"ว้าว อัตราการฟื้นฟูบาดแผลและโรครวดเร็วขึ้นถึง 25% แล้วนะ"
เจียงไหลปรบมือด้วยความดีใจ
จากนั้น ในหัวของเธอก็ผุดความคิดแปลกประหลาดขึ้นมา
เธอมองเฉินอั้นด้วยสีหน้าจริงจัง "ที่รัก จู่ๆ ฉันมีความคิดหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า!"
"ลองพูดมาสิ"
เฉินอั้นรู้ดีว่าพวกเธอช่างคิด ดังนั้นเขาไม่เคยขัดความคิดของพวกเธอ
ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ค่อยว่ากันอีกที
"ดูสิ ของประดับในห้องเราไม่ใช่ว่าฟื้นฟูได้หรือพละกำลัง"
"ดังนั้น ถ้าภายหลังห้องของพวกเรามีเพิ่มอีกสักหลายห้อง เราค่อยย้ายไปนอนที่ห้องนอนกันหมด แล้วเปลี่ยนที่นี่ให้เป็นห้องรับแขกโดยแท้จริง"
"จากนั้น เราก็เก็บเหรียญทองหรือไม่ก็สิ่งของ"
เธอพูดจบก็ก้มหน้าลง
"ที่รัก ฉันดูจะใจกล้าเกินไปหรือเปล่า ห้องนี้เป็นที่ส่วนตัวของเรา จะเปลี่ยนเป็นที่สาธารณะได้ยังไงกัน"
เธอเพิ่งรู้สึกว่าไม่ค่อยสมเหตุสมผลหลังจากพูดจบ
แต่พูดไปแล้ว ก็คิดจะพูดให้จบแล้วค่อยสำนึกผิดเอง
เฉินอั้นได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไม่ได้ตอบสนองทันที
เขาหลุบตาลง คิดทบทวนเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง
"จริงๆ แล้ว มันก็ไม่ได้ทำไม่ได้เสียทีเดียว ถึงกับว่าความคิดของเธอก็ไม่เลว
"แต่ที่เธอพูด ก็เพราะตอนนี้ที่นี่ยังเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเรา ยังไม่สามารถให้คนอื่นเข้ามาได้
"ถ้าอนาคตเรามีห้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มีชั้นสอง ชั้นสาม ชั้นนอกสุดก็อาจลองทำเป็น 'โรงพยาบาล' ได้เหมือนกัน"