"ไม่เลว ฟางปั๋วเหวินทำงานได้ลื่นไหลดี"
เฉินอั้นเอ่ยรับ
ส่วนเรื่องคนตาย เขาไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย
ก็แค่พวกสมควรตาย
"ที่รัก มีอีกเรื่องหนึ่งนะ"
ไป๋ลู่พูดต่อทันที พลางซบลงบนอกเฉินอั้นแล้วถูไถไปมา
ราวกับจิ้งจอกตัวหนึ่ง
"ว่าไง?" เฉินอั้นเลิกคิ้วถาม
"ฟางปั๋วเหวินบอกว่า ก่อนฆ่าพวกนั้น พวกเขาบังคับให้กลุ่มคนนั้นส่งมอบสิ่งของทั้งหมด
"ผลปรากฏว่าพวกนั้นไม่ได้จนอะไรขนาดนั้น สิ่งของของพวกเขาไม่ใช่น้อยเลย พอการบุกของมอนสเตอร์วันนี้จบลง ก็จะเข้ามาส่ง"
เจียงไหลตื่นตัวขึ้นมาทันที
เธอเลื่อนสายตาจากแท็บเล็ตไปยังเฉินอั้น
"ก็หมายถึงว่า พวกนั้นเป็นพวกมือยาวแท้ ๆ มีสิ่งของไว้แลกเปลี่ยน แต่กลับคิดจะได้มาโดยไม่ต้องจ่ายอะไร"
"ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ แย่จนเกินจะรับได้!"
หวังจื่อเหยียนกำหมัดแน่น พลางโกรธเคืองด่าทอ
คนแบบนี้น่ารังเกียจที่สุด
ของดี ๆ มีอยู่ตรงหน้า กลับไม่ยอมเอามาแลกเปลี่ยน
แต่เลือกที่จะยื่นมือมาขอ
ขอก็ไม่ได้ ยังเล่นทำลายชื่อเสียงอีก
"งั้นพวกนั้นก็สมควรตายมากขึ้นอีก ยิ่งโชคดีที่ไม่ได้ไว้ชีวิตพวกมัน ให้มันได้ก่อเรื่องต่อไป ไม่เช่นนั้นคงน่าขยะแขยงยิ่งกว่าเดิม"
ฮั่วลิ่งเอ๋อก็พลอยบ่นตามไปด้วย
แสดงการรังเกียจต่อวิธีคิดและการกระทำของพวกมันอย่างสุดซึ้ง
เฉินอั้นมองพวกเธอที่แสดงออกอย่างมีชีวิตชีวา เพียงแต่ยิ้มบาง ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงไหลก็ยืดตัวเหยียดแขน
"เฮ้ย ในที่สุดก็ขายของพวกนี้หมดซะที เหนื่อยแทบตายเลย!"