช่องแชทมีแต่คำบ่นและคำขอยากันทั้งนั้น
เพียงแต่ไม่มีใครออกมาบอกว่าตัวเองมียา
"ตอนนี้คนป่วยเยอะขนาดนี้ ฉันว่าต่อให้ใครมียาก็คงไม่กล้าพูดออกมา ไม่งั้นก็หาเรื่องใส่ตัว"
เจียงไหลพูด
"โชคดีที่สามีฉันเก่ง ปิดประตูหน้าต่างอัปเกรดอย่างหนัก กลางคืนลมแทบส่องเข้าไม่ได้ ไม่โดนลมก็ไม่ป่วย"
ไป๋ลู่ล้างหน้าเสร็จ ก็เดินมาที่โต๊ะ แล้วกระแทกก้นนั่ง เบียดหวังจื่อเหยียนไปข้างหนึ่ง
เธอไม่ได้มองหวังจื่อเหยียนด้วยซ้ำ แต่คว้าปีกไก่มาฉีกกินทันที
หวังจื่อเหยียนถูกเบียดไปอีกด้าน
เธอขมวดคิ้ว มองไปที่ไป๋ลู่ที่มีสีหน้าไม่แยแส
เป่าปากถามออกไปว่า "ไป๋ลู่ เธอตั้งใจใช่ไหม ไม่เห็นเหรอว่าฉันนั่งอยู่ตรงนี้? เธอมาแบบนี้ช้าขนาดนั้น ก็รอกินก่อนสิ"