คำราม!
หายใจหอบ!
ทันใดนั้น เสียงที่ไม่ใช่เสียงมนุษย์ก็ลอดเข้าหูพวกเขา
"เกิดอะไรขึ้น?"
เฉินอั้นหรี่ตามองไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง
เพิ่งจะออกมาจากชุมชนก็เจอมอนสเตอร์บุกโจมตีเลย?
โชคไม่ค่อยดีเท่าไหร่
"หัวหน้าเฉินระวังด้วย พวกเราจะปกป้องท่าน!"
เสียงผู้หญิงดังขึ้นข้างหน้าเฉินอั้น
เจียงหยิ่งพาคนเข้าล้อมเฉินอั้นและพวกไว้ตรงกลาง ส่วนเธอจ้องไปข้างหน้าด้วยสายตาแน่วแน่
เตรียมพร้อมรบตลอดเวลา
เฉินอั้นมองเธอแวบหนึ่ง รู้สึกว่าเธอค่อนข้างรับผิดชอบ
วืด!
แปะ!
"ไปตายซะ!"
สถานการณ์ข้างหน้าดูตึงเครียดมาก
เฉินอั้นอาศัยแสงจากคบเพลิงและไฟฉายมองไปข้างหน้า
เขาเห็นเงาร่างหลายตัวที่เคลื่อนไหวว่องไวมาก กำลังหลบหลีกการโจมตีของหน้าไม้กลและธนูทดกำลัง
เงาร่างเหล่านั้นดูเหมือนจะมีหางยาว ๆ อยู่ด้วย!
หรือว่ามันคือมอนสเตอร์ลิง?
คนข้างหน้าเฉินอั้นมีไม่น้อย เขาจึงมองไม่เห็นชัดเจนนัก
แต่ถ้าพวกเขาจัดการภัยเองได้ เขาก็ไม่รีบร้อนไปจัดการอะไร
ไป๋เมิ่งเจี๋ยยืนอยู่ข้างเฉินอั้น มองดูใบหน้าด้านข้างของเขา
เขาไม่มีอารมณ์ใด ๆ มากนัก
ดูเหมือนแค่ยืนรอเงียบ ๆ
รอให้คนกลุ่มข้างหน้าจัดการมอนสเตอร์
เธอไม่มีพรสวรรค์ด้านการโจมตี จึงไม่ขยับไปยุ่งอะไร
เฉินอั้นมองไปข้างหน้าอย่างเย็นชา
เขาถูกปกป้องเป็นชั้น ๆ อย่างแน่นหนา จึงไม่ต้องกังวลว่าจะได้รับบาดเจ็บ
เว้นแต่มอนสเตอร์ตัวนั้นจะบินได้หรือขุดดินหนีได้
ราวสี่ห้านาทีผ่านไป ความวุ่นวายข้างหน้าจึงค่อย ๆ สงบลง
หลี่เจี่ยเดินผ่านฝูงชนหลายชั้น เข้ามาหาเฉินอั้น
"หัวหน้าเฉิน มอนสเตอร์ทั้งหมดถูกจัดการแล้ว แต่พวกมันเราไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"