"หัวหน้าเฉิน ท่านขึ้นไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ พอจัดการเรื่องแถวนี้เสร็จ ผมจะขึ้นไปหาท่านเพื่อเอาอาวุธทันที"
หลี่เจี่ยพูดยกยอ
เขาไม่คิดว่าการยกยอใครสักคนเป็นเรื่องไม่ดี
เขายกยอเฉินอั้น
เฉินอั้นขายอาวุธและทรัพยากรให้เขาในราคาถูก
นี่มีประโยชน์มากกว่าสิ่งที่เรียกว่ากระดูกสันหลังเสียอีก
และที่สำคัญ เฉินอั้นไม่เคยขูดรีดสมาชิกคนไหนเลย
เขาจะให้ใครทำงาน ก็ให้รางวัลตอบแทนเสมอ
อย่างวันนี้ที่ส่งกล่องของขวัญส่งทางอากาศที่แย่งมาได้ เฉินอั้นก็ให้รางวัลพวกเขาไม่น้อย
โดยเฉพาะเหรียญทองสามเหรียญนั้น
มากกว่าที่พวกเขาออกไปเหนื่อยหน่ายหนึ่งเที่ยวเสียอีก
เจียงไหลเสริมอีกประโยค: "อย่าลืมบันทึกและจัดกลุ่มด้วยนะ"
ถึงแม้หลี่เจี่ยจะทำได้ดีมากมาหลายครั้งแล้ว
แต่เธอก็ยังต้องกำชับตามขั้นตอน
ถ้าหลี่เจี่ยบันทึกเสร็จเรียบร้อย เธอก็จะลดงานไปได้ไม่น้อย
เธอยังจำได้ ตอนที่เฉินอั้นเริ่มตัดสินใจขยายทีม เธอต้องจดบันทึกสภาพของผู้คนพวกนั้นด้วยความเหนื่อยใจขนาดไหน
ถึงแม้เรื่องพวกนั้นจะไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ
แต่ตอนนี้มีคนอื่นมาทำแทน เธอก็สบายใจขึ้นจริงๆ
"แน่นอนครับ ผมจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ หัวหน้าเฉินและคุณนายทั้งหลายวางใจได้เลย"
หลี่เจี่ยให้คำมั่น ดวงตาดูแน่วแน่เป็นพิเศษ
เฉินอั้นพาหลายสาวกลับไปที่ห้อง
เฉินอั้นกลับไปนั่งบนเตียง ส่วนไป๋ลู่ก็หมอบอยู่อย่างว่าง่ายข้างๆ: "ที่รัก เดี๋ยวฉันนวดขาให้นะ"
เธอบอกว่านวดขา แต่แท้จริงแล้วมือเล็กๆ ที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นกลับแกว่งไปมาแถวๆ โคนขาเท่านั้น