"ทุกคนมีหน้าไม้กลหนึ่งอัน? พวกเขาเอาอาวุธมาจากไหนกันมากมาย?"
หญิงสาวผมแกละเดี่ยวขมวดคิ้วแน่น
พวกเธอเปิดดูหน้าการค้าอยู่บ่อยๆ ย่อมรู้ดีว่าอาวุธระยะไกลหนึ่งชิ้นมีราคาแพงเพียงใด
อย่างน้อยก็ห้าหกเหรียญทอง
ไม่ใช่ว่าพวกเธอไม่เคยคิดจะซื้ออาวุธ
โดยเฉพาะอาวุธระยะไกล
เพราะมีอาวุธระยะไกล ความปลอดภัยของพวกเธอก็จะได้การันตี
อย่างน้อยก็ไม่ต้องเข้าประชิดตัวกับพวกมอนสเตอร์ตลอดเวลา
แต่ถึงจะควักสมบัติทั้งหมดออกมา ก็ยังขาดอยู่นิดหนึ่ง
ที่สำคัญ พวกเธอคงไม่ถึงขั้นต้องเอาเหรียญทองทั้งหมดไปซื้ออาวุธชิ้นเดียว
มิฉะนั้น ประตูห้องและหน้าต่างจะอัปเกรดไม่ได้
ความปลอดภัยก็ยิ่งไร้หลักประกัน
เพียงแต่กลุ่มคนที่เพิ่งออกจากชุมชนเมื่อครู่ กลับมีกันคนละชิ้น
หรือว่าพวกเขามีผู้พักอาศัยที่สามารถผลิตอาวุธได้?
หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็สุดยอดเกินไปแล้ว
มีอาวุธก็หมายถึงมีกำลัง
สามารถเผชิญหน้ากับอันตรายได้มากมาย
น่าเสียดาย พวกเธอไม่มี
เด็กสาวผมสั้นที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวอวี๋ ดวงตากลับมาเป็นปกติ
เอนหลังพิงผนัง กลืนน้ำลาย: "ไ-ไม่รู้สิ ถ้าพวกเขาเป็นทีมเดียวกัน นั่นก็แข็งแกร่งเกินไปแล้ว"
พรสวรรค์ของเธอคือทะลวงญาณ สามารถมองเห็นเหตุการณ์ภายในรัศมีห้าสิบเมตร
แม้จะไม่มีพลังโจมตี แต่ก็เลี่ยงอันตรายล่วงหน้าได้ อีกทั้งยังวางแผนซุ่มโจมตีล่วงหน้าได้
ไม่อย่างนั้น เธอคงเอาชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ไม่ได้
ช่วงหลายวันนี้ที่พวกเธอห้าคนอยู่ด้วยกัน
ก็ร่วมมือกันรับมือพวกมอนสเตอร์
ส่วนในชุมชน เมื่อเผชิญหน้ากับคนอื่นมาเคาะประตู พวกเธอยิ่งไม่แยแส
ไม่ไปยุ่ง ไม่ยุ่งด้วย
ใครจะรู้ว่าข้างนอกเป็นคนหรือ 'ผี'
ส่วนเสี่ยวเหยี่ยนวันนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว
โชคดีที่ในกลุ่มมีอยู่สองคนที่มีพรสวรรค์โจมตีไม่เลว เลยรวมพลังกันหนีออกมาได้
ถึงกระนั้น พวกเธอก็สูญเสียเหรียญทองและวัสดุไปไม่น้อยในการซ่อมประตู
คิดดูตอนนี้
ยังดีที่พวกเธอไม่ผลาญเหรียญทองไปกับร้านค้าเพื่อซื้ออาวุธ
มิฉะนั้น เกรงว่าแม้แต่การโจมตีของเสี่ยวเหยี่ยนวันนี้ก็คงต้านไม่อยู่
ก่อนจะแอบออกมา พวกเธอเห็นเสี่ยวเหยี่ยนหน้าห้องผู้พักอาศัยหลายคนน่ากลัวมาก
วันนี้ เสียงหัวเราะของมอนสเตอร์พวกนี้ยังส่งผลต่อสภาพจิตใจอีกด้วย
ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก