กุ๊ก ๆ
เฉินอั้นเพิ่งออกจากห้องน้ำ ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตู
เขามองผ่านกล้องวงจรปิดแวบหนึ่ง ข้างนอกคือฟางปั๋วเหวิน
ข้างกายเขามีหลี่เจี่ยตามมาด้วย
"ไป๋ลู่ ไปเปิดประตู"
เฉินอั้นนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ส่วนเจียงไหลยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังเช็ดผมให้เขา
"ถ้ามีไดร์เป่าผมก็ดีสิ ผมจะได้แห้งเร็วขึ้น"
เธอพูดออกมาลอย ๆ
ตอนเธอเดินดูในแพลตฟอร์มก็อดสังเกตไว้เป็นพิเศษไม่ได้ แต่ก็ไม่เห็นมี
"อืม จริงด้วย ดูไว้ก่อนเถอะ เผื่อวันไหนเปิดหีบสมบัติแล้วได้ออกมา"
เฉินอั้นพูดอย่างใจเย็น
ในบ้านพวกเขาไม่ขาดเครื่องใช้ไฟฟ้า ต่อให้มีไดร์เป่าผมเพิ่มอีกอัน ก็แค่ของแต่งเติมให้ดูดีขึ้นเท่านั้นเอง
ฟางปั๋วเหวินเดินเข้าบ้านมา ทันใดนั้นก็ถูกแสงสว่างจ้าสาดใส่จนตาพร่าไปชั่วขณะ
พอปรับสายตาเข้ากับแสงได้ ฟางปั๋วเหวินถึงได้เริ่มรายงานสถานการณ์ให้เฉินอั้นฟัง
"คุณเฉิน พวกผมเข้าไปในลานจอดรถใต้ดิน เจอสิ่งของอยู่ไม่น้อย อยู่ที่นี่หมดแล้ว"
พูดจบ เขาก็เอาหินรูน ตัวต้านทาน และชุดกันฝนกรดออกมาให้ดู
พร้อมกับอุทานในใจอย่างตกตะลึง: การที่เปลี่ยนห้องที่แสนจะธรรมดาให้กลายเป็นแบบนี้ได้ คุณเฉินเก่งกาจจริง ๆ!
ห้องของเขาไม่เพียงแต่กว้างขึ้น ยังมีเฟอร์นิเจอร์เยอะแยะ ถึงกับมีของประดับตั้งสองชิ้น
ไม่เพียงเท่านั้น เฉินอั้นยังตัวสะอาด ผมยังหมาด ๆ อยู่เลย
ดูท่าทางแล้วเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
การมีน้ำไว้ใช้อาบน้ำ แสดงว่าคุณภาพชีวิตของเขาสูงกว่าพวกเขามาก
เฉินอั้นมองดูแล้ว รับของไว้ทั้งหมด
ยังไงช่องในกระเป๋าของเขาก็มีพอใช้อยู่แล้ว