ในขณะเดียวกัน สมาชิกทีมของเฉินอั้นต่างสัมผัสได้ถึงสายตาอิจฉาและความชื่นชมจากผู้พักอาศัยคนอื่นๆ ต่างก็ยืดอกหลังตรงขึ้นมา
พวกเขามีท่าทางเหมือนภาคภูมิใจไปด้วย
โดยเฉพาะหลี่เจี่ย
เขาถือว่าเป็นสมาชิกที่เข้าร่วมกับเฉินอั้นค่อนข้างเร็ว และตอนนี้ก็ไต่เต้าขึ้นมาเป็นหนึ่งในรองหัวหน้าทีมแล้ว
หัวหน้าทีมตัวจริง ก็ต้องเป็นพวกคุณพี่สะใภ้เหล่านั้น
เขาจะพยายามแค่ไหน อำนาจก็ไม่มีทางข้ามพวกเธอไปได้
แต่ด้วยตำแหน่งและเกียรติยศในตอนนี้ ก็ทำให้เขารู้สึกภูมิอกภูมิใจได้แล้ว
"หัวหน้าเราโคตรเก่ง!"
"นี่มันแค่หัวหน้าเหรอ? นี่มันพ่อบุญธรรมชัดๆ! เป็นห่วงพวกเราตระเวนจะไม่ปลอดภัย ยังสร้างหอธนูให้อีก"
"พูดแบบนั้นก็ใช่ไม่ผิด ไหนจะมีใครแคร์ความปลอดภัยของพวกเราเท่าหัวหน้าเฉินอีก"
"แต่ฉันมีข้อสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง ถ้ามีคนคิดแผนร้ายมาทำลายหอธนูของเรา จะทำยังไง?"
ถ้ามีคนอยากจะทำลาย มันก็ต้องใช้สารพัดวิธีเพื่อทำลายให้ได้แน่นอน
เช่น ล่อให้ออกไปจากที่ตั้ง? แล้วขว้างปาระยะไกล?
ของดีขนาดนี้ ถ้าถูกทำลายขึ้นมาจริงๆ ก็คงรู้สึกเสียดายแย่
เฉินอั้นยังไม่ทันพูดอะไร ก็มีคนถุยน้ำลายออกมาเสียงดัง
"ถุย! ให้ตายเถอะ ใครมันจะคิดแผนร้ายแบบนั้น พวกเราที่ตระเวนจะจัดการให้ตายคามือ! สับให้เป็นละเอียดเลย!"
"ไม่ต้องใหญ่ขนาดนั้น!"
"หอธนูนี้ปกป้องพวกเราได้ พวกเราก็ต้องปกป้องมันเหมือนกัน!"
"ต่อไปนี้ พวกเรานักตระเวนกับหอธนูจะผูกพันกันแบบไม่แยกจากกันตลอดกาล ไอ้เวรเอ๊ย!"