เมื่อหวังจื่อเหยียนกับพวกกลับมาถึงห้อง พวกเธอก็หยิบกล่องของขวัญส่งทางอากาศออกมาแปดกล่องโดยตรง
เธอหยิบออกมาพลางยิ้มพูด
"เฉินอั้น ดูสิ ฉันกับลู่ซีแย่งของส่งทางอากาศมาได้ ตอนแย่งกันเรายังได้สั่งสอนพวกปากเหม็นไปด้วย"
"คนปากเหม็น? เรื่องอะไร?"
ไป๋เมิ่งเจี๋ยถาม
ตามหลักแล้ว ตอนที่พวกเธอแย่งของกันอยู่ในสถานะล่องหน ไม่น่าจะมีใครมาพูดปากเหม็นใส่พวกเธอได้
หวังจื่อเหยียนดื่มน้ำแร่ไปครึ่งขวดแบบรวดเดียว
จากนั้นก็เล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้พวกเขาฟัง
"พวกนายไม่รู้เลย ตอนที่ลู่ซียิงกิ่งไม้ออกไปมันเท่แค่ไหน! แน่นอนว่าฉันเองก็ไม่ได้เห็น แต่ฉันจินตนาการออก!"
หวังจื่อเหยียนพูดอย่างตื่นเต้น
เฉินอั้นได้ยินที่เธอพูด ก็มองไปทางหลินลู่ซีแล้วถาม "กิ่งไม้? ลู่ซี ธนูทดกำลังของเธอไม่มีลูกธนูเหลือแล้วเหรอ?"
หลินลู่ซีส่ายหน้า อธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ฉันคิดว่าการใช้ธนูกับเขาเพื่อเตือนมันมันสิ้นเปลืองเกินไป แถมเวลาก็กระชั้นชิด ฉันก็ไม่อยากวกกลับไปเก็บ"
เธอเพิ่งพูดจบ ไป๋ลู่ก็หัวเราะออกมา
"ฮ่าๆ! ดีๆๆ ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าที่แท้เหตุผลคือแบบนี้! คิดว่าสิ้นเปลืองนี่ก็ได้อยู่นะ"
คำพูดนี้เหมือนไปโดนจุดขำของเธอ
เธอนอนราบอยู่บนเตียง กุมท้องหัวเราะไม่หยุด
"โอ๊ย น้ำตาฉันไหลออกมาเลย"
เฉินอั้นก็ถูกความคิดไร้เดียงสาของหลินลู่ซีทำให้ขำออกมาเช่นกัน
เธอปกติเป็นคนพูดน้อย เงียบๆ
แต่บางครั้งก็ไร้เดียงสาน่ารัก
สิบนาทีต่อมา มีคนมาเคาะประตู
"หัวหน้าเฉิน ผมหลี่เจี่ยครับ ผมมาเอาของส่งทางอากาศที่ทุกคนแย่งกันมาได้มาส่งให้"