เจียงไหลมองเป้าปิงซวง
เธอหันมาพูดว่า "ที่รัก เราน่าจะเอาเป้าปิงซวงนั่นกลับมานะ เอาไปละลายเป็นน้ำล้างจานก็ได้ หรือจะขายก็ได้"
เป้าหมายนั่นมีขนาดใหญ่มาก ทิ้งไว้ตรงนั้นเฉย ๆ คงน่าเสียดายเกินไป
เฉินอั้นเองก็คิดว่าทิ้งไว้แบบนั้นเป็นการสิ้นเปลือง
เขาจึงเห็นด้วยกับเธอ พยักหน้าแล้วพูดว่า "ได้ จะขายหรือเก็บไว้ก็แล้วแต่คุณจัดการเลย"
ในห้องของพวกเขามีสิ่งของไม่ขาดแคลน
ดังนั้นเรื่องจัดการของเหลือใช้พวกนี้ เขาจึงยกให้เจียงไหลเป็นคนตัดสินใจ
เธอถนัดจัดการเรื่องจุกจิกพวกนี้มาก
"ฉันไปเอามาเอง"
หลินลู่ซีอาสาขึ้นมา
พูดจบก็ไม่รอให้ใครตอบ เธอวิ่งเหยาะ ๆ ตรงไปยังจุดที่เป้าปิงซวงตั้งอยู่ แล้วนำมันกลับมา
เฉินอั้นกลับเข้าห้องไปนั่งลง ก่อนหยิบธนูคอมพาวด์ทางทหารออกมาหนึ่งคัน วางไว้ข้างเดสเสิร์ตอีเกิล
เขามองอาวุธทั้งสอง พลางวิเคราะห์อย่างสุขุม
"แม้ปืนพกจะยิงได้ไกลกว่าธนูทดกำลัง แต่พอใช้งานจริงแล้ว ธนูทดกำลังยังได้เปรียบกว่า เพราะปืนพกต้องอาศัยความชำนาญของผู้ใช้สูง เหมาะกับทหารที่คุ้นเคยกับมันมากกว่า
"แต่ธนูทดกำลังยิงได้ทีละนัด ส่วนปืนพกเป็นแบบกึ่งอัตโนมัติ แถมยังใช้ง่าย ขอแค่ระยะใกล้พอ ยิงยังไงก็โดน ในระยะเจ็ดก้าวทั้งแม่นทั้งเร็ว แถมอานุภาพยังสูงด้วย"
ในสายตาของเฉินอั้น อาวุธทั้งสองต่างก็มีข้อดีข้อเสีย
แต่ขอแค่เหมาะกับตัวเอง ก็ถือเป็นอาวุธที่มีประโยชน์ที่สุดแล้ว
จากนั้นเฉินอั้นก็หยิบหน้าไม้กลออกมาอีกอัน
นี่คืออาวุธชิ้นแรกที่เขาได้รับ
ตอนแรกเขารู้สึกตื่นเต้นกับมันมาก
แต่ตอนนี้เขามีทั้งธนูคอมพาวด์ทางทหารและเดสเสิร์ตอีเกิล อีกทั้งยังมีปืนโคลต์กับเอ็มสี่หนึ่งหกที่สร้างขึ้นจากแบบแปลนแล้ว