"พี่สาวใหญ่ ทำไมกินคนเดียวล่ะคะ?"
เสียงใสของไป๋ลู่ดังขึ้น
จากนั้นเธอก็ยักคอไหล่เดินเข้ามา
"หึ นายไม่ได้นอนอยู่ข้างนอกเหรอ? แล้วที่ว่ากินคนเดียวมันคืออะไร ฉันกำลังคุยเรื่องสำคัญกับที่รักอยู่"
เจียงไหลได้ยินเสียงของไป๋ลู่ก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่เธอ
เธอแทบจะไม่ได้เลยได้อยู่กับเฉินอั้นเงียบ ๆ สักพัก
ไป๋ลู่ได้กลิ่นแล้วก็โผล่มา
ช่างเป็นจมูกหมาไม่ผิด
เจียงไหลยังคงนอนซบในอ้อมแขนของเฉินอั้น ไม่อยากจะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ
"นายมาอีกทำไม?"
"ก็มาง้อสามีไงคะ ถ้าเป็นไปได้ อยากมีอะไรกันก่อนมื้ออาหารสักทีก็ได้นะ"
ไป๋ลู่พูดพลางยิ้ม
พูดจบเธอก็พลิกตัวขึ้นเตียง นอนลงอีกฝั่งของเฉินอั้น
"สามีคะ หนูคิดถึงสามีจังเลย สามีจะให้รางวัลหนูสักครั้งไหมคะ?"
เธอพูดพลาง
มือที่ไร้เรี่ยวแรงราวกับไร้กระดูกก็เลื้อยเหมือนงู
"ไป๋ลู่ นายไร้ยางอายจริง ๆ..."
ยังไม่ทันที่เฉินอั้นจะพูด
เจียงไหลก็ตบไปที่มือของเธอก่อน
กดมือที่ไม่อยู่นิ่งของไป๋ลู่ไว้แน่น
เฉินอั้นลดสายตามองทั้งสอง
มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ยิ้มเบา ๆ "ยังไง คิดจะฆ่าสามีตัวเองงั้นเหรอ?"
ทั้งสองทะเลาะกันแต่ก็รู้จักแค่หยอกเล่น ไม่ได้ออกแรงอะไร กลัวจะทำให้เฉินอั้นบาดเจ็บ
เฉินอั้นไม่ได้โกรธ แค่แกล้งเล่นกับพวกเธอ
ส่วนไป๋ลู่ก็ดึงมือออก แล้วกอดคอเฉินอั้น
ฉวยโอกาสยึดครองร่างครึ่งหนึ่งของเขา
"อือ ๆ สามีคะ ไม่ใช่ความผิดของหนูนะ หนูแค่อยากให้สามีผ่อนคลาย แต่พี่สาวไม่ยอม~"
"นังจิ้งจอกร่าน อย่าเรียกฉันว่าพี่สาวอีก ฉันไม่มีน้องสาวแบบแก!"